პრასიაანი

"ბავშვი ანგელოზია, როელსაც ფრთები უპატარავდება, როდესაც ფეხები ეზრდება..."
               
                                              აფრიკული ანდაზა


*
ზაფხულის სოფელი.

სიცხე.

ხვატი.

შუადღის გაბმული ძახილი:

- ნაყინიი, ნაყინიიი...

სევდა.

სიხარული.

ტკივილი.

ნაზუქების გემო.

ეკატერინეს, მაწვნის შაჭამანდი.

ფისო.

მე და ეზო.

ჰამაკი.

სიმშვიდე...

ბავშვობის განუყოფელი მოგონება_

მაია.
ჩითის კაბით,

აწეწილი, ხუჭუჭა თმით.

შორიდანვე ვცნობ მის სილუეტს, პატარა ტანს....

ის, სულ, კბილებს იკვნეტს და ყოველ წელს ერთნაირია.

მანამ, სანამ, არ გარდაიცვლება.

ის, ყველაზე უდარდელია.

ის, ყველაზე უცოდველია.

*
ხმაურიანი საღამოები. სტადიონი. ბავშვები და ლალი.

ის, მაიასგან განსხვავებით, აქტიურია.

მელაპარაკება დაუსრულებლად_

თავის ახალგაზრდობასა და სილამაზეზე,

სწავლასა და ჭირ-ვარამზე.

კოხტაა, ნაზი, თან ძლიერი.....

მე, უსიტყვოდ მიგებს.

შემიძლია საათობით ვიჯდე მის გვერდით.

მას ჰგონია, რომ ვუსმენ.

რადიოსავითაა ჩართული.

მთავარია, რომ იქ ხარ.

მეც, ვზივარ და ფიქრით სხვაგან ვარ.

მიზეზიც არ მაქვს, რომ ავდგე და სადმე წავდე...

*
დედა.

ბებია.

ბებიაქალი.

უბრალოდ, სიკვდილს დავიწყებული ქალი.

 

ავი იყო ნინა.

ძალიან ავი, მაგრამ, მარტოობამ და სიბერემ, დაატკბო.

ამოსცდება თუ არა, სტადიონის აღმართს, ტექსტი მზად აქვს:

- ბუკეტოოო, რომელი საათია?!

ი, დავავიწყდი სიკვდილს ქა, აღარ მივყავარ.

ასე როგო შაილება!

ორმოც წლამდე მაინც უნდა ცოცხლობდეს ახალგაზრდა, და მერე, იყოს ნება ღვთისა ...

თუ ხელდაკრეფილი დაგინახა, გაგიჟდება.

- აიტ, როგორ შაიძლება! მკვდარსა უწყობენ მასე!!!

მაიშორე ახლავე!

შემოგძახებს ომახიანად...

მერე ისევ საათს გკითხავს.

ხვდება, რომ ახალგაზრდებში არაა მისი ადგილი და მაისის წყლისკენ, აღმართს გაუყვება.

მიდის, თან, ბოთლებს აჩხარუნებს.

უკან კი, ცუგა, მზრუნველი შვილითვით მიჰყვება ფეხდაფეხ....

მე კი მგონია – ნინას, არასდროს დაუკრეფია გულზე ხელები და

სწორედ, ამიტომ, მიავიწყდა სიკდილს...
*
- იცი შენ, მამაო ჩვენო?

- კი, ვიცი.

- მე უფრო უკეთესი ვიცი.

"მამაო ჩვენო, რომელი ხარ პეტერბურგსა შინა..."

 

მე, გაოცებული სახით მივჩერებივარ ნიკოს, რომელიც პაპასავით მიყვარს.

- არა! ეგ, არაა მასე! ბავშვური ჯიუტობით ვპასუხობ. ის კი იღიმის.

- სულის გჯერა?

ისე მეკითხება, ისე დამჩერებია, თითქოს, თავისი ცხოვრების ყველა დასკვნასა და გამოცდილების, ჩემთან გადამოწმებას აპირებს.

- კი, არსებობს!!

- არა, არ არსებობს!!!
შვიდი წლის ვარ, მაგრამ ვატყობ, რომ ეს დაუსრულებელი დიალოგია, ამიტომ,

ვცდილობ,

სხვისი სიტყვაც დავიმოწმო.

 

- კარგი, პირველივე გამვლელს ვკითხოთ.

იმედად, ვანო მოდის.

ვანო, ახალგაზრდაა, ოცი წლის ბიჭია და მეიმედება.

ერთ ადგილზე ვწრიალებ, ვერ ვითმენ...

 

- ვანო, სული ხომ არსებობს?! იმედით აღსავსე მივჩერებივარ.

 

ვანო არც ჩერდება, სტადიონის კიდეზე, ბილიკს მიჰყვება...
- სული? რა სული....

სული არა, სუნი.

და, ჩემი გაოცებული, იმედგაცრუებული სახის გამომეტყველებას, ახლაც ვგრძნობ, რადგან არასდროს დამინახავს.....

ვანო, ახლა სხვა სამყაროშია, უკვე, ან არსად...

