რად ტირი ასე?!

დამძიმდა ღამე, ნუშიც კი გაქრა,
ფიქრები მდარე ტკივილთან დათვრა
წვალება მწვავე, ტანჯვა და გვალვა
შენ კი უებარ წამალს რომ ჰგავხარ,

ეს, რა ხმა ისმის, მძივები გაწყდა?!
ცხოვრება მიდის დროს მიაქვს ალბათ,
სიმარტოვესთან იგონებ საფლავს,
დაჰყურებ, მაგრამ სამყაროს არ ჰგავს,

რად ტირი ასე?! ასველებ ლანდშაფტს,
პლანეტას გარსი რა ზუსტად აკრავს,
მესამე პირში სიცოცხლე რას ჰგავს?!
დღეს კი პირვანდელ ცხოვრებას მალავ!