მიდის დრო

მიდის დრო, დრო ისე მიდის
თან უნდა გაჰყვე  დროს, ფიქრს და სივრცეს,
სიცოცხლის ემბაზს სიცოცხლის ფიქრებს,
ფესვები მიწას ტკივილს კი სიბრძნე,

ვერაგი გზები რა მწარედ მიმზერს
თითქოს სიკვდილი ზარს რეკს...
მუსიკის ფონზე წვალობს დედამიწა,
რამდენი შვილი გავიდა ხიდზე, 

სიკვდილის ტონი,
მძიმე წყურვილი,
ფერებში ნალევ ცხოვრების იმ წლებს, 
გოლიათი ხარ?!  გეძებდა ვინმე..

ფეთქავს და ფეთქავს წერტილი, მძიმე,
შეეშვი, ოხრავს, ვიცი მე!..
დაინდო, ცოდნის ვისი მე?! 
ღელავს ზღვა და ზღვაში რიფსიმე...

გჯერავს კი?! სადღაც სხვისი ზე?!
უდაბნოს ეტრფის დიდი მზე,
მეამიტია  სულში მნე!..
ვერ შევაჩერებ ამ ზნეს მე!.