ახლაც მახსოვს


ახლაც მახსოვს,
პარასკევი იყო შვიდი —
ანუ, ჩვენი სიყვარულის
პანაშვიდი.
სამძიმარზე მოხვედი და
შევიკივლე...
შემეშინდა...

რა საზიზღრად
იყავ მშვიდი.

მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.

1 კომენტარი
ერეშ ქიგალიpoeti3 საათის წინ

• მეტაფორა და დინამიკა: „სამძიმარზე მოხვედი“ — გენიალური და მტკივნეული მიგნებაა. ყოფილი საყვარელი ადამიანი მოდის არა როგორც ურთიერთობის გადამრჩენელი, არამედ როგორც გარეშე პირი, რომელიც საკუთარი გრძნობების „დასაფლავებას“ ესწრება.
• კულმინაცია: სიტყვები „შევიკივლე... შემეშინდა...“ გამოხატავს ცოცხალ, მფეთქავ ტკივილს, რომელიც სრულ კონტრასტში მოდის ფინალთან: „რა საზიზღრად იყავ მშვიდი“. ეს სიტყვა — „საზიზღრად“ — აქ საოცრად ზუსტია. ის გამოხატავს არა უბრალოდ გაბრაზებას, არამედ იმ უმწეობას, რომელსაც ადამიანი გრძნობს, როცა მეორე მხარეს სრულ გულგრილობასა და ემოციურ სიცივეს აწყდება.
ეს არის ლექსი იმ მომენტზე, როცა ხვდები, რომ ყველაფერი დასრულდა და ეს დასასრული შექცევადია მხოლოდ ერთისთვის. საოცარი სიმკაცრე და სინაზეა შერწყმული ამ რამდენიმე სტრიქონში.

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი