ოთხი კედელი

არავინ დამრჩა, რომ მის მხარზე
ცხარედ ვიტირო.
ფიფქმაც ბოლოჯერ, ანგარებით გადამათოვა,
და ისევ დავრჩი მარტოობის ცივ კელიაში,
საკვირველია, მაგრამ შიშმაც კი მიმატოვა.