მე და კახეთი

ჩემო კახეთო, 
როგორ მომენატრა შენი ლოდინი, 
როგორ მომენატრა შენი ვაკე, 
შენი მდინარე 
არ ვიცი რამე, 
შენზე კარგი თუ არის რამე. 
ალბათ გგონია რომ აღარ ვფიქრობ 
შენს ლამაზ მთაზე, 
რომ დაგივიწყე და 
რომ შენზე არ მიფიქრია, 
განა ავიწყდება? 
ადამიანს სამშობლო მხარე, 
და თუ დაავიწყდა 
სამარადისოდ არ ეპატიება, 
თუ ვინმე ფიქრობს 
რომ ვწერ ამ ლექსებს 
ტყეზე და მთაზე, 
დაუფიქრებლად არასოდეს 
დამიწერია, 
ახლა კი ვფიქრობ 
ჩემსა კახეთის წვიმიან გზაზე, 
და საუკუნოდ მასზე კარგი 
არაფერია! 
---------- 
(გიორგი ზუბიტაშვილი) 2017