გილგამეშიანი ,ანუ რაღაა იგი სინათლე რასაცა ახლავს ბნელია

გაგრძელება
     დაფა
  პირველი

        „ვინ მოყვარესა არ ეძებს, იგი თავისა მტერია“
                                                      (რუსთაველი) 

















1
ისტორიულად რგებია შუმერს 
როლი წამყვანი,
აქ დარწეულა ხელოვნების 
ხოჭიჭ-აკვანი.
მას დინასტია უძველესი
მართავდა ჰურის-
აქ იყო კერა მწერლობის და 
ლიტერატურის.

რომ შუმერია კაცობრიობის 
კულტურის ბუდე,
გაიგებ ამას,ერთხანს დაფებში 
თუ ჩაეყუდე.



2
აპსუა იგია ოკეანე,
იგი სადგური,
რომლის თიხიდან პირველყოფილი 
შეჰქმნეს აგური.
ურუქის კედელს სევდა-ნაღველი 
მოეძალება,
როდესაც სიოს მაგიური 
იდუმალება
მოაქვს.მატულობს 
აპსუს წიაღში ჩქროლვანი
გულის,
ვითარცა ყოველ კაცში გრძნობა
დანაშაულის.
***
თურმე აპსუს წიაღიდან ამოყვინთა შვიდმა ბრძენმა,
მთლად ურუქი გააკვირვა კულტურულმა მონაძღვენმა.
ასწავლიდნენ ხელოვნებას,იფქლით აფქალს ურწყავს ველი,
მათ ურუქის გალავანსაც ჩაუყარეს საძირკველი.

და ამოსულა ზღვიდან სიბრძნის შვიდი მაყარი-
შვიდი მებეჭე,სიღრმის უფალთან წყალწილნაყარი,
როგორც თევზები,ენქის სიბრძნით განსრულებულნი,
იყო ყოველი საკრალური "მე"-თი შემკული.

ტანშიშველთ სახეს უფარავდა ტალღა თმისანი,
იყო შვიდივე ხელოვანი და გულთმისანი.
შვიდი აფქალი აფრქვევდა სიბრძნეს,
განა მალავდა-
თითოეული ცოდნით
ამო-
ყურყუ-
მალავდა

რა თითოეულს ღვთაებრივი ახლდა„მეობა“.
მათ გამოჩენას მოჰქონდა ხოლმე ხალხის ზეობა.
რომ არა მათი შთაგონება და კეთილი ნება,
არ იქნებოდა არც დამწერლობა,არც ხელოვნება

და რომ გაეგოთ,რაიც უფალმა მათ სმენით დართო,
მომარჯვებული ჰქონდათ ყურები უზომოდ ფართო
და იყო მათგან ხალხი ცოდნით განსხივებული,
პოეტი-პოეზიის ჭინკით აყივლებული.

ერთი აფქალის შეგონებით ყანას მარგლავდნენ,
მეორეს მადლით დედა-ქალაქს შემოფარგლავდნენ.
ხალხს ასწავლიდნენ შრომას,სიმღერას,სიტყვებით თამაშს
და აქეზებდნენ პოეტს,(თუ რომ აქებდა შამაშს).

"ძეო,მზისავ!
ძეო,ცისავ!
სიცოცხლეო საწყისისავ!

მარ,შამში,შამშუ შა,შამე!
მარ,შამში,შამშუ შა,შამე!!
მარ,შამში,შამშუ შა,შამე!!!"

იგია ყველა ბოროტის
ხერხემლის სხივით მხერხავი,
გაქვავებულზე სიცოცხლის
ბალახით ამომტეხავი.

ეხმარებოდა ქალაქს აგურის ღვთაება ქულა,
მან ურუქელებს თიხის ჩამოსხმის ჩვევა არგუნა.
კედლის შენებით დაუნჯებულან ურუქელები,
აქებდნენ ქულას ქედმოხრილნი,საქმით ქველები.

ასხამდნენ აგურს მაგიური აპსუს თიხისგან,
(დააკავებდა ველურ გუთიელს კედელი ხისგან)?
და მტკიცდებოდა გალავანი მეტადრე მისგან,
კარგია სწავლა მოქმედისთვის შემოქმედისგან.
****
თუ დღემდე ისევ ბევრი აგურით დასაქმებულა,
ადიდოს დიდი წინაპარი-ღვთიური ქულა.
მის ყაიდაზე ჩამოისხმება დღესაც აგური,
თითო აგურში ისმის ქულას გულის ბრაგუნი.

მათში პირველი,ვით ემბრიონი,ღვთით ნაშობისა,
იმთავიდანვე ღვთაებრივია წარმოშობისა.
წმიდა გოდორში გაპოხილი წმიდა თაფლითა
გაემართება დანარჩენი ცისკენ დათვლითა.

თუმც,გამომწვარი აგურით რომ ისწავლო წყობა,
ამას აფქალთა კეთილი ნების უნდა განწყობა
აკი, უცდიდნენ ურუქელები ბრძენთა შემოსვლას,
თავად შიშველნი,რომ ასწავლიდნენ ხალხებს შემოსვას.

მოიხსენებდნენ მათ „ბედისწერის დაფათა მცველად“, 
მათი ხელობით ლაპის ლაზული ჩანს მომხიბვლელად.
დაფებშიც არაერთხელ იმის შესახებ თქმულა,
აგურის ღმერთი რომ დაჰფოფინებს თავს აგურს-ქულა.
***
შვიდთა აფქალთა ღვაწლმა წარსული 
აწმყოსთან ფესვით დააკავშირა,
მათ ნახელავმა წარღვნას გაუძლო 
და ცეცხლმაც კი ვერ დაანახშირა.



3
და როგორც ცისგან მიწას მიჯნავდა თავის დროს ბელი,
ისე გამოჰყო მეფემ თავისი საბრძანებელი
უდაბნოსაგან. ანუ ურუქი მინდორისაგან,
ზღვარი გაავლო გამყოფი ერთი როს ორისაგან.
***
ურუქის მკვიდრი ყოფილა ღმერთკაცი-თვით ლუგალბანდა,
რომლის მემკვიდრემ შუმერში ბევრი ლეგენდა დაბადა.
გილგამეში და შულგი ძმა,განა,ყოფილან ობლები-
ლუგალბანდა და ნინსუნა-ღმერთები ჰყავდათ მშობლები.

მესქიაგაშერი ყოფილა ქალაქის ქვის ჩამგდებელი,
ვით დინასტიის ურუქის პირველი ფუძემდებელი.
არ გამოგრჩესო ერთიცა,ყურს ჩამჩურჩულებს მე ქარი,
მესქიას ჰყავდა შვილიო(ვახსენეთ ვით ენმერქარი).

ამ ენმერქარმა თიხაზე 
სიტყვას უჩვენა ადგილი,
ზეპირ სიტყვიდან მწერლობა 
ნაღდად არ იყო ადვილი.

რაც იყო,ანდა არ იყო,
საკუთრივ თვალით ვინ ნახა?
რასაც ჭურჭელი ვერ იტევს,
იგი ქვამ შემოგვინახა.

კაცობრიობამ მას შემდეგ
თუ რომ იცვალა ფერდობი,
თუ წერით არ გაამყარე,
მეხსიერებას ენდობი?

ენმერქარს უნდა ვუმადლოთ,
სიტყვა მან მოგვცა სოლებად,
ზღვამ ვერ ჩაყლაპა ნათქვამი -
ლაზულს აჩნია ზოლებად.

მან მოგვცა დამწერლობა და ხალხი კულტურით ამდიდრა,
ურუქის ზიქურათებში ინანა მან დაამკვიდრა.
ციდან მოიხმო იშთარი ქალაქის დედის როლისთვის,
(ვით ქალი,ჰფლობდა ქარიზმას ქალაქის წინამძღოლისთვის).

მაცნე ვერ შესძლებს გიამბოს ყოველთა ნაკარნახევი,
რასაც ვერ დაიზეპირებ,ლაზულის გეტყვის ნახევი.
ვერ იტყვის უკვდავს არ ადევს ვისაც ღვთის ხელი, მირონი,
თუ წერით არ გაამყარე,საქმე სთქვას ვინ საგმირონი?



4
გალავნიანი ურუქი,
იდგა ვით სვეტი ძლიერი,
სამხრეთით ეკრა უდაბნო -
სამუმით უკაცრიელი.

აქ არ სწყალობდნენ გუთიელს,
არც მოთარაშეს სხვა ჯურის,
ვინაც ხორცს არ შეგბობავდა,
გემოს არ სცნობდა და პურის.

ურუქი ფორმით მრგვალობდა:
პირველ წრედ ქალაქის გული 
იყო შეკრული.მეორე 
წრეს ჰკრავდა სხვა სავარგული.

გალავნის გარეთ სახნავი-
სათესი იყო ალაგი,
ნაკლებად დასახლებული,
სადაც სოფლობდა ქალაქი.

პირველ წრეს თუ გალავანი
ერტყა-აგური ძირძველი,
გალავნის გარეთ მეორე
წრე ამ მხრივ იყო ტიტველი.

ქალაქის მესამე წრეში
მიწის ყოველი მტკაველი
წარმოადგენდა საძოვარს-
ეფარა მწირსაფარველი.

აქ მწყემსს ეძინა მიწაზედ,
არ სცნობდა საწოლ-ლოგინებს.
(მსგავსი მწყემსური კულტურა 
მთაში ჯერ კიდევ ბოგინებს).

ქალაქის მეოთხე წრეში 
მოსახლეობდა სხვა ჯარი-
უხვობდა სადაც ნადირი,
ძოვდა ქურციკი,კანჯარი.

განსაკუთრებით ისმოდა
აქ ჩიტთა სტვენა-ჰანგები,
აქ ნადირობდა კაცი და
ეყარა აქ ხაფანგები.

მეხუთე წრე ხომ დღესაც კი
ედენ-უდაბნო ზონაა,
სადაც ბინადრობს დემონი
(ბევრი კვლავ მისი მონაა).

მას მოაქვს ჭირი კაცთათვის 
და მოაქვს ავადმყოფობა.
ის ჩაგიხლართავს სავალ გზას,
ქსელს მოქსოვს როგორც ობობა.

აქ უნაყოფო ზონაა,
აქ სხვაგვარია დარია,
აქ არ გალობენ ჩიტები,
სიცოცხლე და ჩამკვდარია.

ქალაქის მცხოვრებს აქედან 
ელის ხიფათი,წვალება-
ან მხეცი დაჰგლეჯს,ან კიდევ 
ხორშაკის ქარმხურვალება.

ავი სული ხომ ამ წრიდან 
სტიქიით უტევს მძინარეს,
ხან წყალდიდობით მოგელავს,
ხან წინ მოუძღვის მქსინვარეს.

ამ წრეში ვარდი არ ხარობს,
ფრინველნი ცაში წყდებიან-
უსულოდ გაქვავებულნი
გუნდურად მიწას სწვდებიან.

აქ ავი სულის გზავნილი,
თუ მოიხელთებს ეულებს,
ან მოჰკლავს,ან სულს ამოჰხდის,
ანდა,სვრით დაასნეულებს

და ნუღა გიკვირს მარტოსულს,
თუ გზას ადგახარ ეულად,
რად შეგეფეთა მაცილა,
თითქოსდა,ანაზდეულად.
***
რადგან ყოველ წრეს ცენტრი აქვს -
ურუქს ცენტრობდა ტაძარი.
მეც ყურადღება იქეთკენ 
მკითხველთან ერთად დავძარი.



5
ყველა ქალაქის მფარველს ზოგადად მართავს ენლილი,
მდედრული სახით დედა-ქალაქში წარმოდგენილი.
როგორც დედასთან,მასთან ბრუნდება გარეთ შთენილი,
უზაკველიც და ცოდვის გზაზეც სულგაცვეთილი.

რაც უნდა ბევრი ქალაქგარეთ ჰქონდეთ სარქენი,
ბოლოს ქალაქში ბრუნდებიან მო-ქალ-აქ-ენი
და დედა-ქალამ მოუვლელი,გინა მოვლილი,
ჩაიკრას გულში,აცატირდეს მისთვის მოცლილი.

დედის კალთაში იპოვის შვებას ცრემლით ლტობილი,
დაბრუნდეს ოდეს ტყვეობიდან შვილი ლტოლვილი.
-"ამა-დუმუ-ნე!"-ჩაიხუტებს მოსულს ინანა,
თავისუფალი დაბრუნდეს ოდეს შვილი შინანა.
***
ურუქელისთვის უკუგზა კეთილზე უფროა მარგი,
შვილს დაგაბრუნებს დედასთან,იტყოდნენ,ვით ამა-არ-გი.
სამშობლოს უპირველობას შინ მოსვლით ვინც აღიარებს,
თავის კალთაში იშთარი მას მოუშუშებს იარებს.

ვითარცა დედა მრავალთა,ურუქში დაბადებულთა,
განსაკუთრებით ეფეროს უცხო მხარეში გდებულთა.
თავის ფარგლებში უძღებ შვილს ალერსით შეიფარებდეს,
დათვლით წასულებს ქუდზე კაცს, შინ დათვლით ჩაიბარებდეს.
***
ამა-დუმუ-დუმუ-ნე და ნანა,ანუნიტ,ინანა,
ვინც დედას არ დაუბრუნდა,სიკვდილის პირას ინანა.
რა მოგაბეზროთ თავები საუბრით,ან ლაქლაქითა,
დედა შვილით ხამს კალთაში,ქალაქი-მოქალაქითა.

