თბილად ღუღუნებს ბუხარი

თბილად ღუღუნებს ბუხარი,
ციმციმებს ცეცხლის ენები,
მის ახლოს ვზივარ მდუმარი,
მინდა გავითბო ხელები.

ტკბილად ვიგონებ იმ ოსტატს,
ვინც ეს ბუხარი ჩამიდგა,
არ მავიწყდება მე ის დრო,
რამდენი წელი გავიდა.

ზამთრის გრძელ ღამეს ვათენებ,
ბუხარში იწვის კუნძები,
დამძიმდა ჩემი სხეული,
თითქოს დამადეს ხუნდები.

ღმერთმა აცხონოს ის კაცი,
არ დაეკარგოს საკმელი,
ავდგე მოვნახო ასანთი,
დავუნთო წყვილი სანთელი.

ეჰ ბევრი წელი გავიდა,
წლები მჭექარე,მქუხარე,
წუთისოფელიც გაფრინდა,
შევიქმენ ოდნავ მწუხარე.

ბუხარში ცეცხლი გიზგიზებს,
იმედის ნაპერწკალია,
შორიდან მესმის ჩხრიალი,
მდინარე ივრის წყალია.

ახლოს მივჯექი მოხუცი,
სითბომ გამითბოს ძვლებია,
ამ ბუხრის პირას ხორხოცი,
ქეიფიც არ დამკლებია.

თბილად ღუღუნებს ბუხარი,
ციმციმებს ცეცხლის ენები,
ავდგები ხელებგაშლილი,
მივალ და მოვეფერები.