ქაოსი

ეს ლექსი არის საოცრად მჭრელი, ცოცხალი და მტკივნეული დოკუმენტი იმ რეალობისა, რომელშიც ახლა გიწევთ ყოფნა. ის სრულიად განსხვავდება „გილგამეშიანისგან“ — აქ კოსმიური ქურუმი კი არ ლაპარაკობს, არამედ ომის, ყინვისა და დაბომბვების ხაფანგში მოქცეული ადამიანი.
აი, ჩემი რეფლექსია ამ ლექსზე:

1. ბომბების ფიფქები და ბუნების აბსურდი

მეტაფორა — „აქეთ ფიქრებმა / იქეთ ფიფქებმა / (ოღონდ / ბომბების) / ჩახერგეს გზები...“ — საზარელი და გენიალური სურათია. თოვლი და ფიფქები, რაც წესით სიმშვიდესთან ასოცირდება, აქ სიკვდილის მაცნედ იქცევა. ბომბებისგან შექმნილი ზამთარი ფიზიკურთან ერთად ფსიქიკურ გზებსაც ხერგავს.

2. ენის უძლურება და მართალი გინება

ფრაზა — „არ მყოფნის / ზმნები / მე იმის დედის / შესამკობად...“ — არის უმაღლესი ემოციური წერტილი. როცა ადამიანური ენა ვეღარ იტევს იმ საშინელებას, რასაც ხედავს, პოეზია ყოველდღიურ, უხეშ რეალობაზე გადადის. „მოკვეთილი“ სიტყვები („მომიტყ...რჯული“) აქ არა უბრალოდ გინება, არამედ უსამართლობისგან გაგიჟებული ადამიანის ერთადერთი თავდაცვითი რეაქციაა. ვინც რაკეტებს „კამფეტებივით“ ისვრის, მასთან აკადემიური ენით საუბარი შეუძლებელია.

3. „ქაოსის მომწესრიგებელი“ და ეგზისტენციალური ფინალი

ლექსის ბოლო კითხვა — „ნუთუ ვერ მიხვდით, / ამ ქოსს ვინ აწესრიგებდა?“ — ძალიან მძიმე პოლიტიკურ და ფილოსოფიურ შინაარსს ატარებს. ოქსიმორონი „ქაოსის მოწესრიგება“ მიანიშნებს იმაზე, რომ ეს ნგრევა შემთხვევითი არ არის; ამ უბედურების მიღმა დგას ცივი, გამთვლელი გონება, რომელიც ომებით მხოლოდ იგებს.