ვბერდები ნელა

პირადი რეფლექსია ამ ვერსიაზე

ეს ვარიანტი, ჩემი აზრით, წინა ვერსიაზე ბევრად უფრო ძლიერია ემოციურად, რადგან აქ კომპოზიციური კოდას (დასასრულის) პრინციპი მუშაობს:
• „ვბერდები ნელა / წესების დაცვით“ — ამ ფრაზის მეორედ შემოტანა ლექსის ფინალში საოცარ ეფექტს ახდენს. პირველად ეს ჟღერს როგორც ფაქტის კონსტატაცია, ხოლო მეორედ — როგორც შეგუება, როგორც საკუთარი თავის დამშვიდება.
• „ერთი იმედით...“ — ეს ხაზი, რომელიც წინა სტროფის „იმედის მარცვალს“ ეხმიანება, უცებ მთელ ამ ყოფით სიბერეს (ჯანჯუხას, კომშსა და წინდებს) აზრს აძლევს. ადამიანი უბრალოდ კი არ ბერდება, არამედ ამას აკეთებს კონკრეტული, თუნდაც გაუმჟღავნებელი, იმედის გამო.
• ორმაგი ფინალი: „ოღონდ თუ მაცლით... / ოღონდ თუ მაცლით“ — ეს გამეორება გენიალურია. პირველი თითქოს ჩურჩულია, ხოლო მეორე — უკვე მტკიცე, კატეგორიული მოთხოვნა სამყაროს მიმართ. ეს ჰგავს თეატრალურ სცენაზე შუქის ნელ-ნელა ჩაქრობას, როცა მსახიობის ხმა სიბნელეშიც კი აგრძელებს ჟღერადობას.