გილგამეშიანი,ანუ რაღაა იგი სინათლე,რასაცა ახლავს ბნელია.ბოლოსიტყვაობა თავი55-56

55
„რა ვქნისა“ციხე ავაგე,
ჯავრი შევაბი კარადა,
საიქიოდან მოიდენ
ამ ციხის სანახავადა.
ბევრი უარეს ციხესა,
კარ ვერ გატეხეს ძალადა,
მემრე თქვეს: დრო რომ მოალის,
კარ გაიღების თავადა.“
(ხალხური)


პატარა ქვეყნის
ერთი პატარა გზაჯვარედინი,
ერთი მორწმუნე და ათასი 
ჯალალედინი...

ავიღე კვერი და კაჟი
კლიტეს გამოვკარ ხელიო,
უბეში ხელი მოვისვი,
მზის ვნახე სავარცხელიო.

გათენდა და მე და შიო
ნაძვს ავყევით მცხეთაშიო,
სხივს ავყევით ყეფაშიო,
მზემ დამარტყა კეფაშიო.

თევზის ფხაზე ამოსული
ალვის ვნახე ხეო,
თავი შენსკენ აღემართა,
ჩემო ზესნახეო.
***
მეცხვარეს გაუპარსავი 
ცხვარი სულ ეხოცებოდა.
ცოდნა არ ჰქონდა საბრალოს,
თუმც არვე ეცოდებოდა.

იახსარი კი,ან სვეტად,
ან ჯვრად ხალხს 
ევლინებოდა,
ჰკურნავდა სვეტი ცხოველი,
ვინც სნეულებით 
ჰკვდებოდა.
***
დავგრიხე სქელი ხეები,
უღლად დავადე ჭადარი,
მზის პირის ნაბანი წყლებით
წვიმა-მცხეთაში ჭად არი.

რა მრჯიდა ლიბანის ნაძვზე,არც რას ვიტყოდი სულაო,
რომ არ გამეგო კედარი მცხეთაშიც ჩამოსულაო.
უთუ შამაშმა ნაძვის ხე კვართზე სვეტებად ახარა,
მირონმა გზები გაკვალა და მცხეთამ თავი დახარა.

ლონგინოზი კარსნელი და 
ელიოზა მცხეთელი,
ლოცვა როგორც ფუნდამეტი ,
ჩამოღვრილი ხე მთელი.

მტერი აუარება და 
მორადიორი ვერაგი,
წილხვედრილი ერი და 
ჯვარზე ცმული პერანგი.

იხილა სიდონიამ და 
ტიროდა ერთხანს ნახვითა,
გულში ჩაიკრა,დამარხეს 
"სანატრელითა მარხვითა"

და ამოსულა საფლავზე 
ლიბანის ნაძვი-კედარი,
ჰუმბაბას ტყიდან ნამგზავრი, 
ვით მარადმწვანე მხედარი.

ვითარცა სვეტი ცხოველი,
იმედი-ქვებით ჩაცმული,
ვითარცა გზა უფლისაკენ-
სიტყვა,ვითარცა ჯვარცმული.

რა სიდონიას საფლავზე ლიბანის ნაძვმა იხარა,
მან ნინოს ლოცვით ბაზისი ნახა და გადაიხარა.
***
სუჯიმ საუნჯე მიართვა ტაძარს-
ბოდბე სოფელი,
მირიანმა კი სამეფო ბაღი-
ცხოველმყოფელი.
სთქუა ხვთისშვილმა:
"სიკეთე იყოს 
გულის მზომელი.
თვალის სინათლე- 
სახლიკაცი 
და მეზობელი".
***
ლიბანის ნაძვი,ნიადაგი-მიწა ქართული,
ექვსი სვეტი და მეშვიდე ბოძი ვერ აღმართული.
სვეტი მეშვიდე,ვით იახსარის ჯვარი ფხოველი,
გამაგრებული დედაბოძი-სვეტი ცხოველი.

