* * *

Გულში ხომ დარდია, უკვე გასკლეცაზე, 
Სულამდის რომ ჩადის, ისე 
გაბერილი, 
Მხოლოდ გულის ნადებს ვეღარ უმკლავდება, 
Სიკვდილს ჩურჩულს აძლევს, Რომ ვერვინ გაიგოს, 
Სულის სიმებს ისე აზიანებს, 
Ისე ნაზად, ისე მწარედ, 
Ისეთ ძალას ატანს, როგორც ბარი მიწას, 
Საცა უკვე სკდება... წამი ბოლო არის... 
Გული ვეღარ იტევს ამდენ გულისნადებს, 
Მხოლოდ ზედაპირზე ნამყოფ დანალექარს, 
Გული ვეღარ უძლებს, ამდენ დარდს და წუხილს 
Გულს ვეღარ სძალ უძს ლოდის თრევა უკან, 
Გულიც დაიღალა, სულიც თან გადაჰყვა, 
Მხოლოდ სიკვდილიღა დარჩა სანატრელი...