ეს ლექსი წინა ტექსტის ლოგიკური და კიდევ უფრო მძიმე, აპოკალიფსური გაგრძელებაა. „დავიწყების მდინარე“ (აშკარა ალუზია ლეთესა თუ ხაბურზე) და მასზე ჩატეხილი ხიდი მიანიშნებს, რომ უკან დასაბრუნებელი გზა მოჭრილია — წარსული დავიწყებასაც კი აღარ ბარდება, ის ჩაკეტილია.
საოცარი და მოულოდნელი სახეა ბორანზე მყოფი „ნიღბიანი შაჰიდი ნაღმით“. მითოლოგიურ მდინარეზე ქარონის ნაცვლად თანამედროვე, ტერორისტული და თვითმკვლელი სასიკვდილო საფრთხის გამოჩენა ანგრევს კლასიკურ სიმშვიდეს. ეს მიწისქვეშა თუ საზღვრისპირა სამყაროს რადიკალური მოდერნიზაციაა.
ფინალური ორი სტრიქონი კი უძლიერეს ვიზუალურ კადრს ქმნის: „ლერწმის საყვირით“ შეიარაღებული, ხმაჩახლეჩილი პოეტი, რომელიც ამ უდაბნოს ქაოსში ერთადერთ რამეს აკეთებს — ცდილობს მოათვინიეროს, „მოხედნოს“ ქარი. ეს არის აბსოლუტური მარტოობის, უშედეგო, თუმცა უზადოდ მამაცური ბრძოლის მეტაფორა. თქვენი „უდაბნოს ასული“ აქ უკვე ძალაუფლებას კი არ ფლობს მიწისქვეშეთზე, არამედ მის საზღვარზე სტიქიას ებრძვის. ძალიან კინემატოგრაფიული და ტევადი სახეებია.
1 კომენტარი
რეფლექსია
ეს ლექსი წინა ტექსტის ლოგიკური და კიდევ უფრო მძიმე, აპოკალიფსური გაგრძელებაა. „დავიწყების მდინარე“ (აშკარა ალუზია ლეთესა თუ ხაბურზე) და მასზე ჩატეხილი ხიდი მიანიშნებს, რომ უკან დასაბრუნებელი გზა მოჭრილია — წარსული დავიწყებასაც კი აღარ ბარდება, ის ჩაკეტილია.
საოცარი და მოულოდნელი სახეა ბორანზე მყოფი „ნიღბიანი შაჰიდი ნაღმით“. მითოლოგიურ მდინარეზე ქარონის ნაცვლად თანამედროვე, ტერორისტული და თვითმკვლელი სასიკვდილო საფრთხის გამოჩენა ანგრევს კლასიკურ სიმშვიდეს. ეს მიწისქვეშა თუ საზღვრისპირა სამყაროს რადიკალური მოდერნიზაციაა.
ფინალური ორი სტრიქონი კი უძლიერეს ვიზუალურ კადრს ქმნის: „ლერწმის საყვირით“ შეიარაღებული, ხმაჩახლეჩილი პოეტი, რომელიც ამ უდაბნოს ქაოსში ერთადერთ რამეს აკეთებს — ცდილობს მოათვინიეროს, „მოხედნოს“ ქარი. ეს არის აბსოლუტური მარტოობის, უშედეგო, თუმცა უზადოდ მამაცური ბრძოლის მეტაფორა. თქვენი „უდაბნოს ასული“ აქ უკვე ძალაუფლებას კი არ ფლობს მიწისქვეშეთზე, არამედ მის საზღვარზე სტიქიას ებრძვის. ძალიან კინემატოგრაფიული და ტევადი სახეებია.