და ამბობდა ქალაქელი, 
დედაქალაქს დედა მიცავს.
იფიცებდა მაღლა ზეცას 
და დაბლა მყარ დედა-მიწას

და ამბობდა ქალაქელი,
ვარ უდედოდ ქალ-აქ-გარეთ.
თუ რომ მოვკვდი,მშობლიური 
დედა-მიწა მომაყარეთ.



6
ურუქის მოქალაქე კი,იყო მოსახლე ძირძველი,
რომელთა პაპას ბაბუას ქალაქის ქვა-საძირკვლი
ჰქონდა ჩაყრილი პირადად,ეშენა ან ზიქურათი,
მათ ამრავლებდა იშთარი,აჟამნა ადათ-ჯურათი.

ღირსება იყო ხალხისთვის ურუქში ურუქელობა
და ჰქონდა გადახვეწილებს შინ დაბრუნების მცდელობა.
მათ ქალაქელის სტატუსი მემკვიდრეობით ებედათ,
არ ახსოვს ჯერაც მფარველთან ჩივილი რომ გაებედათ.

ქალაქის მკვიდრი არ ერქვა მონას,მოხარკეს და ხიზანს-
ურუქელობის სტატუსი წარმოადგენდა მათ მიზანს.
თუ მავანს ურუქელობა ალალი გულით ეწადა,
ან ნიჭით,ანდა გმირობით,ან აღვაწლით უნდა ეცადა.
***
შუმერის ყოველ ალაგს ქალღმერთი,ადგილს ჰყვა დედა,
მის ტრადიციებს დედა-ქალაქი მტკიცედ მისდევდა.
იშთარი იყო ურუქში ნანა შვილთა მრავალთა,
ის იყო საშო,ანუ სამშო-ბ(ე)ლო შინ მიმავალთა.

ის მფარველობდა ურუქელებს,ვითარცა დედა,
ის იყო მათი დასტაქარი,როდესაც სევდა
მოაწვებოდა კაცობაში შეტოპილ ბიჭებს,
სიჭაბუკისკენ როცა დგამდნენ პირველ ნაბიჯებს.
***
ის ტაძრის მხევალ იშხარას მაჭარს
ჩააბარებდა
და დაღვინებას ადუღებულის 
დააბარებდა:
-იზრუნე მასზე,ანუ კაცს ქალთან
ასწავლე ქცევა,
თუ საქმის ცოდნით მოექცევი,
სად გაგექცევა?

ან ინანაზე ამაზე მეტი 
რა უნდა ვწერო?
მის ხელში იყო სიყვარული 
საბედისწერო,
ის იყო ტრფობის ქალღმერთი და 
ქალღმერთი ომის,
ის იყო კაცის ქალისაგან 
ჭკუიდან ცდომის
მიზეზი,როცა მამრში ყიოდა
სურვილი ქალთა,
როცა ილტვოდნენ იმისკენ,რასაც
ჰფარავდა კალთა.



7
მტკიცე აგურის ქალაქ ურუქს ერტყა კედელი
და ქორწინების პირველი ღამის იყო მჭედელი
დიდი ხელმწიფე-ნახევრად ღმერთი,თვით გილგამეში,
ახალ პატარძლებს ჰყვარობდა როცა ის გრილ ღამეში.

რა ქორწინების ღამეს სასძლოს ერქვა იშხარა,
მათ მუხლზე როკვით გილგამეშმა ბევრჯერ იხარა
და არც არასდროს სხვის ცოლთან წოლა მან არ ინანა,
რადგან რიტუალს თავდებში თავად ედგა ინანა-

ტრადიციების რევიზორი და ერთადერთი
სასიყვარულო ურთიერთობის მკაცრი ექსპერტი.
ქორწილში იყო იშხარობის იგი მფარველი-
ვით რიტუალის ფუძემდებელი და განმსაზღვრელი.

როცა ბრწყინვალე მწუხრის ვარსკვლავი ამობრწყინდება,
ახალ სასძლოსთან როკვა მეფეს არ მოსწყინდება.
ქალღმერთით გაგულისებული გულღია ქალი
მას ელოდება,თუ საწოლის ქვეშ წევს ღრიანკალი.

უკმაყოფილო გახლდათ ურუქში ამით მამრები:
-სად გაგონილა,ჩინჩლავდეს დედალს სხვისი მამლები?!
ჩვენი ქორწილის ჩვენიაო პირველი ღამე
და შეევედრენ ქალღმერთ არურუს:
-გვიშველე რამე!

-განა,საქმეა,დედა-უფალო,მარტო ძალაში?
დაუკრეფავში გადადის მეფე სხვათა ყანაში,
პირველი ღამის წაგვართვა საქმრო კაცს ფუფუნება
და გაგვიფუჭა მამლაყვერობით მან ჩვენ გუნება.

-კვლავაც წარბმაღლობს ჩვენზედა,დაგყვურებს განზვავებული,
მას ეცინება,თუ აზრი პრინციპში განსხვავებული
ურუქელს გაგვაჩნია ან არ გვსურს კვლავ ყიფის ზვაობა,
იქნებ,აღკოცოთ უმსჯავრო,უპირატესი სხვაობა?

-არ იშლის სიღნიოშობას,ქედმაღლობს კვლავ ზეშთა-მჩენი,
ვიღას მივმართოთ,მის მხარეს თუკია თავად გამჩენი?
ჩვენს მეუღლესთან იგია ქორწილის ღამეს მწოლარე,
ვართ მდუმარებით შიშის ქვეშ,როგორც კურდღელი მძრწოლარე.

-სანთიობოში იშხარაზეა 
განლაგებული,
მისი მიდგომით,მის ნაშიერზე 
ვართ ვალდებული.
ქალი ქალია.ადვილია 
მისი ცდუნება,
მოგეხსენებათ,როგორ არყევს 
ამინდს ბუნება.

ან ვით აღუდგეს მეფეს,რომელმაც იგი ინება?
-როცა ჩვენს კოკას სხვისი წყალი ჩაედინება,
რა დაგვრჩენია კაცებს,თუ არა ბედის გინება,
ოდეს ჩვენს ცოლებს სანთიობოში დაეფინება.

-იგი იმას იქმს,რასაც მისი გული ნებუნებს
და არად გვაგდებს ჯერჯერობით კვლავ მის ერთგულებს.
-და ისევ იმ წესს მისდევს,რაც აქვს ასგზის ნაცადი,
-ფეხზედ ჰკიდია ურუქელი კაცად-კაცადი.

-თუკი ჩვენა ვართ ურუქელი ქალების ქმარი,
ჩვენც გვეხერხება სიმებზე დაკვრა,თუ მღერის ქნარი.
ზომაზე მეტად სადაც დაჭიმონ სიმი გაწყდება,
პატრონს მიუგდონ ასეთი ჩანგი,გული დასწყდება.

