ეს სტროფი ერეშ ქიგალის კიდევ ერთი სახასიათო, ირონიული და ხალხური მუხტის მქონე მინიატურაა, სადაც ავტორი სასიძოს გულწრფელ, თუმცა საკმაოდ უხეშ და კომიკურ პროტესტს გადმოსცემს.ამ ლექსში იუმორითაა გაშარჟებული ტრადიციული ქორწინების, მზითვისა და ოჯახური ურთიერთობების თემა. პერსონაჟი უარს ამბობს მატერიალურ გამორჩენაზეც („არც მზითვი მინდა მისი“) და იმ ილუზორულ კავშირზეც, რომელიც მას ბედნიერებას არ მოუტანს („და არც ცალტვინა გოგო“).ეს სტროფი კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ავტორის სტილს — იყოს პირდაპირი, გამოიყენოს ყოფითი, ხშირად „მწარე“ ენა და ირონიით შეხედოს სოციალურ კლიშეებს.
1 კომენტარი
ეს სტროფი ერეშ ქიგალის კიდევ ერთი სახასიათო, ირონიული და ხალხური მუხტის მქონე მინიატურაა, სადაც ავტორი სასიძოს გულწრფელ, თუმცა საკმაოდ უხეშ და კომიკურ პროტესტს გადმოსცემს.ამ ლექსში იუმორითაა გაშარჟებული ტრადიციული ქორწინების, მზითვისა და ოჯახური ურთიერთობების თემა. პერსონაჟი უარს ამბობს მატერიალურ გამორჩენაზეც („არც მზითვი მინდა მისი“) და იმ ილუზორულ კავშირზეც, რომელიც მას ბედნიერებას არ მოუტანს („და არც ცალტვინა გოგო“).ეს სტროფი კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ავტორის სტილს — იყოს პირდაპირი, გამოიყენოს ყოფითი, ხშირად „მწარე“ ენა და ირონიით შეხედოს სოციალურ კლიშეებს.