Ფოტო

ფოტოებიდან, რომ ქრებოდნენ Გარდაცვლილები, 
Ალბათ დარჩებოდა მხოლოდრე თეთრი ფურცლები, 
Მაშინ მალევე გაქრებოდა ჩვენში ფიქრები, 
Და ჩვენს ფიქრებსაც გადაუარდა დიდი ქარები, 

ფოტოებიდან, რომ ქრებოდნენ Გარდაცვლილები, 
Ის ფოტოები თვითონაც გახდებოდა მაკულატურა, 
Ტკივილიც ეგ არის მხოლოდ  გარდმოცვლილების, 
Რომ სიყვარული სჯობსნის სიკვდილს მაკულატურად, 

Ათიოდენ წლის უკან რომ ფოტო გახდა ფოტო, 
Სიყვარული, რომ იშვა და გაიზრდა მოკვდა, 
Სწორედაც, რომ მაშინ არ იცოდნენ
Ალბათ, 
Ფოტოდან რომ ქრება სახეები მკვდართა, 

Ეს ფოტოები გონებაა მხოლოდ კაცისა, 
ხუნდება და იცრიცება, როგორც  სურათი
Და ქრება, ქრება წამდაუწუმ გარდაცვლილები, 
Სასაფლაოზე გულზე დაყრის შემდგომ მიწისა 

Ოჰ, არა, არა, არ ქრებიან ფოტოებიდან, 
Ის ფოტოებიც დაღლილები კვდება ხანდახან, 
Მერე ეს ფოტოც იმალება ჩუმად საფლავში, 
Და ალაბთ შემოდგომ იტყვიან ბევრჯერ:
Ფოტოებიდან სულ ქრებოდნენ გარდაცვლილები...