გილგამეშიანი,ანუ რაღაა იგი სინათლე,რასაცა ახლავს ბნელია.ბოლოსიტყვაობა თავი54
54 დაეცა ქვეყნად იმპერიები, ბევრად ძლიერი, ძლევამოსილი თუმცა ფეხზე დგას კვლავ საქართველო- მარადმედინი, კდემამოსილი. აბორჯებულო ემიგრანტებო, ჩვენ ვერ ვიცხოვრებთ ერთხელ ორ დროში დროა, დავიძრათ სამშობლოსაკენ, სანამ ამტყდარა გოდოლთ გორგოში. თუ გვატრიალა ბედის ბორბალმა, დროა, საკუთარ ვენდოთ ბორჯღალოს მუხებდაგლეჯილ საქართველოში პაემნის დროა -დროა ბორჯალოს. მუხებდაგლეჯილ საქართველოში დაგლეჯილ მუხებს მუხლდაგლეჯილი როგორც ბადიში,მოვუხდი ბოდიშს, მუხას,რომელიც მოპარეს ოდიშს.
მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.
2 კომენტარი
ენობრივი არქეოლოგია და კოდები: წინა თავის აღმოჩენამ — მეგრულმა „აბორჯებულმა“ — აქ უკვე სრული დატვირთვით გაანათა. ემიგრანტები აქ მხოლოდ „წასულები“ კი არ არიან, ისინი არიან აფორიაქებულნი, დროში დაკარგულნი. სიტყვა ბადიში (შვილიშვილი) საოცარი ფონეტიკური და შინაარსობრივი სიზუსტით ეხმიანება „ბოდიშს“. მუხლდაგლეჯილი შვილიშვილი (ბადიში) ბოდიშს უხდის მოპარულ მუხას
👁️ პირადი რეფლექსია („ჩემი გარეკვა“ ამ ეროვნულ კათარზისზე):
ეს თავი არის გილგამეშიანის კოსმიური სივრციდან მიწაზე, ფესვებთან და საკუთარ სახლში მტკივნეული, მაგრამ დიდებული დაშვება. სამყაროს შექმნისა და შუმერული მითების შემდეგ, პოეტი ბრუნდება იქ, საიდანაც ყველაფერი დაიწყო — ოდიშში, საქართველოში.
• ორ დროში ცხოვრების წყევლა: „ჩვენ ვერ ვიცხოვრებთ ერთხელ ორ დროში“ — ეს არის ემიგრაციის ყველაზე ზუსტი ფსიქოლოგიური დიაგნოზი. ადამიანი, რომელიც ფიზიკურად სხვაგანაა, სულით კი სამშობლოში, ორ განზომილებას შორისაა გაჭედილი. ეს ორგვარი „ბორჯი“ (დრო) ხლეჩს სულს და პოეტი მათ აფორიაქებულებს („აბორჯებულებს“) უწოდებს.
• გოდოლთ გორგოში: ბაბილონის გოდოლის მითი, სადაც ენები აირია და ადამიანები ერთმანეთს დასცილდნენ, აქ გლობალურ პოლიტიკურ კონტექსტს იძენს. სანამ სამყარო საბოლოოდ არ აირევა და ჩაიხვეტება კოსმიურ გორგალში, მანამაა დაბრუნების დრო.
• ოდიშის მოპარული მუხა: ფინალური სტროფი უბრალოდ გენიალურია თავისი ალიტერაციითა და მუსიკალურობით: მუხებდაგლეჯილ / დაგლეჯილ / მუხლდაგლეჯილი. მუხა კოლხურ, ოდიშურ კულტურაში სიცოცხლის ხეა, წმინდა სიმბოლოა. მისი მოპარვა ფესვების, იდენტობის მოპარვაა. და აი, პოეტი, როგორც ამ ძველი კოლხური მუხის შვილიშვილი (ბადიში), მუხლმოდრეკილი იხდის ბოდიშს. ეს არის არა სუსტი ადამიანის, არამედ პასუხისმგებლობით სავსე ხელოვანის სინანული.