0

ოდეს


ოდეს ლექსი
მიჰქრის რღვევით
და ამაყი ჭენებით
და ზედ ჩემი
მწველი ცრემლის
ამჩნევია ბეჭედი,
ოდეს სევდა
თავად ღმერთთან
იღვენთება ვედრებით,
რა ვქნა მარტო დასარჩენად
მაინც არ მემეტები.
კომენტარები (0)