გილგამეშიანი,ანუ რაღაა იგი სინათლე,რასაცა ახლავს ბნელია.ბოლოსიტყვაობა თავი53

53
"ამად რომე შეცოდება შვიდგზის თქმულა შესანდობლად"
(რუსთაველი)

გამფანტველი ყველა ეჭვის-
საიდუმლო შვიდი ბეჭდის.

არასრულყოფილი ექვსი,
ხოლო შვიდი სრული,
სამშვიდობოს(3х7=21. 2.+ 1=3 )ითხოვს ომით
გადაღლილი სული.

ჯოჯოხეთის შვიდი კარი,
ბედის შვიდი დარი.
ანთებული შვიდი კვარი
და შვიდი დამდნარი.

მთვარის კალენდარი-შვიდი
სახლი
და ნაყოფი.
სივრცეშია დრონი შვიდჯერ
ქალდეს დანაყოფი.

აღმასვლითა მიმავალი
ისევ შვიდი ცის ხე,
დამწყვდეული შვიდი დევი
და სხეული ციხე.

მიწიდან კი მხოლოდ შვიდი 
ცამდე საფეხური,
ოღონდ,თუკი აიცილე
შვიდი საყვედური.
****
ურუქის ჭიშკრის შვიდი ურდული,
მეშვიდე ცისკენ მზერა ქურდული,
აფეთქებული შვიდი სარქველი
და დედომიწის შვიდი სარტყელი.

გამრავლებული
შვიდი ცოდვის ჰუმბაბას ჯარი,
შვიდი ცოდვისგან შეკერილი
შვიდი აბჯარი.
ცოდვათა შვიდთა რონინი და 
მღერა რანუნი
და აკრძალული შვიდი ხილით 
ყელის ტკბარუნი.

თან მოყოლილი ცხენოსნიანი
შვიდი მაყარი
და ბნელ ღამეში
დათვის შვიდი
ამონაყარი.
***
მო(მ)შვი(ლ)დ-ული ცისარტყელის
შვიდი ფერის მშვილდი,
შვიდი დათვის ვარსკვლავედზე
ნატვრის სუფრას ვშლიდი.

ზიქურათის შვიდი კოშკი
და სამ-ოთხე(=)შვიდი,
მისი შვიდი საიდუმლო
და ედემი მ-შვიდი.

ერთჯერ სამი სამება და
ორჯერ სამი ფლიდი.
ოღონდ ერთიც,თუნდაც ჯუჯა,
და მთლიანი-შვიდი.

კვირის შვიდი დაღამება,
გათენება შვიდი,
შვიდი წამის მოგონებას
სიკვდილით ვერ ვშლიდი.

კიბის შვიდი ხარისხი და
ფერთა შვიდი ტროედი,
ლექსის მთქმელი მრავალი და
მხოლოდ შვიდი პოეტი.

მეშვიდე ცად აღზევება,
ღრუბლის შვიდი ხიდი,
ნისლის ლაბირინთები და
ანგელოზის რიდი.

მაპატიე,ანგელოზო!
თუ უღმერთოდ გღლიდი,
პატარა ვარ,დავიკარგე,
დამინახავ დიდი?

შვიდი ცოდვა,შვიდი მადლი-
ბოლოს ორი ადლი.
ქვესკნელიდან ციდა ღრუბელს
ნუღა დამამადლი.

სიცოცხლის ხის
შვიდი ტოტი,
შვიდი 
მარცვლის ნოტი,
ჯოჯოხეთის შვიდი კარი,
ბედის შვიდი კოდი.

ტოტი,
ნოტი,
კოდი,
ლოდი,
მოსჩანს 
მწყემსი- ბოტი....
ნუ დამტოვებ დაკარგულ ცხვარს
მოდი,
მწყემსო,
მოდი!

თიამათის შვიდი დევი
დამდევს თანამდევი.
ანგელოზო,მეშვიდე თვის
ლოცვა დამადევი.

შვიდ მნათობზე
ხეტიალში
გმძვრა შვიდი ტყავი,
რომ გეძებდი,რად არ ჩანდი,
მზეო,სად იყავი?

ერთი ვაშლი ჩავკბიჩე და
შემრჩა შვიდი პანტა.
ჩემი შვიდი თეთრი ცხვარი
ტყეში გაიფანტა,
რას ვეძებდი?
რას ველოდი?
რა მინდოდა 
ანდა?
თუ რომ ბატკნებს
შავ ღამეში
შვიდი დევი
ბანდა.

