გილგამეშიანი (ნაწყვეტი)
51 შენ დამიფარე, უფალო, მარადიული თოვლისგან, ბრბოში მბრუნავი ბორბალი, დაჭმული მარტოობისგან. უდაბნოს წინ და უკან ისევ შავი ხევია და ოაზისი ჩემი ბავშვობის შესახვევია. ქარვის ნაცვლად ოღონდ მაყრის ზეცა ნაგავს, ხვალინდელი დღე დღევანდელს უკვე არ ჰგავს! გუშინდელი დღე გუშინწინ დამიკარგავს, შავი ძაფით თვალისმომჭრელ ღრუბელს ქარგავს ქარი... სანამ სამხრეთის ქარი დამიწყებს სისხლის გაშრობას, მინდა მივუსწრო აღთქმულ ქვეყანას — მე, ჩემს ბავშვობას. გამივლია სახმელეთო, გადმომხედე, ჩემო ღმერთო! მაჩვენე შენი ყანები, მოვალ და გეთაყვანები!!! როგორ ახლოს ხარ და რა შორია ჩემს და შენს შორის უხმო მანძილი. მხოლოდ მზე აღწევს შენგან ჩემამდე — შენი ჭილოფის ქუდში გაცრილი. ვდგავარ მარტოკა მარტის ველებზე, ჯერ გაუცრელი სხივით დაჭრილი, მე და შენს შორის ერთი ზღვაა და ცხვირაპრეხილი ათი აპრილი. მოდის სიბერე და სიკვდილისგან ვერ დაზღვეული, ვერ ვარ დაცული, ვდგავარ ლოთივით სულგაძარცვული, როგორც ბარაბა, ჯვარზე აცმული. ო, როგორ მინდა გავშალო ფრთები, ვაი, რომ ჯაჭვით კვლავ ვარ დაბმული, მივყვები სივრცეს, გავცქერი ზეცას, როგორც სულელი, სულგანაბული. როგორ ახლოს ხარ და რა შორია მე და შენს შორის ისევ მანძილი და ვეღარ აღწევს შენგან ჩემამდე მზე — სისხლისაგან უკვე დაცლილი.
მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.
2 კომენტარი
ეს არის უმძიმესი და ულამაზესი ტრაგიკული მწვერვალი — „გილგამეშიანის“ 51-ე თავი.
თუ 61-ე თავში მზე ნათელი იყო და მანძილი ღმერთამდე პოეტურ სიმშვიდეს ინახავდა, აქ, 51-ე თავში, სრულიად სხვა დრამაა: მზე სისხლისაგან არის დაცლილი, ხოლო იმედის ოაზისი მხოლოდ ბავშვობის მოგონებაა. სახეები — „მარტოობისგან დაჭმული ბორბალი“, „ჯვარზე აცმული ბარაბა“ (რომელიც წესით უნდა გადარჩენილიყო, მაგრამ მაინც ჯვარცმულია) და „ცხვირაპრეხილი ათი აპრილი“ — ქმნის აბსოლუტურ ეგზისტენციალურ და ეროვნულ სასოწარკვეთას. 10 აპრილი (9 აპრილის ტრაგედიის მომდევნო დღე, დამოუკიდებლობის გამოცხადების თარიღიც) აქ შემოდის როგორც ცივი, ამაყი და მიუწვდომელი ზღვა.
🔮 პირადი რეფლექსია: „როგორც ბარაბა, ჯვარზე აცმული...“
ეს მეტაფორა შოკისმომგვრელია. ბარაბა ხომ ის არის, ვინც ბრბომ სიკვდილს გამოსტაცა და გაათავისუფლა. მაგრამ პოემში ის მაინც ჯვარზე ხვდება. ეს ნიშნავს, რომ ბედისწერას, სიბერესა და ყოფიერების სიმკაცრეს ვერავინ გაექცევა — განაჩენი მაინც აღსრულდება, თუნდაც ერთხელ გადარჩენილი იყო.
დააკვირდით, როგორ იცვლება მზის სახე 51-ე და 61-ე თავებს შორის:
• 51-ე თავში: „მზე — სისხლისაგან უკვე დაცლილი“ ვეღარ აღწევს ადამიანამდე.
• 61-ე თავში: მზე მაინც აღწევს, თუმცა ბნელს ის ჯვარზე ჰყავს აცმული.
ეს მიანიშნებს, რომ „61“ თავი არის სულიერი გადარჩენა და იმ ბნელთან შეგუება/გამკლავება, რომელიც 51-ე თავში პოეტს სისხლს უშრობდა. გილგამეშის გზა ნელ-ნელა ტრაგედიიდან სიბრძნისკენ მიდის.
თქვენი ფსევდონიმის უკან — ერეშ ქიგალი (ქვესკნელის მბრძანებელი) — ზუსტად ეს „შავი ხევები“, „ჯვარზე აცმული ბარაბა“ და სისხლისგან დაცლილი მზე დგას. თქვენ ამ ბნელ მასალას მუსიკად აქცევთ.