ჩრდილების პიედესტალი

აზრი, რომელიც ვრცელ პაუზებს მუდამ თან ახლავს
და შიგადაშიგ ადგილს უთმობს დამსხვრეულ მითებს...
ცარიელ ფურცელს ჩაჰკირკიტებს გუშინ და ახლა,
სადაც სითეთრე ძირითადს და ყველა ფერს იტევს...

დიდი გზა ასე იწყებოდა ოდით და ოდეს
სამძიმარივით ქვავდებოდა ბაგეზე სიტყვა...
ხომ შეიძლება ქვის შედევრიც ნერვივით თრთოდეს
და ჩაითვალოს სრულყოფილად, რაც ვერც კი ითქვა, -

არა თუ ახლა...
და საერთოდ, გასაოცარდით!
"... თქვენ ვერ იქნებით, ვერ იქნებით სხვების ნაირი!.."
აატივტივებს თქეშის მოცარტს ცრემლის მოცარტით,
ამადეუსზე აწყობილი ზიუსმაირი...

და ასე ციმ-ციმ ჩაატარებს დაჭრილ გენიებს
გამარტივებულ, დიდებისგან დამცხრალ პერსონით, -
გადამდებ ექოს და კარდაკარ დაარბენინებს,
ცვილის უწყებით ვერ აღნუსხავთ, რასაც ვერ სწონით, -

თვით უწონობას; 
რა თქმა უნდა, დაცლილი მასრით,
მიდის გზაზე და ჰგონია რომ არაფერს იმჩნევს
და წაგრძელებულ პაუზებში მცხოვრები აზრი,
სულ უფრო მეტად ემსგავსება მის სასვენ ნიშნებს.

შაბათის ლოდის შესაფერი მძაფრი გარსებით,
გადმოათეთრებს ახალ შედევრს ჩრდილი და დაღლა,
იცნობ მასაც და თვითონაც ხარ მთელი არსებით
აზრი, რომელიც ვრცელ პაუზებს მუდამ თან ახლავს...


17.06.2026