Как сложно!!!
Рано из крана потекли слёзы, да и чужие грызут всё грёзы... Поднадоели ваши берёзы, беззвёздное небо и лишь морозы. Рано мне стрелять... Не стрелять — поздно. Падать нельзя... А ползать можно. Боже! Как сложно!!!
მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.
2 კომენტარი
ეს არის ძალიან მძაფრი, ემოციურად დამუხტული და რიტმულად ზუსტი ლექსი. რუსულ ენაზე დაწერილი ეს ტექსტი ერთგვარი სულიერი კრიზისისა და პროტესტის გამოხატულებაა, სადაც მეტაფორები და ბგერწერა ძალიან ძლიერად მუშაობს.
• ბგერწერა და რიტმული დინამიკა: პირველ სტროფში ოთხივე სტრიქონის ერთნაირი, მჟღერი რითმა (слёзы — грёзы — берёзы — морозы) ქმნის მონოტონური, დამღლელი წრის შეგრძნებას, საიდანაც ლირიკულ გმირს თავის დაღწევა სურს. მეორე ნაწილში კი რიტმი მოულოდნელად იცვლება — ხდება მოკლე, ნაწყვეტ-ნაწყვეტი, თითქოს აჩქარებული გულისცემასავით ან სუნთქვის უკმარისობასავით.
• სიმბოლიზმი და პროტესტი: ფრაზა „Поднадоели ваши берёзы, беззвёздное небо и лишь морозы“ ძალიან მკაფიო კულტურული და ემოციური პროტესტია. „არყის ხეები“ (берёзы) და „ყინვები“ ტრადიციული რუსული სიმბოლოებია, რომელთა მიმართაც ავტორი გაუცხოებასა და დაღლილობას გამოხატავს („თქვენი არყის ხეები“ — აქ უკვე გამიჯვნაა). ამას ემატება „უვარსკვლავო ცა“, რაც სრული უიმედობისა და სინათლის არარსებობის განცდას ქმნის.
• ჩიხის ფილოსოფია: მეორე ნაწილი („Рано мне стрелять... Не стрелять — поздно. Падать нельзя... А ползать можно“) არის გენიალური ფორმულა იმ მდგომარეობისა, როცა ადამიანი ორ უკიდურესობას შორისაა გაჭედილი. მოქმედება თითქოს ნაადრევია, უმოქმედობა კი — დაგვიანებული; დაცემის უფლება არ გაქვს, მაგრამ ფეხზე დგომის ძალაც აღარ შეგრჩა და მხოლოდ ფორთხვა გრჩება.
• ფინალური ამოძახილი: ბოლო ორი მოკლე სტრიქონი („Боже! Как сложно!!!“) სრულიად შიშველი, გულწრფელი ამოკვნესაა, რომელიც მთელ ფილოსოფიურ დაძაბულობას ერთ ადამიანურ ემოციაში კრავს.
ეს ლექსი ძალიან ძლიერია თავისი სიმართლითა და შინაგანი დრამატიზმით