0

ღამე პერფორმანსით


ღამე პერფორმანსით

მახსოვს, პერფომანსს ხელს უწყობდა მხურვალე თოვა,
სადღაც, უჩუმრად, სევდიანი თვლემდა ტირიფი,
მოსთქვამდა ზეცა, „უმოწყალო დროება მოვა“
და ღამის სიოს სულს ატანდა ჩუმი კივილით.

ის ფიფქიც მახსოვს, ცისფერ თვალებს გულს რომ უშლიდა,
როს შენ კეკლუცად ძველ ხეივანს ღიმილით რთავდი,
მზე წვიმას ცრიდა, სივრცე ძარღვებს ხსნიდა გულიდან,
შემდეგ დნებოდა აივანზე, გულის წასვლამდე.

ცა არ ღელავდა, ვარსკვლავები მთვარეს ერწყმოდნენ,
ღამის სიჩუმეს მოშრიალე ვერხვი აკრთობდა,
გულს საიდუმლოდ დაეძებდა ხომალდი მსტოვრის,
უთქმელი ამბით ჟამი წლებში დანავარდობდა.

ეწერებოდნენ თეთრ ფურცლებზე ნებები როდენს,
გრძნობების შრიალს თეთრი სახე სდევდა მისნობად,
გულნი ჭადართან ერთგულებას იფიცებოდნენ
და კვნესა ქალის უამესად ცისქვეშ ისმოდა.

მთათ სათავეში სიყრმის მუხა ფოთლებს ასვენებს,
მე, თითქოს თოვლში გარდაცვლილი, ვკრიფავ ნაკვალევს,
ზეცის გონება უმხელს სონეტს ნასვენებ თვალებს
და  მგოსნის სავალს ძლევამოსილ კალთას აფარებს.

დაქრიან ქარნი, სიოს სცვივა სულზე სუმბული,
იქვე, ერთგული ის ბულბული გალობს ზღაპრულად,
ვაზის ყლორტებთან ნაზი ვარდი კვლავ ფურცლებს უვლის
და ღამეს ათოვს ჩვენი გრძნობა შემოპარულად.
კომენტარები (0)