Შუა ღამე

გალაქტიონი, როგორც იტყოდა, 
ეს შუა ღამე ისევ იწვოდა, 
გულდამძიმებულს ჭკუა ნაკლული,
ვეხეტებოდი მე ძველ ქუჩებში, 
ძილი არასგზით მეკარებოდა, 
ზღვის სურნელითღა აყროლებული, 
ქუჩები ძალას მიღდგენდნენ თითქოს, 
ზღვის შრიალი და გულის ფრიალი, 
უგებდნენ ერთმანეთს მუდამ ერთ წამში.