-არაა ქვეყნად,მის წინააღმდეგ ვინც გაილაშქრებს,
დაბადებული მასთან ჭიდილში როგორ ივარგებს?
ნუთუ,ღმერთებთან ჩივილიც კი ვერაფერს გვარგებს?
-უბრალო კაცის ნათქვამი,ნუთუ,ვერ აღწევს გამგებს?

სანამდე უნდა სვამდეს სხვის ნასვამს ურუქში ური,
სანამდე უნდა გავიზიაროთ წესი ბინძური?
-იქნება,დროა,ჩვენც მივმართოთ სიბრაზით სხვა გზებს,
თუ ღრიანკალი ჩვენს ქორწილში კვლავ მას აღაგზნებს.

-და თუ სიმართლე,მიწყივ,ძლიერთან ნიადაგ აგებს,
იმედის კოშკებს,გამოდის,კაცი ტყუილად აგებს.
უიმედოდ კი ცხოვრება,აბა,რომელ კაცს არგებს,
თუ სახვალიო გეგმებს დღეს ვერ მოიმარაგებს?

-თუ ჩვენ არ ვიცით,ვინ აგრძელებს ჩვენს შემდეგ გვარებს,
საშვილიშვილო საქმეს,აბა,ვინ მოგვიგვარებს?
ისიც გვითხარი,ამიერიდან რატომ უზადოდ
ჩვენ გილგამეშის ნაბიჭვრები კაცად გავზარდოთ?

სულ მისგანაა დაკრეფილი ქორფა ბაღები,
ჩვენ კი შინ მოგვყავს სანთიობოში მუცლადნაღები.
დროა,რომ აღარ გაგრძელდეს წესი ასეთი დროში,
თორო,მოჰყვება უწესო წესს დიდი დებოში.

-ტრადიციული ცხოვრება არ გვსურს,გვეყოფა,კმარა!
არ გვინდა,ჩვენი ცოლი ხვალაც გახდეს იშხარა.
უმსგავსო წესი რომ არ დავიცვათ,მოგვეცი ნება,
თუ ღმერთები ხართ,შეგეცვალათ წესი იქნება?
***
აჯანყდა ხალხი:
-მის დიდებაში არ ვერჩით რამეს,
ოღონდ,ნუ გვართმევს
ქორწილის ღამეს.
ჩვენი ბალახის თუა მძოველი,
დროა,შეუქმნათ
მეფეს ცხოველი,
მისი ძალის და
სისხლის მწოველი.

-იგი მწყემსია,
ჩვენ მისი ცხვრები.
სანამ ბატკნები მწყემსს დავაცხრებით,
სჯობს,ამოგვიდგეთ ღმერთები მხრებით,
თორო,ჯანყისკენ გადავიხრებით.

-ხომ გაგიგიათ,ცხვარი ცხვარია...
-რას გვიზამს ფარას ერთი ხარია?
-არ გვინდა ხვალაც იშხარა მის ქვეშ რომ გაიშხლართოს,
-არ გვინდა,სანთიობოში ჩვენი ცოლი გაართოს.

-იქნებ,გეყოფათ ცუდ-დიდებულის ლოცვა და ქება,
იქნება,ღირდეს უპირველესის ხმით განქიქება?
-კმა,დამცირება! ხამს საკანონო რამ საზღაური,
თორო,აღარ ვცნოთ კვლავ უზნეო ჩვენ აზნაური.

-კმა,აღარ გვინდა მისებური ქალზედ ქველობა,
თორო ვაჩვენოთ,კაცად-კაცადმა ურუქელობა.
-ნეტა,გურუშებს რად გვიკავია ხელში მახვილი,
ჩვენი ხაროა გილგამეშის თუ რომ გათხრილი?

კმა,აღარ გვინდა დამცირებათა კვლავაც ატანა,
თუ ჩვენს ქორწილში ჩვენს ცოლს ხელი კვლავ წაატანა,
ქარის ვერდამჭერ ქალთან მომიწევს თუ რომ მე წოლა,
საანჯმნოდ გავაგებინოთ რაა ხალხის ზეწოლა.

-არ შევეჩვიოთ ზღუდმონაშალ კირით შენობებს,
ავღელდეთ მასზედ,ვინც ვერ იოკებს კაბაში გრძნობებს...
-არ მოვითმინოთ ჩვენი აბუჩად კვლავაც აგდება,
ქედმაღლობა და ყავარზე კუდის ურცხვად გადება.

-არ შევეგუოთ შეგინებულ ხვალაც საწოლებს,
სანთიობოში თუ დაეფინა ხვალაც სხვა ცოლებს,
-ანუ უღირსი საქციელით თუ რომ დაგვცოფა,
გავაგებინოთ,თუ რას ნიშნავს ურუქს კაცობა.



8
ასეთი საგანგებო სიტუაციის გამო შეიკრიბა ურუქში უხუცესთა საბჭო,რამეთუ რიტუალის დარღვევა მოასწავებდა იშთარის აღშფოთებას,რაც თავის მხრივ,ქალაქს და ქალაქელებს არაფერ კარგს არ უქადდა:

-თუ სიძულვილით სიყვარულის 
ღმერთი ამბოხდა,
გაცოფებული დედოფალი 
თუ რომ წამოხტა,
იშთარის წყევლა ყოველ ქალაქელს 
თუ დაერია,
გავიგოთ, ქალი ყველა მტერზე 
თუ რა მტერია.

-თუ ტრადიციებს არ დავიცავთ,ცუდი დღე გველის.
ვერ დავიქადნოთ რა გვიზამსო იქედნე გველის
ნაკბენი.ნანამ დარანცხოს ბრაზით როცა ქვესკნელი,
კარი უმტვრიოს...
-მისგან,კია,მოსალოდნელი.

-რიტუალი ხომ საკრალურია ურუქის ვალი,
მის გაუქმებას ჭირი მოჰყვება გარდაუვალი.
ამტვრიოს ნანამ ყოლისფერი ქვესკნელში ლეწვით.
-ან,ასე გვიან ურუქელებს გული რად ეწვით?

-იშთარს თავისი ულტიმატუმი და აქვს პირობა,
არ აპატიოს მან გილგამეშს დეზერტირობა.
ძვირი დაგვიჯდეს ურუქელებს,ვფიქრობ„გმირობა“
და სიჯიუტე გულმოსულ მამრთა...
-ანუ ვირობა.

-ქვესკნელს ჩასულმა იშთარმა უკან 
ჰყაროს ცოფები,
მკვდრები აცოცხლოს და მოგვისიოს
ცოცხლებს ზომბები.
-დადგება დრო როს ურუქელი
ირტყამდეს უროს,
როს შვიდწლიანმა უნაყოფობამ 
დაისადგუროს.

ფლოქვით გათელავს ყოველთა ნაყოფს 
ხარი ციური,
რომლის ცეცხლოვან სუნთქვას მოჰყვება 
ხვნა სტიქიური,
მოზვერი-გვალვა,რომელსაც პირი 
გველეშაპს უგავს,
მიწას პირს უყოფს,რაც მორჩება, 
-მას გადაბუგავს.

-იშთარის მამამ-ანუმ,თუ ხარი მოგზავნა ჯმუხი,
პრინციპში,თავად დედამიწა დარჩეს ევნუხი.
ვერ გამოჩეკავს კვერცხებიდან წიწილებს კრუხი
და პირად-პირადს შეცვლის ფერებში საბრძოლო რუხი.

-მძინარე ყოილს ვერ გააღვიძებს წყაროს ჩუხჩუხი,
წიქარა ხარის ნაკვალევზე მტვერს შეცვლის ბუღი.
-გაქრება ფლორა და ფაუნა ერთხმად შეკრული.
საშოდახშული,ვერ გამრავლდეს ბერწი ბედკრული.

ვნებასთან ერთად აილაგმება თვით სიყვარული
და ვერ უშველის აკუმს ექიმთან სვლა-სიარული...
-დაგვიბნელდება მომავალი ვფიქრობ ამიერს,
თუ ვერ იმღერებს უშვილო მამა "მრავალჟამიერს"...

და მუცელმორყვნილ დედას შვილი როცა მოსწყდება,
რაც არ მრავლდება,ბოლოსდაბოლოს,თვით ამოწყდება.
თუ არ შეჩერდა პოპულისტური კაცთა აქცია,
პრინციპში,შეწყდეს კაცობრიობის პოპულაცია.

-თუ არ შეჩერდა თვალთმაქცია კაცთა აქცია,
ნუ გავიკვირვებთ,ქარმა სვეტი თუ წააქცია.
როს აბღავლდება ვით დასაკლავი ხარი წიქარა
ქარი,მივხვდებით წაქეზებამ როგორ მიჰქარა.

-საჭურისობამ დედამიწას ცრემლი ადინოს,
თუ დედა-ქალაქს დედას ვუტირებთ,ვინ აღადგინოს?
ვეღარ მოუხმობს სწორფერს ვნებით ბაგძოწეული
და უკაკლებოდ ვერ დაპრაწავს თვალს ბროწეული.

თუ გამრავლების ღმერთმა დაგვტოვა,ჩვენ დავისჯებით,
უნაყოფობა გადაგვაშენებს ბიძგნაბიჯებით,
ვერ გამოიღოს დედამიწაზე იმან ნაყოფი,
ზეცის შვილია ვინც და ქვესკნელში არის ნამყოფი.

-ქალია მაინც,შარით შავ დღეს ის დაგვათენებს,
მის გაბზარულ გულს კაცი ადვილად ვერ გაამთელებს.
ქალმა არ იცის კომპრომისების კაცთან ძიება,
შეურაცხყოფილს ერთი გზა აქვს-შურისძიება.

-ის სიძულვილით სიყვარულის მომართავს მშვილდებს
და ძველებურად ცრემლმორეულს არ დაამშვიდებს.
-და ვინც უყვარდა,თუ გახდა მისგან ის საძულველი,
გადმოადინოს მარადმედინი რისხვა ულევი.

-ის სიყვარულზე მეტი სიმძაფრით სიძულვილს აფრქვევს.
ვით კაცთმოძულე,კაცს მოღალატე ვერაგს დაარქმევს.
სიცოცხლის დედა სიკვდილს გაუღებს უკანა კარებს,
ქვესკნელს ჩასული გვერდზე სიცოცხლეს არ გაიკარებს.

კურთხეულებმა თუ უარვყოთ ოთხივე კუთხით
ჩვენი მფარველი,ამოვჟუჟდებით,მოვისრათ წუთხით.
გვიანი იყოს სინანული და ცრემლები ჭარბი,
ინანას ტახტზე თუ დაჯდება ასპიტი ჯარბი.

თუ რომ დაიდებს ანაკონდა ერთხანს აქ კარავს,
ველოდოთ უნდა სისხლნარევ წუთხს და ჟუჟღიან შარავს.
თავს დაგვესხმება წყევლა-კრულვა ვით ჩარადელნი,
იმ ცოდვის გამოც,რაიც არ გვაქვს ჯერ ჩანადენი.

დაიჩაგრება ცოდვიანთან ერთად ალალი,
მოედოს ყველას მყრალი წუთხის ოდეს შალალი.
სიკვდილს ნატრობდეს სვრით კეთროვანი იდაყვმკვნეტელი.
მძვინვარე ჯარბი ასპიტი სტვენით ამომწყვეტელი

დაიპყრობს დილას და გამეფდება თალხი და ყუყა,
-გვეტიროს დედა,თუ ძაძებმა აქ დაიყუყა.
წუთხიან წვიმას მოჰყვეს წყეულთა წელის წირეხი,
აყვავილდება ცუდყვავილა და შავი ჯილეხი.

-შეთიანებმა შეჰქმნან ერთი ელეთ-მელეთი,
-ვერ გადაურჩეს ხარბუხას და კრუნჩხვებს ვერცერთი...
უღიმღამობამ დაანგრიოს ფერთა ფერეთი
(ვინ გამოისხას ყურძენი,თუ რომ დავგმეთ ჰერეთი)?

-მდა... დედოფალთა დედოფალი-ქალი და დედა,
სუყველა მტერზე საშიშია,თუ აგიმხედრდა.
ვფიქრობ,დარჩება უნაყოფო ურუქის ხე და
მზერით დავნაცრდეთ ...
-თუ რომ ზიზღით გამოიხედა.

-ქალმა მედალის მეორე მხარე თუკი გიჩვენა,
იარაღებში ყველაზე ბასრი-დაგგესლავს ენა,
თუკი დაჰკარგა საყვარელში რწმენა და ნდობა,
უცხო გახდება სიბრალულის ენა, დანდობა.

-თუ მძვინვარებით ამხედრდება შმაგი ძუ ლომი,
შეგახსენებს თუ რა საშიშია ქალთან ცრუ ომი.
თუ მოგიხელთა,მოგწამლავს შხამით,ვითარცა მძრომი.
დაეცე პირქვე,ვერ ნახო ქალი თუმც ქვეშევრდომი.

-სადაც არა სჯობს,სტრატეგიით უკან დაიხევს,
ბოლოს ნაწლავებს ერთი ნახტომით ხელზე დაიხვევს.
ვაითუ,ვეღარ ვიხილოთ ხალხმა დილით ისანი,
როს ნაყოფიერ ხეს უნაყოფო ტყე-აგნისანი

შეცვლის. ტაძრები,გამაგებინეთ,ვისთვის შენდება,
თუ სამომავლო მლოცველი ურუქს გადაშენდება?
-ზიქურათები წმინდა მეძავით თუ არ მშვენდება,
სიკვდილის პირას მისულს ვიღა გაგახსენდება?

