0 43

მიუწვდომელი


ატმის ხეებს რომ ყვავილი სცვივა

და ცა ირეკლავს შენს ფერმკრთალ სახეს,

სულში ჩაგდებულ დარდსა და დრტვინვას

შენი სურნელი წამსვ განაქარვებს.


ცრემლისა წვეთსა ღებულობს ღვინო 

და ცამდე ადის, პოულობს საფარს

მე ამ მოლოდინს დავარქმევ მანძილს,

გავიასმაგებ გზას - უშენოდ მავალს.
კომენტარები (0)