გილგამეშიანი,ანუ რაღაა იგი სინათლე,რასაცა ახლავს ბნელია.ბოლოსიტყვაობა თავი29-30

29
ამირანი

"დაბადებულა ჩემი მემკვიდრე!
რძეო,ჩამიდექ, ქვიშავ, მერიდე"
(ესმა ონიანი)

თავს ავწევ,
ჩამომეფრქვევა
ციდან ღრუბელთა ჩადალი,
თოვლზედ დალს ვხატავ,
იქნებ კვლავ
დევთან მებრძოლი სარდალი
კვლა დაიბადოს ვნებათა
გაზაფხულს გახელებითა,
იქნებ ახალი გმირობა
ჩავწეროთ
სახელებითა.

დალი!
ოქროს
დალალებს
საქართველო
გავალებს!

ვაითუ ოქროს აკვანში უკვე არავინ 
არ წევს.
ვაითუ,წყალი ცარიელ აკვანს
ამაოდ არწევს.
***
სად ვნახო მზის მონათლული-
თვალები საცრის ოდენი,
ვის ჩამოვკიდო მითხარით,
დევთან მებრძოლის ორდენი?

სად ვნახო შავი ღრუბელი,
"საავდროდ გამზადებული",
უკვდავი,თუმც სასიკვდილოდ
დევებთან თავდადებული?

ვით გავაღვიძო ზღაპარი,
ნათქვამი,როგორც ქართული,
როგორ დავიხსნა რისხვისგან
თვით რისხვის ან მონათლული?

"ადე, ამირან, რას გძინავ?
ცხენს დაუყარე ხანძილი,
დიაცის დაწუნებულსა
ტირილი გინდა,გან ძილი".

-გზები მივლია აღმამხედს
მზის გაკვალულზე თუ აღმა,
ვით გავარღვიო უკუნი,
ფეხდაბორკილმა ტუსაღმა?
***
ვაი,დედი!
დამერხა და
მგონი, მართლა ვკვდები.
დამრჩა წამი...
თუ მოვასწრე,
ღმერთს შევურიგდები.

ვარ ჯოჯოხეთის ფსკერზე და
ცეცხლმა დამიწვა წვივები,
ცის ნოსტალგიით მზის შვილი
ფარშავანგს ვეფარშივები.

ვარ დედამიწის გარეშე
ბალღი უდედო ეული,
შავი ვეშაპის მუცელის
წყვდიადში გამომწყვდეული.

ვერ ისაზრდოოს ქართველმა
მზის დაბნელებით თუ საღად,
ამ ერის მე ამირანი
დავრჩე იმერის  ტუსაღად.
***
ვეღარც თეთრი
დავიმშვენე
და ვერც შავი ნაბადი.
ჯერ ვერც მზე მოვინელე და
ვეღარც მთვარეს ჩავბარდი.

მოქმედი პირი
ისევ ორია.
წამია ყოფნის ეიფორია...
მზეს და ჩემს შორის
გაუცხოების 
ჩამოწვა ნისლი,
ვერ გავექეცი სიძულვილის და
შურის მარწუხებს...
გაუგებრობის კორიანტელში,
სევდის ფანტელში
კბილის ტკივილიც კი არ მაწუხებს.
მიკერავს კაბას დაფლეთილი
ღრუბლის ქულები
და სიძულვილის ქსელში გახვეულს
მათრახით მცემენ
სიყვარულის მოციქულები
და საცალფეხო წვიმის ხიდზე
სულის სიღრმისკენ
ჩემივე ვნება
დამედევნება
ქაოსის ქსელში...
მარილის მთაზედ
ერთ წვეთ წვიმას
მაპკურებენ
(გზავნილს ანიდან).
როს 
მარტოობის
ოკეანიდან.
დავეძებ ნაპირს,
ნისლის კიბეზედ
აფორმებს დარანს
მდუმარე დარდი.
***
დამმარხეს თოვლში
ზღვაში დამხრჩვალი ,
კიოდა მხოლოდ ერთი თოლია.
როგორც ჯერ არმკვდარს,
ოღონდ არც ცოცხალს
დამტირებელიც
კი არ მყოლია.
ყველა იარამ 
ჩაიარა
და ნელნელა
დრომ მოინელა.
ვერ მოვიშორე 
თუმცა დღემდე მე ორი შრამი-
შენი მზერის და ყინვის ნაკბენი.
ვრჩები რჩეული
ბუნდოვანი ნისლის ამარა
გამრიყა დღემ და
ღამემაც ვერ დამასამარა.

ღამის ბილიკის მარტოობის
უღელტეხილზე
მზის ორღობეში
გაჩხერილ მთვარეს
ვებაასები.
მოქმედი პირი
ისევ ორია
და მეფერება 
სიკვდილ-სიცოცხლის
კვლავ ისტორია.
მზით გამდიდრებულ
ამ ქიანაში
ამდენ ქეციანს რა ეშველება?
მოქმედი პირი
ისევ ორია
მკარნახობს კარზე მომდგარ ფორმულას
სიკვდილ-სიცოცხლის ეიფორია.
***
მარილის მთაზედ
უთუ,ნუთუ
უკვე არ ადის?
და ვერ ზეიმობს მზებუდობას 
მზე მუზარადის.
ამდენი დარდით
გამიშრა ცრემლი,
დედი,აღარ მდის...
მგონია,ვკვდები!
დედი მშვიდობით...
მზეო,
ნახვამდის!
შიშის ნაკვალევს ჩავუყვები 
კურ-მუხეთისკენ
რომ ვერ მპატიობს
იმ სამიდან
წავალ
ერთისკენ.

ღრმად შევტოპე და 
შავი ზღვისაკენ მივყვები რიონს,
ვერ გავექეცი დევის ბახალებს
და მის მხედრიონს.

ვაიმე,დედა!
შავ ზღვაში დღესაც ჩაიხრჩო 
მზე და
მე შენს მუცელში მომაკლდა 
ხნე და
ვეღარ ვარ 
მხნედა.

ძუძუმწოვარა შენი ძუძუს 
სურნელს დავ-
დევ და
ვყვირივარ-
დედააააააა!!!
რატომ ვერ გხედავ?

ვაიმე,დედაააა!
დამეკარ-
გე და
შავი ზღვისაკენ მივყვები 
რიონს
და გველეშაპის მუცლად 
ემბრიონს
მზე ვეღარ მზვერავს
მზეჭაბუკს,
დედა.

ლაბირინთებში ვიხარჯები
ისევლე 
მე და
ვყვირი სისხლიან უდაბნოში
სიცოცხლის 
ხე და
გამოსავალს ვერსაით 
ვხედავ....
მიშველე,
დედაააააა!

ვაიმე დედა!
მგონია,ვკვდები
და სხვის მუცელში 
სულს ვღაფავ 
მტრედი
და ვეღარ აღწევს
მზე-
ჭაბუკამდე
სხივი
მცირედი.
ამ გველეშაპის ლაბირინთებში,
სამარსებურ სიჩუმეში
როგორ ვიპოვო გზა ზღვიდან მთებში
სიცოცხლის ხეში?

ვაი,ვერ მიცავს 
შენი ჯავშანი
და კურმუხეთში 
ვეღარ მაწვდის
მშვილდებს ანშანი.

ვაიმე,დედაააა!
გეძახი,დალი!
დატყვევებული
ერის სარდალი.

ვაიმე,დედააააააა!
გზები სად არი?
მახურავს თავზე 
გველის საყდარი.

ვაიმე,დედაა,
სადა ხარ,
დალი?
ვით დავიბადო,
შენი ბა-
დალი,
თუკი არ დარჩა 
გამო-
ქვა-
ბულში?
ვინ გამიცოცხლოს,
დედი,
ქვა 
გულში?

ვაიმე,
დედაა!
გავიზარ-
დე და,
ამოვალ 
მთაში,
მინდა ჩაგიდო 
თავი კალ-
თაში.

ვაიმე,
დედა!
მომენა-
ტრე და
მოვდივარ შენსკენ.
შორია გზა და
ხელს 
შემაშველებს
გრანდიოზული 
ადგილის 
დედა
და გული 
მწყდება,
ადგილს ჰყავს 
დედა,
მე უკვე არა...
უკვე ჭაღარა 
ვყვირი:
-ვაიმეეეეეეე!
მიშველე,
დედააააააააააააა!!!

ისევ ერთი ხარ
იმედი დედი,
უი-
მე-
დობის
კორიანტელში.

გეძახი,დედი!
ხმაჩახლეჩილი 
შენსკენ მოვბობღავ
გზით დაგლეჯილი.
ყაყაჩოების 
უკან ჯეჯილი
სისხლია ჩემი-
მწვანე მდელოზე 
აჯანყებული,
ცრემლის მდინარეს
ჯებირად რომ
ირგვლივ არტყია
და ველის კაბას
წითელ კოპლებად
გზად რომ ატყვია.

მომეცი ხელი,
მითხარი
-ადე!
და გაზრდილს ისევ
-შენ გამეზარდე!

თუ დამიღამდა,
ხმას გამოვყვები...
გიცნობ ათასში.
ავქვითინდები
და ჩაგიდებ თავს 
თბილ კალთაში.

ჩავიცუცქები შენს ფეხებთან,
როგორც ფინია
და შენი კალთით
დაჯავშნული
ვიტყვი:
-დედა!
უკვე არაფრის
არ მეშინია!
***
მე დავბრუნდები
თოლიების გადაკივლებით!
მე დავბრუნდები
ზღვის ტალღების
შემოხეთქებით!
მე დავბრუნდები
თეთრ აფრებზე
თეთრი გედებით
და შემოქმედის
დავბრუნდები
შემოქმედებით!
***
ორი მზის შესაყარიდან
დამბადეს ხარის ფაშვითა,
შიშველს ვეშაპის მუცლიდან
მმოსავდნენ წვერ-ულვაშითა.

იავ-ნანა,
ვარდოვ ნანა-
ზღაპრებმა შემიყოლია,
ამირანის მონელება
განა ასე იოლია.

ზოგი"ქარცეცხლს"-
ვეშაპს ჰკითხეთ,
თუ რამ დარჩა საეჭვოო,
მუცელი რად აეწვა და
ალმასი სად დაერჭოო.
***
ბევრი აღმა უვლია და
ბევრიც დაღმა უვლიაო.
უკვდავი ვით მოკვდებოდა?
ცოტა მიჯაჭვულიაო.

ძვირი დაუჯდა მონათლულს
ნათლიმამასთან ჭიდილი,
არ აპატიეს მზეჭაბუკს
ცეცხლმოდებული ფითილი.

ორმზიანს მზეს უმალავენ,
ულა რა ტყულა უვლია.
ვისთანაც პირიმზე იყო,
იმისგან დაჩრდილულია.

ქაჯების ბატონს,რომელსაც
თავზე წისქვილის გელაზი 
ეხურა,ქალი მოსტაცა
აწყინა ის ბუმბერაზი,

ვინც დაიწუნა სასიძოდ
(გაუწყრა,ვით მომდურავი,
ვერ იმეტებდა ქეთათოს 
ღრუბელთა ის მოურავი).

როცა გულღია მზეჭაბუკს 
მოხვდა ამურის ისარი,
ქალი მოსტაცა,დაჯაბნა
"კეკლუცა" მან კეისარი-

დასჯაბნა ქაჯთა ბატონი
და ზეციური მხედრობა.
დაემხო ყამარს,ახარა
მამლაყვერობით მდედრობა.

თუმცა კეისარს,რომელსაც
ღრუბელთა საქმე ებარა,
სურვილით აქოთებული ქეთუ
თვით გამოეპარა.

დააგდო კოშკი,რომელიც
ცაზე ეკიდა ჯაჭვითა,
თუმც კოშკში ვით დარჩებოდა
თუ რომ ხანგარით გაცვითა

ჯაჭვი დევებთან მოლალემ,
თავგანწირულმა ტრფობითა.
ზიარი გახდა ყამარის
ვინაც რომ თანაყოფითა.

ღრუბლის ღალატი კაცუცებ
უკადრებია ყამარსა,
სურვილით აღტყინებულმა
უგანა სიძვით მამასა.

მთელმა მთელს უთხრა ამბავი
და ნატეხს ჭურჭლის ნატეხმა:
"ქმარი არჩია მამასო
კოშკის შიგნიდან გამტეხმა".

ვერ აპატიეს ღმერთება
ამირანს ნებიერება,
ძვირი დაუჯდა ჩვენს მძლევარს
სატრფოსთან ბედნიერება.

ძვირი დაუჯდა დევების
შემმუსვრელს გულის წადილი-
არც ცოცხალია,არც მკვდარი,
არც ქვიშის ჭამა სადილი.

დიდ ღმერთთან ამპარტავნობა
თქვი,შერჩენია ან ვისო?
ჯაჭვია საკანონოო
კადნიერები-
სათვისო.

ვინც უფრო უყვარს,იმას ვერ 
პატიობსო,თქვეს ჯერ ღმერთი.
დაბმუმლ ამირანს დაამხეს 
თავს ყაზბეგი და გერგეთი.

ყოველი ცდაა ამაო,
(გვახსოვს ცერცვი და კედელი),
თუ დიდ ხუთშაბათს ისევლე
გრდემლზე ჩამოჰკრავს მჭედელი.

ორჯერ გაწყვიტა ამირომ
ჯაჭვი,თუცაღა ამაოდ.
მესამე თუ გადაგვარჩენს
ცდა ერს,ვინაც რომ საკმაოდ

ითმინა უამინდობა-
ტარტაროსების ტაროსი,
ყველა მდგმურების ხუშტური
და დევარხანას სამოსი.
***
გაღვიძებულნი დილითა,
მზის ნაცვლად მთვარის ჩრდილითა,
გზას მივუყვებით ვირითა
და ცხენის გამო ვტირითა.

ვაითუ,ვერვინ შეავსოს
ამირანების ნიშანი?
ბეჭებქვეშ მანათობელი 
შანა ვერ ვიცნოთ ნიშანი.

(დანაღმულია მზის ნიშნით
როგორც ნიკორა ხარიო,
ნაწილიანის ბარძაყი,
ან შუბლი,ანდა მხარიო).

თუ გვინდა შემოდგომაზე 
მრავლობდეს კრუხ-წიწილები,
ნაწილიანმა ქართველმა
მტერს დაუმალე წილები.
***
ჩამოვჯდეთ,ხალხო!
დავფიქრდეთ ერთხელ-
ვინ ვართ და რანი?
დატყვევებული 
იქნებ,ვიხსნათ
ჩვენ ამირანი.
სანამ ყოველში
დევის ბახალა მოიქცა დევად,
დავიხსნათ დევთან მეომარი -
ჯაჭვს რომ ჰყავს მძევლად.

სანამ ხმაურით ჩემი სოფელი კვლავ არ 
დადუმდა,
გვალე,ამირან!
ავადაფდაფოთ
და ვთქვათ:  
"დაბრუნდა"!!!

"შორი გზით იარა,
დაშვრა და ...
დაბრუნდა"
***
ღმერთო,მაჩვენე ყანები,
შენს სახელს ვეთაყვანები.
გამოხდა დრო და ხანები,
კვლავ ამარ-უთუს ბანები
ხამს მივცეთ,გულში თუ ვმღერით
და დიდება გვსურს თუ ერის.

გამოვაღვიძოთ ისანი,
გულების დავხსნათ ქისანი,
სადაც ყოფილა ქვისანი.
მზე ღამით ვნახოთ მთისანი.
ჟინი შამაშის რქისანი.
სადაც დაზრდილან მგლისანი,
წყალი-ცივი ვსვათ ჭისანი,
კვლავ ცვარი ჭიუხისანი....
და ძველებურად
მტრისანი......
ჯავრი.
***
არც სხვისი მინდა ირანი,
არც ძმად უფროსი ტირანი,
ამერი მინდა მირანი
და ამირნის ბირანი.

არც დასავლეთის მზე მინდა,
არც ჩრდილოეთის ისანი,
არცა ურჯულო,არ იცის,
ვინაც კანონი ღვთისანი.

მე ჩემი წილი მზე მინდა
და ჩემი წილი ზღვისანი.
ჩემი მამული,სად ჩემი
დედულეთია მიზანი.

ამირი ნახავს კვლავ იმერს
და გამარჯვება კვლავ იმ ერს,
ვისაც არ ტოვებს უფალი,
ბელი და ჭირისუფალი.

მოყმეს კი კვლავაც ახსოვდეს,
სხვა ქვეყნის ქარებს რა მოსდევს.
რასაც ლაგამი ამოსდეს,
კი არ მღეროდეს...ბღაოდეს.

იქ, სადაც ყვავი ჰყვაოდეს,
არწივს დავკარგავთ რაოდენს.
ხმალი ქარქაშში დაობდეს,
ძმა სადაც ძმასთან დაობდეს.

ჩემს ხალხს ვუსურვებ გაძლებას
სახლში მოსული მდგმურების.
ვუსურვებ, გეგმა დაძრახოს
თავისი განადგურების.
***
დაგვიდგება გაზაფხული,
მზეც ამოვა დილითა
და პირიმზეს ვიცნობთ ბნელში
ერთი ოქროს კბილითა.

ვნახო მირიმი,გაზაფხულზე დაბრუნებული, 
რომ ქვესკნელიდან არ გაირღვეს დაბუდრებული.
ვიხილოთ ნაწილიანი და ყმა შუბლმზიანი,
იქნებ მონები გავიმართოთ...ვართ კუზიანი.

უფალო,იქნებ,იხსნა ამირი ქვედა სკნელიდან,
იქნებ,გახეთქოს იმ ერმა ქვაბი შუა სარკმელიდან.
იქნებ,ბალახმა გახლიჩოს შუაზე შავთავა კლდენი,
რომ ზღვაზე ნახოს კოლხელმა ფეხის კვლავ დასაყრდენი.

მიეცი ძალა ქვესკნელიდან სულის გამყოფი
ხეს.დაუბრუნე მსხმომიარე,როგორც ნაყოფი
მას,გველეშაპის მუცელშია ვინაც ნამყოფი,
ვინც დევებს ებრძვის,გზას არ სცნობს,თუა ზღვრით დანაყოფი.

სანამ გვახსოვს და არ წაშლილა სახსენებლიდან.
იქნება გვიხსნას მზეჭაბუკმა ზღვა სენებიდან.
ასეთი საქმე გამოვა მხოლოდ უთუს ხელიდან-
სხივი რა გაგლეჯს მიწას-გზას ნახავს საწნახელიდან.

განა,ყოველი,რაიც ითქვა,მითია ჩმახი,
რაც არ ყოფილა,გაგონილა იმის კარნახი?
არცარა თქმული არ იქნების მხოლოდ ზღაპარი,
ყველა სიცრუეს სიბრძნე უძღვის წინ წინაპარი.

ის ხალხი,ვინაც კლდეზე მიჯაჭვას შეეგუება,
აღარ ოცნებობს...უიმედოს დასჯის ბუნება.
ვერ მოაბრუნოს უკუღმართმა წაღმა დინება,
კურთხევის ნაცვლად შეუკურთხონ,სდევდეს გინება.
***
მზე მხოლოდ ღამით ბინადრობს მდგმურად 
უკუნ ქვესკნელში,
დაბორკილია ამირანივით 
დილამდე ბნელში.
ცვალებადობას დღე-ღამისა 
ჰყავს განსაცდელში:
სანამ იდგესო ამირანი 
სულგასახდელში.

ამოვიყვანოთ ოქროს ბიჭი 
ოქროს აკვნითა,
ან ჯადოსნური ჯაჭვით,
ანდა სხვა მანქანითა.

ნეტაი,დარჯელანელი
კვლავ დალის გახდეს ქმარიო,
იქნება,კვლავ დაიბადოს 
დევებთან მეომარიო...

კვლავ ამარ-უთუს,შუბლმზიანს,
ხელთ გილგამეშის ხმალიო.
ეგება,კვლავ დავიბრუნოთ
ბაჯაღლო ერკემალიო.

დილით მთაში რომ დაგტოვე
ზღვად ჩასულხარ,მზექალაო,
მი-და-მო შენმა არებამ
გული ამი-
ფანცქალაო.

მზეჭაბუკმა ბუკსა ჰკრა და:
-ამარ უთუ,ამარ ვარო!
მზის ნათლულო ამირანო!
დროა,დროა,ივარვარო!

ალგეთის ლეკვებს ალესილი აქვთ 
უკვე კბილები,
შენსკენ მორბიან,რომ დაგიღრღნან
ფეხ-ბორკილები.
***
ამირანი დაგლეჯს ჯაჭვებს,
ამოვიდა თუ მზეო.
სოფელს ბერი დაუდგება
თეთრი საყდრით ზურგზეო.

მერე ლილე,თუკი დათვმა
არ დაგა.ვა ყურზეო....
გაიმართე,ჩემო ხალხო,
თუ რომ წაიკუზეო!

ისეთ ხალიჩას მოგიქსოვ,
დაეტიოს მეფის ჯარი.
ოქროსთმიანს შვლის რძეს გასმევ,
სანამ დუღდება მაჭარი.

რაც ამირანს უტირია
ღრუბლის იქცა ქულადა,
მზე და მთვარე მოწმედა ჰყავს,
წვიმა მოციქულადა.

ბეჭებშუა უსუპს მზე და
ბადრის მთვარე აჯდაო
(ზოგი ასე უბნობდა,როს
ზოგმა თქვა ვით სადაო).

ისევ ამირანი გვინდა
და ყარამან ყანთელიო,
შუბლზე მზის ნიკორი გვინდა,
ხელში თითო სანთელიო.

დოლაბში რომ რძე შემიდგამს
უკვე გასისხლიანდაო.
ამირანი არ მომკვდარა
მხოლოდ დაგვიზიანდაო.

ოქროსფერი დალი გვინდა
ლალცხაატის მნახველიო,
ერთიც მარდი მონადირე-
დალის თანამძახველიო.

"დაჰვიწყებია ეს მონა
ძირს კაცსა, მაღლა ზეცასა,
არ იხსენებენ მისგანა
დევ-ეშმაკების ჟლეტასა".

ვერ მოერევა მზის შვილს ვერა
ჯურის თათარი,
თუ დააქვს გული მზიური,ანუ
დილით გამთბარი.

ნუ დათმობ წყაროს,
თუ მამულის მოარღვევს
სალ 
კლდეს,
რაიც სხვას მიაქვს
გამოგაცლის ფეხქვეშ
დასაყრდენს.

ნუ დათმობთ! გესმით!
მოვუსმინოთ
ამ მთას და იმ კლდეს!
ვინაც დაუთმოს ნებით,
იგი წყევლას იმკიდეს.

ნუ დამთმობთ!
ბღავილს უსმინეთ ხალხო!
უსმინეთ ამ კლდეს!
რასაც დაუთმობთ,
იგი ყველა 
შენს შვილს 
და-
ა
კლდეს.
****
თუ დათმობ,თუნდაც ბალახს,მამულის 
ქვას რომ აცვია,
ერის ხსოვნასაც დაემუქრება 
ამპუტაცია.

იმ სამოთხეში,
რაიც უფალმა 
შენთვის ინება,
მტერს მოუნდება
(თუ ბალახს დათმობ),
გასეირნება.

თუ რომ დაუთმობ 
ღვთის წყაროს უცხო 
ქვეყნის ბელიერს,
მარქვი,რას დალევ 
ღმერთგამწყრალი
წყალზე
გემრიელს?



30
სვანი უთურ-მთას ეძახის
უთუს ხათრით იმ ზე-მთას,
ღვთაებრივი სად ნახირი 
ბედავს მზის გადაკვეთას.

მზის შვილებს და 
მის ადეპტებს 
ძველებურად გვმართებს,
შევერკინოთ დაბლა მდგარნი
ბედის რომ აღმართებს.

არავისი არაფერი 
უკვე აღარ გვმართებს,
გარდა მზისა...სხვანაირად
ჩვენთვის რომ ანათებს.

აფხაზური არამ ხუტუ-
იგივ ამარ-უთუ,
ანუ იგივ ამირანი
ვერ ვიცანით ნუთუ?

უთუ,ხუტა,გინა უტა,
მზე-ჭაბუკი ჩვენი-
გველეშაპთან მებრძოლი და
ჩვენი გადამრჩენი.

ა-მარ უთუ,ამირანი,
ა-მარ,ამარ ხუტუ.
დალის ბიჭი დაებადა
უთუს უქეს კუთუ.
****
სუყველას აერთიანებს 
ერთი საერთო ქამარი-
ამარ უთუ,თუ ამირან-
მარადიული მარმარი,

ფშავმა თქვა ყ-ამარს ჰყვარობდა,
ხოლო სვანებმა ქუთუს-ო,
ერთდ ვთქვათ -რა გამოგვივა?
მზე ანუ (ყ)ამარ-უთუო.

