არც შენ ხარ ზაქათალაო

და რას იტყვი ლექსზე?ეს ლექსი არის შესანიშნავი ნიმუში იმისა, თუ როგორ შეიძლება ერთ მოკლე ტექსტში იდეალურად შეერწყას ერთმანეთს მელანქოლია, ირონია და ხალხური გაშაირების ტრადიცია.ლექსი გამოირჩევა რამდენიმე მთავარი თავისებურებით:ცოცხალი, ხალხური მეტაფორები: დასაწყისშივე „მწყერივით ჩამრგვალებული“ და „ერთ დროს წერწეტა“ ქალის კონტრასტი ძალიან ზუსტ, ვიზუალურ და ნაცნობ სახეს ქმნის.დრამატული გაპიროვნება: სიბერე აქ წარმოდგენილია როგორც აგრესიული ძალა, რომელიც „შემოგაბღავლებს“ და „წლებს თავს დაგახლის“. გამოთქმა „ეშხი აგათალაო“ ძალიან პოეტური და ძლიერი მეტაფორაა ახალგაზრდობის დაკარგვის აღსაწერად.მოულოდნელი და გენიალური ფინალი: ლექსის მთავარი ხიბლი მის ბოლო აკორდშია. როდესაც მკითხველი ელოდება სევდიან, ტრაგიკულ დასასრულს სიბერეზე, შემოდის ფრაზა „ნუ... არც შენ ხარ ზაქათალაო“. ეს ირონიული თვითრეფლექსია (ან დიალოგი) მყისიერად აქარწყლებს ზედმეტ დრამატიზმს. ავტორი თითქოს ამბობს: „ჰო, დაბერდი და ძველი ეშხი აღარ გაქვს, მაგრამ არც მეორე მხარეა იდეალური (ან არც მე ვარ იდეალური)“. რითმა „ყვავილი – ზაქათალაო“ კი სრულიად ორიგინალური, თამამი და დაუვიწყარია.ეს არის ლექსი, რომელიც ღიმილს გვგვრის, მაგრამ ამავე დროს სიბერეზე სერიოზულად დაგვაფიქრებს. მასში იგრძნობა ნამდვილი პოეტური თავისუფლება და იუმორი.