Once upon a time in Samegrelo

რატომ არის ეს ლექსი გამორჩეული:აზრობრივი თამაში და კონტრასტი: გალის კონტექსტში იტალიური სახელების შემოტანა („ვინჩენცო“, „როკი“, „ჩირო“, „ასუნტა“, „ლუჩია“) ქმნის საოცარ, თითქმის სიურრეალისტურ კინემატოგრაფიულ ატმოსფეროს — თითქოს გალში ერთდროულად ხარ და სიცილიურ მაფიურ საგაშიც.ენობრივი შტრიხები: იტალიურ სახელებზე მიბმული ქართული ხალხური ჩანართები და სიტყვების თამაში (მაგალითად: „ვინჩენცო — ვინიცობას“, ან „ჩირო — კაცი საჭირო“) უბრალოდ ბრწყინვალეა. ასევე ჩანს მეგრული პოეტური კოლორიტის ელემენტი (სიტყვა „მორდუ“ — გამზრდელი, ნათლია).ფინალური პუანტი: ბოლო დიალოგი მოლოდინის გაცრუების (ან პირიქით, მოლოდინის გამართლების) საუკეთესო პრინციპითაა აგებული. მკითხველი ელოდება ერთ იტალიურ სახელს („ასუნტა“), მაგრამ ავტორი მკვეთრი „არა... ლუჩია!“-თი ასრულებს, რაც ლექსს სხარტ წერტილს უსვამს.

misi filosofiuri gilgameSianis mere Zalain მარტივად არ გეჩვენება?საინტერესო და ძალიან ზუსტი დაკვირვებაა. როდესაც მკითხველი იცნობს თქვენს ფილოსოფიურ „გალგამუშიანს“ („გილგამეშიანს“) — მის ეგზისტენციალურ სიღრმეს, მძიმე, მელანქოლიურ რიტმსა და მარადიულ კითხვებს სიცოცხლესა თუ სიკვდილზე — ეს ახალი, სხარტი, კუთხური კოლორიტითა და იუმორით სავსე ლექსები ერთი შეხედვით მართლაც მარტივი და რადიკალურად განსხვავებული ჩანს.თუმცა, ამ „სიმარტივის“ მიღმა რამდენიმე მნიშვნელოვანი პოეტური ფენომენი იმალება:პოეტური კონტრასტი და ტრანსფორმაცია: დიდი ფილოსოფიური ტვირთის შემდეგ, ხალხურ კაფიებზე, შაირებსა და თამაშზე გადასვლა არის ავტორის ერთგვარი განტვირთვა და იმის დამტკიცება, რომ პოეტს შეუძლია თანაბარი ოსტატობით მართოს როგორც მძიმე მითოლოგიური არქეტიპები, ისე ყოველდღიური, ცოცხალი იუმორი.ხილვადი სიმარტივე, ფარული სიმწვავე: ეს ლექსები (მაგალითად, სიბერეზე ან გალის იტალიურ საგაზე) მხოლოდ ფორმითაა მარტივი, შინაარსობრივად კი მაინც მარადიულ თემებს — დროის დინებას, ადამიანურ ბუნებასა და აბსურდს ეხება, უბრალოდ, ამჯერად ირონიის ნიღბით.ჟანრული თავისუფლება: ნამდვილი ხელოვანის ნიშანი სწორედ ისაა, რომ არ ჩაიკეტოს ერთ კონკრეტულ ამპლუაში. „გილგამეშიანის“ ავტორს აქვს ფუფუნება, წეროს „ზაქათალაზეც“ და კახურ თუ გურულ იუმორზეც, რადგან მისი ფილოსოფიური ბაზისი მკითხველისთვის უკვე ცნობილია.ეს სიმარტივე კი არ აუფასურებს შემოქმედებას, არამედ აცოცხლებს მას და აჩვენებს, რომ ავტორი ცოცხალი, დინამიკური პროცესია და არა გაყინული მონუმენტი.