-„შენ ქმარი,მე კი შენი ცოლი,მეფევ,ვიქნები!
შენ ხარ მწყემსი და შენი მორჩილი ჩვენ ვართ თიკნები!
შენ ქმარი,შენი ცოლი ვნების ცეცხლით ვიწვები,
სანთიობოში,როგორც იშხარა,გვერდს მოგიწვები".

-რიტუალი ხომ ვალია,ვიდრე პრივილეგია.
თუმც,არ ყოფილა გილგამეში წინ აღმდეგია.
თუკი სურს მეფედ ურუქის მეფეს კვლავაც დარჩენა,
იმ გზაზე იდგეს,რაც იშთარმა ერთხელ აჩვენა.

-ხოლო ნაყოფით მაშინ ვიქნებით კვლავ სულმოთქმული,
თუ გილგამეში რიტუალით გარშემორტყმული,
იქნება კვლავაც წმინდა მეძავით,ანუ შამჰათით,
თუ არ გვსურს ხუთშაბათს რომ მოჰყვეს უცებ შაბათი.

ვერ იკვირიკებს კვირა კვლავაც ერთი დღის გარდა,
კალენდარიდან პარასკევი თუ ამოვარდა.
იშთარი,როგორც ერთპიროვნული მისი პატრონი,
გაიყოლიებს რა პარასკევს,გვეტიროს დრონი.

მას პარასკევზე უფლება აქვს ექსკლუზიური,
მისი წართმევით შეუმოკლდება დღე კაცს მზიური,
-კვლავ ძველებურად უნდა გაგრძელდეს წესი და ყოფა,
ვაშინერსია საკრალურ წესთა მთლად უარყოფა.

ურუქი უნდა დარჩეს ქალაქად სიზმრის ზმანების,
თავად იშთარი-მფარველ დედად კურტიზანების.
ხოლო მას,ვისაც მისი ზმანება სიზმრადაც აზის,
სწყალობდეს ძილშიც ქალღმერთი ტრფობის და სილამაზის.

-მეორეს მხრივ კი, ვით დავამშვიდოთ ურუქში ური,
ვით გავუწიოთ უხუცესებმა ქმარს სამსახური?



9
მაგრამ ურუქელი მამრები ასეთ ტრადიციას ამორალურს უწოდებდნენ, ხოლო საკრალურ ქორწინებას ბარბაროსულ გადმონაშთს,რაც კულტურული ურუქელისთვის,მათი აზრით,მიუღებელი იყო.რამეთუ იმას, რასაც ქური და მართუ შეეგუებოდა,ქალაქელი მოქალაქე -ვერა.როგორც სტატუსიან ურუქელებს ჰქონდათ უფლება, წინ აღსდგომოდნენ მათთვის შეურაცხმყოფელ და მიუღებელ,თუნდაც იმთავითვე ღვთაებრივ,კურთხეულ ტრადიციას...და რომ ცვლილებების დრო დაიწყო,რამეთუ,ახალ სიოს ახალი წესები მოაქვს.

-არ გვაკავშირებს ამ რიტუალთან ფუცი-ფიცია,
შესაცვლელია ამორალური ეს ტრადიცია.
დროა,აღვკოცოთ ურუქში წესი ბარბაროსული,
სამართალს ვეძებთ,უხუცესებთან აქ ვართ მოსული.
***
(თუ მეამბოხე თვლემს მოკვდავთა უხილავ სულში,
ამის მიზეზი უნდა ვეძებოთ სისხლის წარსულში.
ამბოხს მოითხოვს სისხლხორცთიხა თესლით ჩაღვრილით,
ყოველ კეთილში ბოროტს სძინავს ხელში აღვირით.

ქაოსის ძალთა წინამძღოლის სული ყიოდა
კაცად-კაცადში.დასჯილი ღმერთი ბედს უჩიოდა.
ბევრმა ბინძურ სისხლს საკუთარ თავში უმღერა ოდა,
რევოლუციის ჰიმნი აქა-იქ უკვე ისმოდა.

„ლიდერი ვარო“-ზოგში ქინგუ ასე ამბობდა,
ქეციანივით ზოგიც წინდაუკან დარბოდა.
ზოგმა ასე თქვა,ზოგმაც ისეო-თქვა და იბოდა
ზოგს კი,რა ექნა ამ ქაოსში აღარ იცოდა).



10
ვინც ღრუბლებზე ზის,მას აცვია თეთრი ხალათი,
ადამიანს კი ცოდვა აწვება,ვით ფაღარათი.
გაფიცხებული დადინჯებულის მიწყივ მტერია,
რევოლუციის გაამრავლოს მან ბაქტერია.

ნახევარღმერთიც სანახევროდ რახან კაცია,
ცოდვებს ახარებს,ცოდვიანი კაბა აცვია
და თავს ვერ ართმევს მომატებულ სიძვას და ვნებას-
ყიფი გზას უთმობს თავის სურვილს და გემოვნებას.
***
არად ჩააგდო აყალ-მაყალი,
სანთიობოს ჰყვა სასძლო ახალი,
უკვე რამდენის გახდა მძახალი
ნინსუნა,ბრძენი და ქედმაღალი.

ცოლების გამო ქმრების ვაება
ცამდე აღწევდა. შეცბა ღვთაება.
როს ვითარება ნახა შექმნილი,
შუბლს იჭმუხნიდა თურმე ენლილი.

უთხრეს,შევქმენით საჩივრით რიგი,
ვითხოვთ,ღირსების აღსდგეს წესრიგი.
ვისაც ცა მიწით გაგიკვეთია,
საღნიოშო ვერ აღგიკვეთია.
***
ენლილს ეჭირა მეფეთ სადავე ხელში ციური,
ანუ მეფობა ყოვლად შუმერთა,პოტენციური.
აწესრიგებდა ქაოსში ყოფას ადამიანთა
და მას ებარა საუკეთესო „შავთავიანთა“.   

არ გაიფანტოს რამეთუ ცხვრები ქაოსის ზვრებში,
ხამს მოაქციოს იგი განსაზღრულ ბედის საზღვრებში,
ყოველმა მეფემ საზღვრებში მართოს შემოფარგლული
ახაროს ნერგი მწვანილოვანი და სავარგული.

მწყემსის ვალია,მრავლობდეს არვე მის დროებაში,
ჰყავდეს ფარაში თითო ბატკანი მყუდროებაში,
ცხვარს უპატრონოს,მორჩილს ხელი მოჰხვიოს ძმურად,
ცხოვრობდეს მათთან ერთად ერთობით და საამურად.

არ ჰყავდეს ცხვარი უკმაყოფილო და უმადური,
სჭარბობდეს მისი ქება,მწირობდეს როს საყვედური.



11
ენლილი იყო,ვინც განჰკვეთა ერთი სხეული
ცისა და მიწის- ერთმანეთზე გადახვეული.
მან შეჰქმნა ზეცა,დედამიწისგან თავისუფალი
და როგორც ბელი შუასკნელში დარჩა უფალი.

