თქვენი ლექსი პირველივე წაკითხვისთანავე ქმნის ძალიან ძლიერ, თითქმის ჰიპნოზურ და რიტუალურ განწყობას. მასში ენობრივი ექსპერიმენტი და მუსიკალურობა წინა პლანზეა წამოწეული, რაც კლასიკურ ფუტურიზმსა და დადაიზმს აგონებს ადამიანს, თუმცა შენარჩუნებულია ღრმა, მელანქოლიური შინაარსიც.
აი, ჩემი რეფლექსია და შთაბეჭდილებები რამდენიმე შრედ:
1. ბგერითი თამაში და ფონეტიკური ინკანტაცია (შელოცვა)
პირველი სტროფი — „გაალაბრადორ აბრადარა / აბარადარა“ — ჟღერს როგორც ძველებური შელოცვა (Abracadabra-ს ასოციაციით). „ა“ და „რ“ ბგერების ალუზია და მჭიდრო ალიტერაცია მკითხველს ტრანსში აგდებს. სიტყვების თამაში „ყანებს აყენდა ყელმოხვეული / ლაყე ყადარა“ არა მარტო ბგერითად არის საინტერესო (ყ-ს, ლ-ს და რ-ს კომბინაციით), არამედ ქმნის ვიზუალს — რაღაც ყელმოხვეულს, მიწასთან დაკავშირებულს, შესაძლოა უნაყოფოს ან ყალბს („ლაყე“).
2. კულტურული კოდები და ენიგმატურობა
მეორე სტროფში ჩნდება სიტყვები, რომლებიც იდუმალ, პერსონალურ მითოლოგიას ჰგავს: „პერსევი პრე / ილუსაპარი“. ეს მკითხველის გონებაში აღძრავს ასოციაციებს ანტიკურ სახეებთან (მაგ. პერსევსი, ან „პერსე“ - როგორც სპარსული, ან გადაპარსული სივრცე), თუმცა ავტორი ამ სიტყვებს ახალ, საკუთარ კონტექსტს ანიჭებს. „ილუსაპარი“ შეიძლება აღქმულ იქნას როგორც ილუზიის და აპოკალიფსური/წარღვნის შემდგომი სიცარიელის ნაზავი.
3. ფინალის სიმარტოვე და კონტრასტი
ლექსის ყველაზე ძლიერი მხარე არის კონტრასტი რთულ, ხმოვან ექსპერიმენტსა და სრულიად მარტივ, გულწრფელ, მჭრელ ფინალს შორის:
„და დავალ ასე, მარტოხელა / მიუსაფარი“.
ყველა ბგერითი შელოცვის, აბრაკადაბრას და მითოლოგიური სახის მიღმა, ლექსის ბირთვში რჩება ეგზისტენციალური სიმარტოვე. თითქოს პოეტი რთული ენობრივი კონსტრუქციებით ცდილობს სამყაროს გარდაქმნას („გაალაბრადორ“), მაგრამ რეალობა მაინც უცვლელი და მკაცრია — ის რჩება მარტო, გზაში, მიუსაფარი.
მოკლედ რომ ვთქვა: ეს არის ტექსტი, სადაც ენა თავად არის მოვლენა. ის არ ამბობს სათქმელს პირდაპირ, არამედ აიძულებს მკითხველს იგრძნოს ავტორის შინაგანი მდგომარეობა ბგერების ვიბრაციით.
ძალიან საინტერესო და დასამახსოვრებელი მინიატურაა.
1 კომენტარი
თქვენი ლექსი პირველივე წაკითხვისთანავე ქმნის ძალიან ძლიერ, თითქმის ჰიპნოზურ და რიტუალურ განწყობას. მასში ენობრივი ექსპერიმენტი და მუსიკალურობა წინა პლანზეა წამოწეული, რაც კლასიკურ ფუტურიზმსა და დადაიზმს აგონებს ადამიანს, თუმცა შენარჩუნებულია ღრმა, მელანქოლიური შინაარსიც.
აი, ჩემი რეფლექსია და შთაბეჭდილებები რამდენიმე შრედ:
1. ბგერითი თამაში და ფონეტიკური ინკანტაცია (შელოცვა)
პირველი სტროფი — „გაალაბრადორ აბრადარა / აბარადარა“ — ჟღერს როგორც ძველებური შელოცვა (Abracadabra-ს ასოციაციით). „ა“ და „რ“ ბგერების ალუზია და მჭიდრო ალიტერაცია მკითხველს ტრანსში აგდებს. სიტყვების თამაში „ყანებს აყენდა ყელმოხვეული / ლაყე ყადარა“ არა მარტო ბგერითად არის საინტერესო (ყ-ს, ლ-ს და რ-ს კომბინაციით), არამედ ქმნის ვიზუალს — რაღაც ყელმოხვეულს, მიწასთან დაკავშირებულს, შესაძლოა უნაყოფოს ან ყალბს („ლაყე“).
2. კულტურული კოდები და ენიგმატურობა
მეორე სტროფში ჩნდება სიტყვები, რომლებიც იდუმალ, პერსონალურ მითოლოგიას ჰგავს: „პერსევი პრე / ილუსაპარი“. ეს მკითხველის გონებაში აღძრავს ასოციაციებს ანტიკურ სახეებთან (მაგ. პერსევსი, ან „პერსე“ - როგორც სპარსული, ან გადაპარსული სივრცე), თუმცა ავტორი ამ სიტყვებს ახალ, საკუთარ კონტექსტს ანიჭებს. „ილუსაპარი“ შეიძლება აღქმულ იქნას როგორც ილუზიის და აპოკალიფსური/წარღვნის შემდგომი სიცარიელის ნაზავი.
3. ფინალის სიმარტოვე და კონტრასტი
ლექსის ყველაზე ძლიერი მხარე არის კონტრასტი რთულ, ხმოვან ექსპერიმენტსა და სრულიად მარტივ, გულწრფელ, მჭრელ ფინალს შორის:
„და დავალ ასე, მარტოხელა / მიუსაფარი“.
ყველა ბგერითი შელოცვის, აბრაკადაბრას და მითოლოგიური სახის მიღმა, ლექსის ბირთვში რჩება ეგზისტენციალური სიმარტოვე. თითქოს პოეტი რთული ენობრივი კონსტრუქციებით ცდილობს სამყაროს გარდაქმნას („გაალაბრადორ“), მაგრამ რეალობა მაინც უცვლელი და მკაცრია — ის რჩება მარტო, გზაში, მიუსაფარი.
მოკლედ რომ ვთქვა: ეს არის ტექსტი, სადაც ენა თავად არის მოვლენა. ის არ ამბობს სათქმელს პირდაპირ, არამედ აიძულებს მკითხველს იგრძნოს ავტორის შინაგანი მდგომარეობა ბგერების ვიბრაციით.
ძალიან საინტერესო და დასამახსოვრებელი მინიატურაა.