იქნებ, ვისაც არ სჯერა სულის არსებობის, ის იქვე მთავრდება...

და ვისაც სწამს, სხვაგან აგრძელებს სიცოცხლეს?!

 

*
პატარა სახლი აქვს.

აქეთ-იქით, დიდი ოჯახები ცხოვრობენ.

თვითონ კი მარტოა.

ხანდახან, ქათმებისა და ინდაურების კრიახი აფორიაქებს...

სამსახურიც ჰქონდა.

არავინ სჭირდებოდა.

მისთვის, ყველა ბარგი იყო.

თუმცა, ერთ დროს, ალბათ, უფიქრია კიდეც დაოჯახებაზე,

მზრუნველ მეუღლეზე ან ჰყვარებია უიმედოდ,

არ ვიცი...

ფაქტი სხვაა.

ახლა სულ მარტოა.

ოთხკელედლს შორის და ყოველ გადაბრუნებაზე, ლოგინი ჭრიალებს.

სტკივა მაროს სიბერე.

ვერ გაექცა ვერსად.

ბერს ეცადა, მაგრამ, ახლა,

უკვე, საბოლოოდ, მაინც, ორნი დარჩნენ

სამყაროს პირისპირ...

სიბერე და მარო.

*
დასვენება და მოსვენება არ იქნება. რაღაც მაინც უნდა გვასწავლოს ამ არდადეგებზე ბებომ.

წინააღმდეგობას აზრი არ აქვს, ამიტომ, დასაკლავი ცხვარივით, თოკგამობმულივით, მივყვები დალისთან.

დალი თბილი ქალია. ხასიათივით ფუმფულაა და ლამაზი.

მღერის, კერავს, “თბილისელების“ ყველა ნომერს ყიდულობს,

რომ რომანის გაგრძელება წაიკითხოს.

ერთ სერიალსაც უყურებს და გიჟდება მცენარეებზე.

კიბეები, აივანი, სავსეა ლამაზი ქოთნებითა და ყვავილებით.

ისე სათუთად უვლის, ეფერება, მემგონი,

შვილებივით უყვარს....

 

ერთ დღეს, გაკვეთილის მერე, საწანწალოდ ვეკიდები. მინდა, ცოტათი მაინც გავცდე, ჩემების შემოფარგლულ უხილავ საზღვარს,

სადაც, სუნთქვა ჭირს...

გზაში, რაღაცას ღიღინებს ღიღინებს, მაგრამ, სევდიან სიმღერას…

გული უგრძნობს. "გული ოხერია.."

არ ეთმობა სიცოცხლე, მაგრამ, ხვდება, რომ სხვა ნაპირზე ელოდებიან ...
ხმას ვერ ვიღებ.

იმ წუთას ვერ ვიაზრებ, თავისი ფიქრის ყველაზე ბნელ მხაზეს, ყველაზე ბნელ ფიქრს, რომ მიზიარებს,

თუმცა მისი გაორებული სახე, მუდარით სავსე თვალები, სამუდამოდ მამახსოვრდება.

*
წითელი კაბა მქონდა.

გაშლილი.

მოქარგულ ყვავილებზე, ნაჭრისავე პეპლები ისხდნენ.

შემეძლო, დღეში ათჯერ მაინც გამომეცვალა, მაგრამ საღამოს "ბირჟაზე" მხოლოდ მას ვიცვამდი.

ვიჯექი მერე, 80 წლის დედამთილებში (შებინდებულზე, სვავებივით რომ წამოიშლებოდნენ ხოლმე) და მათი რძლების "გმირობებს" ვისმენდი.

ის სკამი, ახლაც იქ დგას.

უბრალოა, სოფლის ღობეებთან რომ იციან, ისეთი. ორფეხა და გრძელი.

მახსოვს, როგორ ვზივარ ამ ჩაშავებულ ქალებში.

ზურგით, შემთბარ აგურებს ვეყუდები.

მშვიდად ვარ, არაფერი მადარდებს.

არაფერს მეკითხებიან, არაფერს მითითებენ.

ისეთი შეუმჩნეველი ვარ, არაფრის მოყოლას ერიდებიან.

წასვლისას, ანეტა თუ მომაძახებს – ქალპეპელაა და სახლში შელასლასდება...
ბოლოს, კი:

არის, კიდევ ერთი.

ლურჯ მთებს, ღამით, ყვითელი მთვარე დაადგება ხოლმე თავზე.

ნისლიანი დარდები, ლამის კალთებამდე ჩამოუვა.

ვუყურებ...

ის არ ცდილობს სადმე გაქცევას,

არ შფოთავს,

არ სწუხს...

მე, ვდგავარ მონუსხული...

ის მთაა.

არავისზე დარდობს,

არაფერი სტკივა..

თითქმის შეუძლია, გადმომდოს – თავისი უმოძრაო განწყობა, უარაფრო აწმყო.
 ყოველთვის, როცა დამშვიდება მჭირდება, მას ვუცქერ.

მერე, დრო სწრაფად გარბის

მოგონებებს მიმძაფრებს და

ყველაფერი თავიდან იწყება....