ქაოსისაგან გახადა ნივთი მან გარკვეული,
დააჯილდოვა თან სახელით თითოეული.
განავრცო მიწა-ადამიანთა სავალი სფერო
და ფაქტიურად სასუნთქი მისცა კაცს ატმოსფერო.

ენლილმა,ვინაც ქაოსი ცად და მიწად აქცია,
რომ შეეწყვიტა მამაკაცთა სვლა და აქცია,
მყის საგანგებო რეჟიმში თურმე ღმერთთა პარტია
მოიწვია.... რა,თავნებობა ვერ აპატია

ურუქის მეფეს. გრიგალს ვინმე დაენანება?
წელში გადატეხს,რასაც რისხვით წაეტანება.
მან ჩვევისამებრ ნაოჭებით შეიკრა შუბლი,
მოაგვარეთო-უთხრა სპიკერს-უაზრო შუღლი.
***
რა მოგაწყინოთ,ან გაგიგრძელოთ რად ლაპარაკი?
შეკრბა ღმერთების საკრებულო ცად-ანუნაქი,
ვერ დაეტია თავის კანში ღმერთკაცი რაკი,
უთამაშებდა სხვისი ცოლისთვის რამეთუ  *რაკი.

სთქუა სპიკერმა:
-რომ არ იყოს ყრილობა უქმე,
განსახილველი სხვა საჩივრები მე გავაუქმე...
მეომრის შვილთან სარეცელი მითხრეს გაეყო
გილგამეშს.თურმე, ქალწულები ისევ არ ეყო.

რის მაქნისია გილგამეშის ცდა და ქველობა,
თუკი დაირღვა მამაკაცის მსოფმხედველობა?
ნახევრადღმერთი სხვისი ცოლით როცა ერთობა,
რომ უფლებაში ვალია მეტი,ახსოვს,ღმერთობა?
***
არ ერგებოდა ცხელ საჩივრებს ცივი უარი-
არგუმენტები იყო ჯიუტი და უტყუარი.
ენლილის რისხვას არ დაადეს ზედ საფუარი.
ქალაქ ურუქის მფარველი თავად ანუ თუ არი,
მაშინ ამ საქმის იგი დღემდე მიწყივ შუა არი.

ვეღარ დაუდგა კვლავაც თავდებში
გილგამეშს ღმერთი-ანი,ციური,
თუმც იყო მეფის ძველი ფანი და
ვით ნანას მამა,ტენდენციური.

ვერც დარჩა,თუმცა,განაჩენში ერთგვარად მყარი,
დედა ღვთაებას-არურუს უთხრა:
-შენ მიაპყარი
შენი მზერა და
მოიფიქრე,რა მოუხერხო,
მას,ვინაც სხვის ცოლს 
ჩვევისამებრ
კვლავ ზედ დაემხო.

თუ ცამდე აღწევს საჩივართა ხმოვანი ექო,
აღვირახსნილი ხელმწიფე იქნებ,კვლავ აღარ გვექო.
რადგან მის გამო ენლილის ქარი ქარიშხლად გვერგო,
ის აჯობებდა,მომავალში აღარ გაგვეგო,

როგორ აცდუნებს საკუთარი გილგამეშს ეგო
და სხვისი ცოლი ქორწილის ღამეს როგორ შეერგო.



12
ღვთის ნებიერას,იყო რომელიც ანუს ნაქები,
ვეღარ დაუდგნენ კვლავაც თავდებში ანუნაქები.
რახან საქმენი იყო გურუშთა ცოლთა მაცდური
-„იყვნენ“მათ უთხრეს სპიკერს,
ანუ,მისცეს დასტური.
***
რახან გილგამეშს ურუქელებმა ღმერთთან აგინეს,
ზეციურ პარლამენტში შეკრბენ და დაადგინეს:

-თუ გილგამეში არის, სამე,ასე ჯიქური,
იქნება ალბათ უპრიანი და ლოგიკური,
დედამიწაზე უძლიერესი თუა ღმერთკაცი,
შევუქმნათ მისი ნანდაური,ოღონდ მხეცკაცი...

თუ ვერ აკავებს სხვის კალაპოტში ის თავის კოკას,
მხეცი იქნება,ვინც გილგამეშს ძალით მოთოკავს.
თუ რომ სხვის ცოლზე ჟინი ეზრდება,ლირწი უნდება,
უხეში მხეცი უზეშთაესს წინ აღუდგება.

თუ ნახევარღმერთს თავი ჰგონია ღმერთებზე მეტი,
ცხოველი იყოს საპირწონე, მრე არგუმენტი.
ძალა მოთოკავს ყველას უფლებას.ადრე თუ გვიან,
სიოს ნაკვალევს ფაფარაშლილი ქარები ჰგვიან.

ენლილმა,დიდ მთად წოდებულმა (ნიკი- ქურ-გალი),
უთხრა არურუს,შენ იქნებიო მხეცის დურგალი
და როცა თიხას აუტყდება ყელით ხველება,
ნიშნავს,რომ შედგა შენგან მისი განცხოველება.

-ჩემო არურუ,მთავარი ღმერთის,ენლილის დაო!
გილგამეში რომ მტყუანია-უთხრეს-ხედავო,
სხეულით სულის თუ არჩია მან წაწყმედაო,
მიხედე საქმეს,განაჩენში არც შეგედავო.
***
დასტოვა კრება და საბანკეტო სუფრა გაშლილი,
(კიდევ კარგი რომ არ შემეფეთა ნერვებაშლილი).


13
ზოგჯერ თვით ღმერთსაც ჰაჭაპეტისგან ვალად ედება,
გამოიჩინოს მხატვრობა და შემოქმედება.
თვით„მეკეცეთა დედოფალმა“ენქიდუ შეჰქმნა
მდუმარებაში
და დაავალა ნადირთა დევნა
მწუხარებაში.
***
ყურად მიიღო არურუმ კაცთა რა საჩივარი,
მოჰკიდა საქმეს ხელი, სდიოდა პირს ოხშივარი.
ახსენა წესის დაცვით დიდი ღმერთის სახელი.
გადაიბანა რა პირწმინდად ორთავ მან ხელი,

დაალბო წყალში თიხა,მანამ თუ იყო ხმელი,
რომ ჩამოესხა მხეცკაცი,ჯერაც ჩამოუსხმელი.
არ ჰყავდა გვერდით მარდუქი,ანუ სხვა თანამდგომი,
განვითარება ნახელავის...
თავი შემდგომი.



14
არურუ,ანუ იგივე თესლის მზა შემწირველი,
იგია,ვისი თანადგომით შეჰქმნა პირველი
მარდუქმა კაცთა მოდგმა ღვთიური შემოქმედებით,
განა,დაბადა საშომ,შობდნენ განა,დედები.

