0 21

სულ ძებნაში, როგორც ვნების ტყვეობა


რა პატარაა ეს თბილისი 
და გაჰფენილა სავალე ბილიკს რაც სევდას ვახმარ.
 ნაცნობი სახის გათოვლილ თვალებს, წამ-წამს ჩრდილით ვცნობ 
შენ არსად ჩანხარ...

და რამხელაა ეს თბილისი !?
მახსოვს ენძელას, ქარიშხლის კიდეს, ნამალურს გავხარ.
თვალი დაჰყვება უცხოს უვიცრად და ფიცად ნასუნთქარ 
შენ!  არსად ჩანხარ.
კომენტარები (0)