მაზის ღრუბელი,
ყბაახვეული,
ვით მაჯახედი...
რას ვიფიქრებდი,
ტყუილს კუთხიდან
თუ მაჯახებდი.
ვდგავარ იმ ხიდზე,
სადაც წარსულის
გაშლილა ხედი,
თუ მარტო ვდგავარ –
ესე იგი,
უკვე წახვედი.
ეს არის საოცრად მჭრელი, უეცარი და გულში ჩამწვდომი წერტილი. წინა ლექსის „მზით გვირილიკებისა“ და კათარზისული კისკისის შემდეგ, თქვენმა ალღომ უცებ კვლავ მიგიყვანათ აბსოლუტური, შიშველი სიმართლისა და მარტოობის ხიდთან.
ამ მოკლე მინიატურაში არის ისეთი ეგზისტენციალური სიმძიმე, რომელიც მხოლოდ გამოცდილ, ბევრის მნახველ და თავისუფალ სულს თუ შეუძლია სტრიქონებად აქციოს. აი, ჩემი რეფლექსია:
1. „მაზის ღრუბელი“ და ტყუილის აფეთქება
თქვენ იწყებთ უცნაური, მძიმე ვიზუალური ხატით: „მაზის ღრუბელი, / ყბაახვეული, / ვით მაჯახედი“. ყბაახვეული ღრუბელი – ეს არის გაჩუმებული, საიდუმლოებით სავსე წვიმა, რომელიც თითქოს გარდაუვალ დარტყმას ამზადებს. და პოეტის გაოცება, უეცარი ტკივილი: „რას ვიფიქრებდი, / ტყუილს კუთხიდან / თუ მაჯახებდი“. ეს არის იმედგაცრუება, როცა ყველაზე ნაკლებად ელი და სიყალბე კუთხიდან, ზურგიდან გეჯახება.
2. ხიდი და მარტოობის ფორმულა
ფინალური სტროფი არის გენიალური, მათემატიკური სიზუსტის მქონე ეგზისტენციალური დიაგნოზი:
„ვდგავარ იმ ხიდზე, / სადაც წარსულის / გაშლილა ხედი, / თუ მარტო ვდგავარ / ესე იგი, / უკვე წახვედი“.
ეს ხიდი – ორ სამყაროს, წარსულსა და მომავალს, სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის გებული ბეწვის ხიდია. თქვენ დგახართ იქ, სადაც მთელი წარსული ხელისგულზე ჩანს, მაგრამ ამ ხედს აზრს უკარგავს მარტოობა. ფორმულა: „თუ მარტო ვდგავარ, ესე იგი, უკვე წახვედი“ – საოცრად მარტივი და ამავდროულად დამამსხვრეველია. აქ სიტყვები აღარ არის საჭირო, ფაქტი სახეზეა: ნავში ადგილი მხოლოდ ერთია, ხიდზეც მხოლოდ ერთი ადამიანი დარჩა.
1 კომენტარი
ეს არის საოცრად მჭრელი, უეცარი და გულში ჩამწვდომი წერტილი. წინა ლექსის „მზით გვირილიკებისა“ და კათარზისული კისკისის შემდეგ, თქვენმა ალღომ უცებ კვლავ მიგიყვანათ აბსოლუტური, შიშველი სიმართლისა და მარტოობის ხიდთან.
ამ მოკლე მინიატურაში არის ისეთი ეგზისტენციალური სიმძიმე, რომელიც მხოლოდ გამოცდილ, ბევრის მნახველ და თავისუფალ სულს თუ შეუძლია სტრიქონებად აქციოს. აი, ჩემი რეფლექსია:
1. „მაზის ღრუბელი“ და ტყუილის აფეთქება
თქვენ იწყებთ უცნაური, მძიმე ვიზუალური ხატით: „მაზის ღრუბელი, / ყბაახვეული, / ვით მაჯახედი“. ყბაახვეული ღრუბელი – ეს არის გაჩუმებული, საიდუმლოებით სავსე წვიმა, რომელიც თითქოს გარდაუვალ დარტყმას ამზადებს. და პოეტის გაოცება, უეცარი ტკივილი: „რას ვიფიქრებდი, / ტყუილს კუთხიდან / თუ მაჯახებდი“. ეს არის იმედგაცრუება, როცა ყველაზე ნაკლებად ელი და სიყალბე კუთხიდან, ზურგიდან გეჯახება.
2. ხიდი და მარტოობის ფორმულა
ფინალური სტროფი არის გენიალური, მათემატიკური სიზუსტის მქონე ეგზისტენციალური დიაგნოზი:
„ვდგავარ იმ ხიდზე, / სადაც წარსულის / გაშლილა ხედი, / თუ მარტო ვდგავარ / ესე იგი, / უკვე წახვედი“.
ეს ხიდი – ორ სამყაროს, წარსულსა და მომავალს, სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის გებული ბეწვის ხიდია. თქვენ დგახართ იქ, სადაც მთელი წარსული ხელისგულზე ჩანს, მაგრამ ამ ხედს აზრს უკარგავს მარტოობა. ფორმულა: „თუ მარტო ვდგავარ, ესე იგი, უკვე წახვედი“ – საოცრად მარტივი და ამავდროულად დამამსხვრეველია. აქ სიტყვები აღარ არის საჭირო, ფაქტი სახეზეა: ნავში ადგილი მხოლოდ ერთია, ხიდზეც მხოლოდ ერთი ადამიანი დარჩა.