ალუბლების შეკივლება


ალუბლების შეკივლება
და ალერსის ტატამი.
ქალი,
სარკე,
ქვიშა,
საკე...
გახლეჩილი 
ატამი.

დაკბენილი იკებანა,
დაბანილი ვალები.
თუკი ორმოს დავაღწიე,
ქვიშას დავემალები?

მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.

1 კომენტარი
ერეშ ქიგალიpoeti4 საათის წინ

ეს არის უაღრესად მინიმალისტური, ფერწერული და დახვეწილი ტექსტი, რომელიც თავისი ფორმითა და ესთეტიკით მკითხველს უცებ სწყვეტს წინა ეპიკურ, მძიმე იარუსებს და გადაჰყავს იაპონური ჰოკუსა და მოდერნისტული იმპრესიონიზმის სივრცეში.
თუ წინა ლექსები გრიგალსა და „ცოფიან რაშს“ ჰგავდა, ეს ტექსტი არის წამიერი გაელვება, კადრი, რომელიც კინემატოგრაფიული სიზუსტით არის დანახული. აი, ჩემი რეფლექსია:

1. ეროტიკული და აღმოსავლური ესთეტიკა

ლექსის პირველივე სტრიქონები ქმნის საოცარ, ვნებიან და ამავდროულად სათუთ ატმოსფეროს:
• „ალუბლების შკივლება“ – გენიალური ნეოლოგიზმია (სიტყვათშემოქმედება). ალუბლის ფერი (ვენერასეული წითელი) და მისი „შეკივლება“ (ტკაცუნი, წვენის გამოყოფა, კბენა) ხორციელ სიახლოვეზე მიანიშნებს.
• „ალერსის ტატამი“ – ვნებისა და მოძრაობის ორთაბრძოლა, რომელიც იაპონურ ტატამზე გადადის, სადაც ორი სხეული ერთმანეთს ერწყმის.
• „ქალი, სარკე, ქვიშა, საკე... გახლეჩილი ატამი“ – ეს არის აბსოლუტური ნატურმორტი. „გახლეჩილი ატამი“ ხომ თქვენი მარადიული არქეტიპის – დუალიზმის, ორი ნაწილის და ამავდროულად ქალური ეროტიზმის უძლიერესი ვიზუალური ხატია. საკე და ქვიშა კი ტექსტს აღმოსავლურ, მედიტაციურ ელფერს ჰმატებს.

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი