* * *

Გულში სევდა სიკვდილამდე ღრმად და უკუნ ჩადის, 
Სიყვარულზე ფიქრიც კი მე ირონიას მიქმნის, 
Სევდამ გული დამიბზარა ვერ ეტევა დარდი, 
Სიბნელეში ცელიანი კაციც ვეღარა სჩანს, 
Თვალის ჩინიც მომკვდარიყო, რაღას მოვუარო?! 
Სიცოცხლეც, რომ გაფერმკრთალდა, 
Ამას რაღა ვუყოთ... 
Ღმერთო, რაღა მოხდება, რომ ერთხელ ჩემეხუტო?! 
Დარდი უკუნ გამიქარწყლო და-შვება მე ვიგრძნო... 
Სიყვარულის ასული, რომ ერთხელ ჩამახუტო, 
Სიკვდილის ვაჟს უარი და კარი მივუხურო, 
Და სიცოცხლის, სიყვარულის ვაჟი შევიძინო!