შვიდი ძღვენი მოგიძღვენი-
შვიდი ფერის ფარდა,
ისევ მიყვარს,ვინც შვიდი წლის
უკან შემიყვარდა.
***
შენს ეზოში შვიდ ხეს დავრგავ...
ექვსი გადაგვარდა
არაფერი მინდა შენგან,
შვიდი შვილის გარდა.

აიწონა-დაიწონა
შვიდი საქანელა,
სიო ქარის ნაშვილები
მაქანავებს ნელა...

მეშვიდე ქნარს ავამღერებ,
ექვსმა დამაბნელა.

დამამშვიდებს მომშვილდული
ცისარტყელის
შვიდი
ფერი,თუმცა ოცნებების
შედგა
პ-ანა-შვიდი.
***
გეტყვი იმასაც თვალის ჩინო და ჩემო თოლიგე,
მეშვიდე ციდან აწესრიგებს ქაოსს მორიგე.

შვიდ წელიწადში ერთხელ ეღება 
სალ კლდეს კარები...
გავირბენ წვიმის ორ წვეთს შორის,
თუ გეყვარები.

მთვარე,ჯუმა და მთიები,
მარიხი,დია და არდი,
ერთიც ზუალი-შვიდივე
მზის სისტემაში ნაზარდი.

მე-შვიდი,ანუ მშვიდობა,
მარად ურყევი ერთობა
და ერთიანი მ-შვიდ-ობის
დაშლით მტერი ნუ ერთობა.

შვიდი ბრძენკაცი,
ანუ იგივე შვიდი აფქალი-
აღორძინება,პოეზია და 
კაჟის ნამგალი.

შვიდი ბრძენკაცი,
ანუ შვიდი ბრძენი აფქალი,
შვიდი ვარსკვლავი 
და ერთი მზე-
გულის კაკალი.

ერთიდან შვიდი ოცნება-
შვიდკეცა ჯაჭვით დაბმული.
შვიდი აფქალი,შვიდკაცა
და კრიმანჭული გაბმული.

ყოველი მივიწყებული გვგონია,რომ ახალია,
არადა შვიდქიმიანი ბორჯღალო ბჟა-ბარჩხალია,
დრო მიდის აბორჯებული,მრავალჯამიერ-ბორჯია,
ბევრი წაიღო ღალამ,თუმც ისევ ფეხზეა ჯორჯია.

ტრიალებს წაღმა-უკუღმა ბორჯღალო-შამშეს ბორბალი,
ვსვამთ წითელ ღვინოს ფერმკრთალნი,დაღვინდა მზით ჩე ქობალი.
ტრიალებს წაღმა-უკუღმა ბორჯღალო-შამშეს ბორბალი-
შვიდი სამთავრო ვითარცა ერთი მზის შვიდი ხორბალი....

და საქართველოს სიმბოლო
კაშკაშა და მოტყინარე-
მარადიული ბორჯღალო-
ერთიდან შვიდი
მდინარე.

ვცხოვრობთ ამ დროში
და მივტირით ნაწილნი იმ დროს,
როცა ერთში შვიდს
ვერ გვერეოდნენ,
ვითარცა მჭიდროს.

ბორჯღალი-ბჟა ბარჩხალია,კაშკაშა თვალისმომჭრელი,
სხივდაფენილი სიკეთე წყვდიადის თავისმომჭრელი.
ბორჯ-უსასრულო დროში გვაქვს მარადმედინი ღალითა,
ლაშამ შვა შვილი შამაშის შანის უშლელი ხალითა-

ირმისას ბორჯღალო ბურჯი,წვრილწვრილი განშტოებითა,
ვით გამრავლების სიმბოლო,მცირესთან სათნოებითა.
რქა,ვით უძირო საწმისი,როგორც გზა უკვდავებისა,
ბურჯი,ვით ცენტრი და ღალა სხივთა გზა მნათობებისა.

შვიდ კუთხეს შვიდი მნათობიო,თქვა ფარნავაზმა.
თუ ვერ შევკარი მნათობნი ერთ ხედ,მითხარი ვაზმა
ვით განვამტკიცო სიცოცხლის ხე უფალო ბურჯად,
ვით დავიბრუნო გადახვეწილი ქართველი გურჯად?

შვიდი სამთავრო-ცაზე შვიდი წმინდა მნათობი,
ზეციურ კაბადონზე შვიდი ციდან მაყარი-
ჯუმა-მთიები;იშთარ-მარიხი;დია-ზუალი;
არღვევს სიბნელეს აერდი,როცა ჩადის ყამარი.

წყალნი წავლენ და წამოვლენ,
ბორბალი კვლავ იტრიალებს,
წითელი ღვინით პირსვსეს
მზე შეგვიხრუპავს ფიალებს.

ყელამდე ცოდვით სავსეს და...
და მაინც მის მოტრფიალეს.