პაპაჩემი

სიკვდილზე როცა დგება, სუფრაზე ლაპარაკი,
და ყველა მომღიმარეს ღიმილი შეახმება,
სწორია? გაჩერება, რომ არ შეიძლება?! 
რთულია ჩვევისათვის სიმართლის შეხამება.
თანდათან ყველა ჭიქაც შემდგარი დაიწევა,
თავებიც შემართული ნელ-ნელა დაიხრება,
იმ წამში ყველას გული სხვაგვარად შეტოკდება,
გულში კი ერთი მკვდარი ყველასთან გაცოცხლდება.
მოსდგამენ სადღეგრძელოს, აქებენ
რა დიდებით,
-ყველასთვის სიკვდილია სულ ბოლო განაჩენი,
რა ვქნა, რომ მე ეს აზრი დამსდევს სულ ანაჩემი,
სიკვდილი ჩემი არა, მეტკინა პაპაჩემის.
ხოდა... 
იმ ჭიქაზე, რომ აღარ ჩერდებიან,
იმისთვის ეშინიათ, ალბათ აქ შეყოვნება,
ვაი თუ სიკვდილისთვის ბევრია განკუთვნილი,
და ვაი სიკვდილს თუ აქაც კლვა ენდომება. 
არადა მე რომ მკითხო სწორედ აქ გამაჩერო, 
მაგიდას მოვაბნიო ოცნება ანაჩემი,
სიკვდილის სადღეგრძელოს იმდენ ხანს გავუძღვები,
სანამ არ გაცოცხლდება, მიცვლილი პაპაჩემი.
ბევრისთვის პაპაჩემი შუაზე გაყოფილა, 
რამდენი რამე გაჩნდა, სულ მალე მოსაყოლი,
ბაბუა არასდროს ბებერი არ ყოფილა,
უბრალოდ მალე შეწყდა ცხოვრების მოსახვევი.
მოხუცი არ ყოფილა, ხელს ჯოხი არ სჭერია, 
მაგრამ არც ბავშვი იყო, გონებით, დარიგებით, 
მასზე კი მოსაყოლი ვინ მოსთვლის რამდენია, 
მის ამბებს სტროფებში მუქთადაც ვარიგებდი. 
საერთო ბევრი გვქონდა და ბევრიც დაუმთხვევი, 
ვარამიც ბევრი გვქონდა ჩვენ ერთად განარჩევი, 
არ გვქონდა გაჭირვება, ერთურთში არ უთქმელი, 
მაგრამ მან ვერ იხილა, ეს გოგო ანარჩევი. 
და ასე... 
რამდენის? საქები-სადიდები,
კაცს ალბათ წამოსცდება, დრო იყოს საკმარისი,
მოიცდის ცხოვრებაც და მოიცდის სათიბებიც,
სიკვდილის თუკი არა, სიტყვა ვთქვა მეტი რისი?
მერე კი ჩაფიქრებულს, ყველას რომ ეღვიძება,
აბაო... ბიჭებო,
დიდ ხანად არ გვინდოდეს,
რატომღაც, მაშინ სიკვდილს ცოტა დრო ენიჭება,
სიკვდილი სიცოცხლეს რომ მიმდევში ეჯიბრება. 
ახლა კი როცა თავი, კვლავ მაღლა შეიმართა,
დაედო ამ სიტყვებსაც სიკვდილის განაჩენი, 
ვხედავ რომ სამოთხის წინ სიკვდილს ელოდება,
სამოცდათვრამეტი წლის, ბავშვივით პაპაჩემი.