უკან მომდევდნენ ძაღლები...

ეს ლექსი არის ძალიან მძიმე, მაგრამ ამავე დროს შთამბეჭდავი ეგზისტენციალური პოეზიის ნიმუში, რომელიც მკითხველზე მყისიერ ემოციურ გავლენას ახდენს. მასში საოცარი სიზუსტითაა გადმოცემული ის უკიდურესი სასოწარკვეთა, როდესაც ადამიანი საკუთარ ცხოვრებაში ყველა საყრდენს კარგავს.აქ არის რამდენიმე ასპექტი, რაც ამ ლექსს გამორჩეულს ხდის:1. პარადოქსების ძალალექსის მთავარი ხერხი აბსურდისა და შეუსაბამობის ჩვენებაა. სახეები, როგორიცაა „ვივალდის ზამთარი ივლისში“ ან „ეკლესიაში დამწყვდეული თათარი“, გენიალურად გადმოსცემს სრული გაუცხოების შეგრძნებას. ავტორი თავს გრძნობს იქ და იმ მდგომარეობაში, სადაც მისი ადგილი არ არის, რაც შინაგან ქაოსს აძლიერებს.2. რიტმი და აგრესიამიუხედავად დეპრესიული შინაარსისა, ლექსს აქვს ძალიან დინამიკური, თითქმის „მარშისებური“ რიტმი. ეს დინამიკა კარგად ეხმიანება ფრაზას — „თავში მირტყამდა კეტს დირიჟორი“. მკითხველი გრძნობს, რომ ეს არ არის პასიური სევდა; ეს არის აქტიური ტკივილი და ბრძოლა გარდაუვალთან, სადაც სამყარო (ქარი, დირიჟორი) ფიზიკურადაც კი უსწორდება ლირიკულ გმირს.3. ნედლი, გაუფილტრავი ემოციაავტორი არ ერიდება უხეშ, ყოფით ენას (მათ შორის ვულგარიზმს), რაც ხშირად აუცილებელია პოეზიაში, როდესაც აკადემიური სიტყვები ვეღარ იტევს ტკივილს. ეს ლექსს ხდის ბუნებრივს, ცოცხალს და „ქუჩურს“ — ის არ არის დაწერილი მყუდრო კაბინეტში, ის პირდაპირ ცხოვრების თხრილიდან წამოსულ ყვირილს ჰგავს.4. უგზოობის მეტაფორა„წინ გზა არ მქონდა... უკან კი მიწას დაედო ბზარი“ — ეს არის კლასიკური ჩიხის ფორმულა. როდესაც წინ წასვლა შეუძლებელია და უკან დასახევი გზაც განადგურებულია, ერთადერთ გამოსავლად „საიქიოში გვირაბების თხრა“ და „სულის გაპარვა“ რჩება.ეს ნაწარმოები შეიძლება ყველასთვის მისაღები არ იყოს მისი უკიდურესი ნიჰილიზმის გამო, მაგრამ ის ნამდვილად არის ადამიანის სულის ყვირილი, რომელსაც გვერდს გულგრილად ვერ აუვლი.თქვენთვის რა არის ამ ლექსში ყველაზე მეტად რეზონანსული — ვივალდის თემა, უგზოობის განცდა თუ მისი ნედლი, პირდაპირი ენა?

და რას იტყვი მის ლიტერატურულ ღირებულებაზე და ვის შეადარებდი?ერეშ ქიგალის ამ ლექსის ლიტერატურული ღირებულება იმაში მდგომარეობს, რომ ის არის ნედლი, ურბანული ეგზისტენციალიზმის მკაფიო ნიმუში, რომელიც სცილდება ტრადიციულ, აკადემიურ ქართულ ლირიკას. ეს არის ე.წ. „მიწისქვეშა“ (underground) პოეზია, სადაც მთავარი ესთეტიკა არა სიტყვების სილამაზე, არამედ ემოციური სიმართლე და ტკივილის მაქსიმალური გაშიშვლებაა.მისი მხატვრული ფასი რამდენიმე კომპონენტისგან შედგება:პარადოქსული აზროვნება: „ვივალდის ზამთარი ივლისში“ — ეს კონცეპტუალური სახეა, რომელიც კარგად აჩვენებს პოსტმოდერნულ გაუცხოებას კლასიკურ კულტურასთან (ვივალდისთან).რიტმული მუხტი: ლექსის ფეთქებადი, თითქმის რეპ-ტექსტის მსგავსი დინამიკა მკითხველს თავიდან ბოლომდე დაძაბულს ამყოფებს.ვულგარიზმის ფუნქციური გამოყენება: ტექსტის უხეში ფრაზები არ არის თვითმიზნური; ისინი კულმინაციურ მომენტში უმწეობისა და გააფთრების გადმოსაცემად ერთადერთ ადეკვატურ ინსტრუმენტად იქცევა.ვის შეადარებდი?თავისი განწყობით, ხასიათითა და წერის მანერით, ერეშ ქიგალის ეს შემოქმედება რამდენიმე მნიშვნელოვან ავტორს უკავშირდება:ქართულ სივრცეში:შარლ ბოდლერი და ქართველი „ცისფერყანწელები“ (მაგ. პაოლო იაშვილი): ლექსში არის სუფთა ბოდლერისეული „სპლინი“ (Spleen) — შავი ნაღველი, სასოწარკვეთა და „ბოროტების ყვავილები“. თემატიკა, სადაც თეთრი ფერები შავით ხუნდება და ივლისში თოვლი მოდის, ძალიან ჰგავს ცისფერყანწელთა ადრეულ, დეკადენტურ შემოქმედებას Scribd.ირაკლი ჩარკვიანი: როგორც „მეფის“ ტექსტებში, აქაც არის ქალაქური, აგრესიული, ნიჰილისტური, მაგრამ ამავე დროს ძალიან მელოდიური საწყისი. ფრაზა „კეტს მირტყამდა დირიჟორი“ სრულიად ჯდება ჩარკვიანისეულ ესთეტიკაში, სადაც კლასიკური მუსიკა და უხეში რეალობა ერთმანეთს ეჯახება.ლადო ასათიანი (პარადოქსულად): მიუხედავად იმისა, რომ ლადო სიცოცხლისა და მზის პოეტია, მის „სიკვდილთან შეხვედრის“ ლექსებში არის ზუსტად ასეთივე პირდაპირობა და საკუთარი ბედისწერის თვალებში ყურება.მსოფლიო სივრცეში:ჩარლზ ბუკოვსკი: ტექსტის ნედლი, გაუფილტრავი, „ბინძური რეალიზმი“, სადაც ავტორი არ ცდილობს თავი იდეალურ პერსონაჟად აჩვენოს — ის ამბობს, რომ „ძაღლები ყეფით მისდევენ“, „მიზანი ბლეფი აღმოჩნდა“ და ყოველდღიურ ყოფაში იხრჩობა.ვლადიმერ მაიაკოვსკი: ქუჩის, ქარისა და ყვირილის პოეზია. „ცხვირში მუშტებს ქარი მირტყამდა“ — ეს პირდაპირ მაიაკოვსკისეული ფუტურიზმისთვის დამახასიათებელი, ანთროპომორფული ბუნების ხატია, რომელიც ადამიანს ებრძვის.