0

თბილისის სურათები


ჩემთვის ქუჩას მივუყვები ნელა , 
ცა განათდა, მზეა, აღარ ბნელა , 
მშვიდად იწყებს ეს ქალაქი ღვიძილს , 
ვეგებები “ მანეკენის “ ღიმილს . 
ქუჩის პირას სევდიანი სახით , 
ესესაა ბებომ დადგა დახლი , 
ბაბუ კიდევ , რომ ურჩია ბრძენმა , 
დილით დარბის სიცოცხლის წლებს წელავს , 
ვიღაც ბიჭი ყურსასმენით ყურში , 
სულ არ არის ამის ბაიბურში , 
ქუჩას უმზერს ვით პლანშეტის ეკრანს , 
„ ჯეტია “ გავს ნიკოლოზის მერანს , 
შუქნიშანთან შავგვრემანი პირმშო , 
ბიძებისგან მოწყალებას ითხოვს , 
ის კაცი კი , წვერიანი ვიღაც , 
ბრაბუსიდან სათნოდ სახავს პირჯვარს , 
და გოგონა , ქალიშვილი ნაზი , 
ესემესს წერს უჩვეულო ბრაზით , 
მეტროს ახლოს , ბას – გიტარით ხელში , 
ხელოვანი „ ათ შაურზე “ მღერის , 
ვიღაც კიდევ „ კუშს “ აგდებს და ბედავს , 
ოც „ კაპიკზე “ საქსაფონში ბერავს , 
კედელზე კი ვით ლორნეტის მინა , 
საარჩევნო პლაკატები ბრწყინავს , 
კუთხეშია მწეველების არე , 
სხვა მეთოდით გაათიეს ღამე . 

და მე ლექსს ვწერ , უჩვეულოს , ახალს , 
მკითხველი კი , ეს ქალაქი გახლავს.
კომენტარები (0)