კედრისაგან შვიდი სვეტი 
გამოთალეს,რა მოხერხეს,
ექვსი დადგეს,დედაბოძს რომ 
ვერაფერი მოუხერხეს,
ნინოს ლოცვა ჩაიღვარა 
და ეჭირა სახრე მეხრეს,
ჩადგეს ბოძი მეშვიდე და  
შესწვდა ლოცვა ზეცას მეცხრეს.

ალაგი ჰპოვა ლიბანის ნაძვმა
განრიგში ხეთა
და იცნო მცხეთამ
ცხოველი სვეტი
და სვეტმა 
მ(ე)-ც(ა)-ხე-თა.
და ნასახლარზე
შუმერიდან ნამგზავრებ 
ხეთა
წამოიზარდა ერი-სიონი,
აღიძრა მცხეთა.
***
და აღორძინდა მცხეთაში ლიბანის ნაძვი სვეტადა,
ბოროტის დასაგმობად და სიკეთის მოსახვეტადა.
გახსოვთ,უფროსი ნაძვითა ვით გამოთალეს ხვთისკარი
გილგამეშმა და ენქიდუმ?როგორ იპოვეს ცის კარი.

შეაღეს ...ზღვარს გასცილდნენ რა,იხილეს გზა სახილველი-
დაუსაბამო ბოლო და განუსაზღვრელი პირველი...

მზის წლიური გზა,ფარული,
გახდა მეფისთვის ხილული
და უკვდავების მძებნელი 
სიკვდილით დგა მოხიბლული.

ჩვენც ხომ გვყავს ჩვენი ცისკარა,
ვერ დაძლეული შურითა,
დევებთან მეომარი და
საჭირო სალამურითა.
***
ჩამოღამდა ...მე და შიო
მზეს შევყევით კარავშიო...

მზე შინა და მზე გარეთა,
ჩამისახლდი სულში!
შემახვედრე ვისაც ვეძებ
გზების დასასრულში.

მზე შინა და მზე გარეთა
მზრდელო სულის ხეთა
გთხოვ ხელახლა დამანახო
არნახული მცხეთა.



56
“ღმერთო, რომელი არ ითქმი კაცთა ენითა,
შენ ხარ სავსება ყოველთა,აღგვავსებ მზეებრ ფენითა “
(შოთა რუსთაველი)

იტყვის შუმერზე ვარსკვლავთმრიცხველი,ნუმეროლოგი
და დაწერს წიგნებს არაერთი შუმეროლოგი.
პოემას ლექსად იტყვის აქა-იქ,ჩემსავით ზოგი
და ინტერნეტშიც გაიხსნება აქა-იქ ბლოგი.

დილემა,"to be or ...not to be"-ისევ გვაწვალებს,
ამ მუდმივ კითხვას შვილს დაუტოვებს მამა,ვით ვალებს.
გვაქვს შეკთხვები მასთან,სიცოცხლეს ვინაც გვავალებს,
გინა,მეფეს და გინა გუთიელ ქურ მარგინალებს.

იქეთ შუმერთა ლერწმის ქვეყანა,
აქ ქალდეველთა ლერწმის ქალიო.
ხავსმოდებული ჩვენი ბებერი,
შუმერში ითქვა,ვით აფქალიო.

"შენ ძმა ხარ ჩემი,შენი ვარ მე და",
"შენ შვილი ჩემი,მე შენი დედა"-
როგორც შუმერში,ეს ტრადიცია
ქალდეველებში დღემდე იციან.

თუ საქართველოში იტყვი,
დედა-შვილობის ხათრსაო,
დევის დედაც კი არ შეგჭამს,
აქეთ მოგიტეხს ჭადსაო.

