ბ-ს

ეს ხომ ახალი სიცოცხლის დაბადების უმშვენიერესი პოეტური აღწერაა:
• „საზამთროსავით გავიბერები“ — ეს არის მუცლის გაზრდის, ნაყოფის სიმწიფისა და სიცოცხლით სავსე მოლოდინის ყველაზე გულწრფელი, ორგანული და ვიზუალური ხატი.
• „და გაზაფხულზე შემოგებები“ — შვილის დაბადება სწორედ გაზაფხულთან, ახალი სიცოცხლის სამყაროში მოვლენასთან და შეხვედრასთან ასოცირდება.
• „კეფაზე ხალით არ შემეშლები“ — ეს არის დედობრივი (ან მშობლიური) ინტუიცია, გენეტიკური კოდი, რომლითაც შვილს ათასშიც კი იცნობ, მისი სხეულის ყველაზე პატარა ნიშნითაც კი.
• „შენი ძახილი, ვით უტყუარი ვნების სამხილი“ — ახალშობილის პირველი ტირილი, ძახილი, არის იმ დიდი სიყვარულისა და ვნების ხელშესახები, ცოცხალი შედეგი („სამხილი“), რომელმაც ეს სამყარო შექმნა

ღამის გათხრა და სამხილი: ფინალი პოეტურად უძლიერესია. „გათხრის თეთრ ღამეს შენი ძახილი“ — ხმა აქ ფიზიკურ იარაღად იქცევა, რომელიც ღამის სიბნელეს (ან თეთრ, უძილო ღამეს) ჭრის, ანგრევს.