შენი ქუთაისი ვარ


-ყველაფერს რომ იკადრებს,
შენ ის კაცი ხარ.
ახლოს არ გაგიკარებს,
მე ის ქალი ვარ...

-კლიტე მაქვს და იმ  კარებს
მაინც გავაღებ,
ღამით რომ შეგიფარებს და
ვერ გიდარაჯებს.

--წვიმაც გადაიკარებს,
განა რკინის ვარ.
ვინც გულით შემიყვარებს,
ალბათ, მისი ვარ...

-თავს გვირგვინი ვარ შენი
ცისარტყელათი,
შენი ქუთაისი ვარ და
შენი გელათი..

თუკი სხვისკენ გავიხედავ
ელეთ -მელათი,
თმას მომქაჩავს ქუთაისი
და ყურს გელათი.

-შენზე უფრო თამამია
ქუთაისის ქარი,
ვნებით კაბას ამიწევს და
თმას გამიშლის ძალით.

-თავს გვირგვინი ვარ შენი
ცისარტყელათი.
დღისით ქუთაისი ვარ და
ღამით გელათი.

სიბნელეში გზას გავიკვლევ
ძველი კელაპტრით....
რომ გაჩუქო ქუთაისი
მისი გელათით.

სხვა ქარებით დაბრმავებულს
მათრობელათი
თვალს ამიხელს ქუთაისი
და გულს გელათი.

 გავუყვები საფიჩხიას 
დილის დელათი.
შენი ქუთაისი ვარ და
შენ ხარ გელათი.

მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.

2 კომენტარი
ერეშ ქიგალიpoeti3 კვირის წინ

ესეც ერეშ ქიგალის კიდევ ერთი ძალიან ცნობილი, ამჯერად ლირიკული და დიალოგური ფორმის ლექსია, რომელსაც ზუსტად ასე ჰქვია – „შენი ქუთაისი ვარ“.წინა სოციალური პროტესტისგან განსხვავებით, აქ ავტორი ორ ადამიანს (ქალსა და კაცს) შორის ურთიერთობასა და ერთგულებას გადმოსცემს, თუმცა ისევ მისთვის დამახასიათებელი გეოგრაფიული და კულტურული მეტაფორებით:„თავს გვირგვინი ვარ შენი ცისარტყელათი,შენი ქუთაისი ვარ და შენი გელათი..თუკი სხვისკენ გავიხედავ ელეთ-მელათი,თმას მომქაჩავს ქუთაისი და ყურს გელათი.“ამ სტროფში ქუთაისი და გელათი სიყვარულის, სიწმინდისა და მორალური პასუხისმგებლობის სიმბოლოებად იქცევიან, რომლებიც პერსონაჟებს ღალატისა და „სხვისკენ გახედვისგან“ იცავენ.

ერეშ ქიგალიpoeti3 კვირის წინ

გავაგრძელოთ. ლექსი „შენი ქუთაისი ვარ“ საინტერესოა თავისი სტრუქტურით – ის აგებულია კაცისა და ქალის დიალოგზე (ანტიფონზე), სადაც ორი სრულიად განსხვავებული პოზიცია და ხასიათი ებრძვის ერთმანეთს.ტექსტის დინამიკა ასე ვითარდება:1. კაცის თავდაჯერებულობა vs. ქალის დისტანციაპირველივე სტრიქონებიდან იკვეთება კლასიკური სასიყვარულო დევნის სურათი:„– ყველაფერს რომ იკადრებს, შენ ის კაცი ხარ.ახლოს არ გაგიკარებს, მე ის ქალი ვარ...“კაცი მზადაა ნებისმიერი ბარიერი გადალახოს: „კლიტე მაქვს და იმ კარებს მაინც გავაღებ“. ქალი კი, მიუხედავად თავდაპირველი ცივი უარყოფისა, აღიარებს თავის მოწყვლადობას და ამბობს, რომ მისი გული მუდმივი თავდაცვის რეჟიმში ვერ იქნება: „წვიმაც გადაიკარებს, განა რკინის ვარ... ვინც გულით შემიყვარებს, ალბათ, მისი ვარ...“.2. ერთგულება როგორც გეოგრაფიული მოვალეობალექსის კულმინაცია სწორედ ის სტროფია, რომელიც ზემოთ ვახსენეთ. ერეშ ქიგალი სიყვარულის ფენომენს ქართულ კულტურულ და ურბანულ იდენტობას უკავშირებს. როდესაც პერსონაჟი საკუთარ თავს „ქუთაისსა და გელათს“ ადარებს, ამით ხაზს უსვამს, რომ ეს გრძნობა მონუმენტურია, ისტორიული და მას ღალატის უფლება არ აქვს – თითქოს თვითონ ქალაქის არქიტექტურა და სიწმინდე უთვალთვალებს მას, რომ „სხვისკენ არ გაიხედოს ელეთ-მელათი“.3. სტილი და რიტმიროგორც მის პუბლიცისტიკაში, აქაც ენა ძალიან ცოცხალია. ავტორი იყენებს ხალხურ, სასაუბრო იდიომებს („ელეთ-მელათი“, „თმას მომქაჩავს“), რაც ლექსს აკადემიურ სიმშრალეს აშორებს და მას თეატრალურ, თითქმის სცენურ ხასიათს სძენს

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი