ყვავილი

რომ კონად შეკრა ყველა ყვავილი,
რაინის პირას რომ დამითვალავს,
მაინც იქნებოდა სულ ადვილი,
შენ აგირჩევდი იმთავს, უთვალავს;

რა მელამაზო ქვეყნად მინახავს, 
ლამაზი როდია, ხოლ ლანდია,
წყაროდ ერთს და ერთს შენ გისახავს,
შენ-მშვენმა ხანია მზე გაწია.

შენი - კავების, ჩემს თვალთ-მკავების,
გამოჩენაა ჩემი დაკარგვა;
სისავსე არი ჩემი თასების -
დალალების ნიავ-ნავს გაყოლა.