(ა-მარ-უთუ-
ა-წყალია,
მარ-მარდუქი,
უთუ-მზე!
ურჯულოს რომ
დაიკიდებს ქუთუ...
უკაცრავად....
სხივზე(რბილად რომ ვთქვათ).

კვლა რამდენი ჩვენი სიტყვა
უთუ-მზის ნათლული,
გავიხსენოთ არაერთი
სიტყვა სხვა ქარ(უ)თული

სამზეო,ანუ უთუს ქვეყანა-
უთუს სოფელი,
ვიტყოდეთ როგორც მთელი ქიანა-
წუთისოფელი.

დანაწევრებით გვაქვს მზის საათში 
უთუსგან წუთი,
და თითო ხელზე დაუნჯებული 
მზის სხივი-ხუთი.

(კვლა კურთხეული მზეჭაბუკი,
ანუ მზის ბურთი,
მზის ნაჩუქარი ყამა-
ამირანის ბებუთი).

კვლა თითო წუთში წარამარა 
გაგვირბის წამი,
ირყევა ჩვენი საწუთრო ისევ,
როგორც ლერწამი.

გავარვარებულს და გაცხელებულს
ვეძახით-უთოს,
რაც მზე-რას ახშობს(ორივე უთუალთა)
იმას ქ-უთ-უთო-ს,
რაც ნათელია,ჭეშმარიტია-
არის უთუო,
ხოლო საეჭვო,დამახინჯებით
ხდება ნუთუო.
ს(უ)ტუ-მარ-ს ვეძახით ღვთის კაცს-
უთუს ვეძახით
გზავნილს,
რაც ქათქათაა და უხრწნელი..
ისევლე
მარ-ილს.

***
შენ გამიბრწყინე პაწაწინა ქვეყანა ერთი,
სადაც ბარბოლის სადგომია მთა ბურბულეთი.

შენ გამინათე ერთი ქვეყნის შვიდი სამთავრო,
ველი გზაფხულს,დამანებე თავი ზამთარო!
შენ გამინათე მზეო,ანუ სხივით მიკურთხე
საქართველოს რომ ეძხიან,უთუვ,ის კუთხე,
რომელიც ენით მზით დანაღმულ 
ყუთს ჯერ ვერ აღებს,
განძს აზის,ოღონდ ჯერჯერობით 
მას ვერ ასაღებს
და დააქვს ენა საკუთარი-
მეტად სათუთი,
როგორც სიგელი და უტ(თ)ყუარი 
უფლის საბუთი-

ენა,რომელშიც ამღერდება ერთხელ მზის ბურთი,
კვლა გაბრწყინდება გიორგის ქვეყნად სადაც გეგუთი.
კვლა ყველა ქართველს შეგვერგება ჩვენი წილი მზე,
პირჯვარს დავიწერთ,გაგვიღიმებს კვლავაც პირიმზე.

მანათობელი იქნება ბნელში
იგი ხანძარი,
ვინც დაგვანახოს გადამწვარზე
ბნელში ტაძარი.
კვლა წავურწიოთ დაბადებულ სიტყვას აკვანი,
რომ გაამყაროს ამარ-უთუმ
უთუს ნათქვამი.

უმზეოდ ბნელში ვდგავართ,ანუ 
ვართ რა უთვალო,
(ნათურას აბა მზეობა.მარქვი,
ვით ჩავუთვალო).

გვაქვს უთვალავი უთუს მადლი და
თუ რომ ვართ უთმოდ,
დალის დალალი ანუ სხივი
სხვას ვით დავუთმოთ?

ვინაც ტაძარში უთუს ბევრი ღამე უთია,
თავის დაგალში მზეჭაბუკი კვლა დაუნთია.
-----------
"კიდევაც დაიზრდებიან
ალგეთს ლეკვები მგლისანი;
ისე არ ამოწყდებიან - 
ჯავრი შესჭამონ მტრისანი.

თქვენი ჯერია, ბიჭებო,
ხელი დაიდოთ ხმალზედა,
თორემ ყორნები ძღებიან
წინაპართ ნაომარზედა"