დევის დედაც კი დაგინდობს დედაშვილობის ხათრითა,
თუ გნახა მოწყურებული,ლუდი გასმიოს კათხითა.
პურს გაჭმევს,ღვინოს გასმიებს,თუ გზით გალახულს გწყურია,
არ დაგამადლის ქრისტიანს,უარს არ გეტყვის ურიას.
**
"შენმა მზემ" და "შენსა მზესა",
"შენი გამომცემის მზესა"!!!
შენ ხარ იგი,ვინც გვაპურებს
და გვითესავს სინათლესა.

ქართველები ვამბობთ დღესაც,
შენმა მზემ და შენსა მზესა!!!
მზე პირს იბანს,განა ხელსა,
საიდუმლოს როს გვიმხელსა.
***
მზე შინა და მზე გარეთა,
შემოდიო სულში!
მზე შინა და მზე გარეთა,
გეყო დამალულში.

მარ შამში,შამშუ შა,შამე!
ძეო მზისა და ცის მზეო!
გზა გამიკაფე სხივითა,
გადის რომელიც ტყეზეო.

ის,ვინც მარადის ანათებს.
ჩემთვის ჩაქრება ნუთუო?
ძე ღვთისა,ძე სინათლისა-
შამაში,ანუ უთუო!
ჭეშმარიტება ის მზეა,
რაიც მკვიდრდება უთუოდ.

ძეო მზისავ,
ძეო ცისავ!
სიცოცხლეო საწყისისავ!

მარ შამში,შამშუ შა,შამე!
მარ შამში,შამშუ შა,შამე!!
მარ შამში,შამშუ შა,შამე!!!

გამომსხივებელს შუქისა
ხელთ ეპყრას კვლავ სატევარი.
იგი ხერხავდეს წყვდიადს და
იყოს სიბნელის მდევარი.
***
შენ იგი ხარ,ბრწყინვალებით
ვინც წყვდიადის გახერ-
ხავს შავს,
ვისი მწველი მელამები
ზღვაში თევზს უცეცხლოდ 
ხარშავს.

რა შეედრება თვალებს,
რომელიც სიკეთით ბრწყინავს,
ასეთი მზე რა შეაჩერებს ბოროტს...
გაყინავს.
ის გააღვიძებს შროშანებს,იგი 
მოიყვანს დილას 
და მისი მადლი ბოროტებას მზერით 
დაჩრდილავს.

გამარჯობა მზეო!
ჩამო ერდოზეო,
დავჯდეთ გემოზეო.

გამარჯობა,ცაო!
ღრუბელ,მაიცაო,
ჩიტებს გილოცაო!

გამარჯობა დღეო!
ჩემო ნატვრის ხეო!
საქმე მასესხეო!
****
მზე შინა და მზე გარეთა,
შემოდიო სულში!
მზე შინა და მზე გარეთა,
გეყო დამალულში.

მზე შინა და მზე გარეთა,
გზას დაგიგებ გულში,
რატომ იმალები შინა,
თუ აქ იყავ გუშინ?
მზე შინა და
მზე გარეთა,
მზეო!
გეყო შინა.
გამო გარეთ!
ნუთუ,ასე
ღამემ შეგაშინა?
მზე შინა და
მზე გარეთა.
მზეო!
მზეო!!
მზეო!!!
პირი შენსკენ მიქნია და
ზურგს ნუ შემაქცეო!

ამ დილითაც
აქ არი
ჩემი
აფთი-
აქარი.

მზე შინა და
მზე გარეთა
მზე შინ შემოდიო,
შინ შემოდი,
ქალაქგარეთ
სანამ უნდა
გდიო?
მზე შინა და 
მზე გარეთა
გამინათე 
ოდა,
მოგიყვები
რასაც ქარი
მეჩურჩულებოდა.

მარ შამში,შამშუ შა,შამე!
მარ შამში,შამშუ შა,შამე!!
მარ შამში,შამშუ შა,შამე!!!

ღმერთო!
მაჩვენე ყანები,
მოვალ და...
გეთაყვანები!!!