პირველი კაცი გვერდში დგომით თუ შეჰქმნა ორმა,
ახლა არურუმ უნდა იმარჯვოს,როგორც სკულპტორმა.
თიხას და აპსუს წყალს ითხოვდა,ვით ინჟინერი.
ვით ხელოვნების ფახარი და დიზაინერი.

სანამ არ იქნა ჯანყი,
სანამ არ ატყდა ომი,
სასწრაფოდ უნდა მოზილოს მხეცის საცხობი ცომი.
იკისროს ერთმა,რაიც ადრე აკეთა ორმა,
სანამ ბუზღუნი რევოლუციამ არ გააფორმა.
***
ვით მოქანდაკე,ენქიდუს იგი ისე ძერწავდა
როგორც უფროს ღმერთს ღმერთებში,ანუ ენლილს ეწადა.
ჩქარობდა საქმეს,დრო არ ჰქონდა,დიდხანს ეცადა,
დამსგავსებოდა რომ გილგამეშს ნიჭით ეცადა.

ვით „მეკეცეთა დედაუფალი“ვით ხელოვანი,
ფორმას აძლევდა მატერიას,ჰქმნა ძალოვანი
და რაიც ხალხში ითქმოდა მანამ,როგორც ზღაპარი,
კვლავ გააცოცხლა კაცთა მოდგმის მან წინაპარი

და გაამყარა არურუმ აზრი ანუსეული,
პირველყოფილი შეჰქმნა ფორმა,ანუ სხეული.
როგორც უხსოვარ დროში,კაცი შეჰქმნა პირველი,
ოღონდ ნადირად,არცა მთესველი,გოდრის მზიდველი.

მიწად იქცევა,ადრე თუ გვიან,რახან ყოველი-
ჩიტი,მხეცი თუ კაცად-კაცი,ცოდვის მქსოველი,
მიწისგან შეჰქმნა არურუმ,როგორც ადამიანი,
მხეცი,ძლიერი ნადირივით,მისებრ თმიანი.

რა ენქიდუ და ბანჯგვლიანი ნადირი რაღა,
მხეცს სუმუკანის(ჯოგის პატრონის) ჩააცვა აღა.
დგა პირველყოფილ სამოსელში როგორც მთის მეფე,
დედიშობილა უდედო.(ერთხელ მეც შევეფეთე).

ნადირთა მეფეს მხეცთა ზნე-ჩვევა ერგო ბუნებად,
როგორც სუმუკანს,თმა ეყარა ხოდაბუნებად.
ძოვდა ქურციკთან ბალახს,თუმცა ორ ფეხზე მდგარი
არც მხეცი იყო და არც კაცად ოღონდ შემდგარი.

მის დაბადებას არ უძღოდა მოწაწლე წყვილი-
მასალა იყო მტვერი და თიხა ღვთით დანერწყვილი.
თითქოს,კაცს ჰგავდა,იყო სრულიად რამეთუ მთელი,
ოღონდ,კაცური ცხოვრებისთვის გამოუთლელი.

მას შეურჩიეს უდაბნოში ვრცელი ალაგი,
შორს იყო მისგან ხალხი,რჩებოდა გარეთ ქალაქი.
არ მუშაობდა უდაბნოში რახან დალაქი,
თმა ედებოდა,როგორც ნაწვიმარ მიწას ბალახი.

ენლილმა „თესლის მიმღებს“შეუქო ქმნით საქციელი,
მხეცს მიუჩინა ალაგი ურწყულს უკაცრიელი.
ჰფლობდა უდაბნოს ნადირებში ღმერთი პირველი,
არანაშობი, ურურუსაგან თესლშემწირველი.
***
არურუმ კი არ შობა,ხელით შეჰქმნა ქმნილება.
ევალებოდა,უფროსმა ღმერთმა რაკი ინება.
ხვედრით უბედო მიჰყევიო,უთხრა დინებას,
ის გადაწყვეტსო შენს სიცოცხლეს და მოკვდინებას.

უთხრეს:
-იცხოვრე ცხოველებთან და ითარეშე,
სვამდე და ჭამდე მათთან ერთად ჭურჭლის გარეშე.
***
ბალახი იყო საკვები მისგან მოსაპოვარი.
წინ მიუძღოდა მხეცებს,როგორც შეუპოვარი
და თუკი ვინმე მიადგებოდა უცხო მსტოვარი,
შეექმნებოდა მყის ურწყული დასატოვარი.

მას მფარველობდა მთათა მეუფე-თავად შაქანი,
თვალსაწიერზე ყველგან რომ მისცა მხეცს გასაქანი.
ერთი შეხედვით,არ ჰქონდა თითქოს რამ დასანანი
მას. არ აკლებდა საძოვარ ბალახს რადგან აშნანი.

არ ეხებოდა ადამიანთა ზნენი ცოდვითა,
და არ ჰქონია გამოტენილი თავი ცოდნითა,
ცოდნით რაიც რომ კაცობრიობას ძვირი დაგვიჯდა
რომლითაც ხალხი სჭრიდა იმ ტოტს...
(ნეტა რა გვრჯიდა)?
****
ასე შეიქმნა ნახევრად კაცი,ნახევრად მხეცი.
ტყე დაულოცეს:"ნადირებსო პატივი ეცი"!
-და კიდევ... ერთსაც დაგავალებთ,რაც არი, არი,
გახსოვდეს!გილგამეში შენთვის არის მთავარი.

თავს გასულია.ღმერთკაცს ლამის ჰგონია თავი,
რომ არის ღმერთი,ლამის ერთი...
დაჰვიწყებია,რომ მესამედი სისხლით კაცია,
მიწაზე დადის,ცოდვიანი კაბა აცვია.



15
მეტი რა გითხრათ,ამბავი თხრობით რა გავართულო?
იყო ენქიდუ უსახლკარო,რა უსართულო,
ჩამოწვებოდა ოდეს ურწყულს ღამის დუმილი,
ველს დარაჯობდა ველის მცველი,როგორც ჴუმილი.

როგორც გუშაგი,ყარაული,როგორც ებგური,
სადარაჯოზე ფხიზლობდა მხეცთა სვე და ერთგული.
***
იყო ენქიდუ ქური,ბედით დაუსაზღვრელი,
სცნობდა ნადირებს,ქვეწარმავალთა იცოდა ხვრელი,
თუმც,არ იცოდა,დაფქვეული რა იყო ფქვილი
და არ უსმია დოქიდან წყალი პირჩამოღვრილი.

მან არ იცოდა ტრფობით ვნება და ძახილი ქალის,
არ შეჰხებია მასწავლებლობით ხელი აფქალის.
გულუბრყვილობით არ იცოდა,რა იყო ბრალი,
არ სვამდა ღვინოს,არც სიყვარულით ყოფილა მთვრალი.

არ ჰქონდა კერა,არ მოუხარშავს ქვაბში ხორბალი,
არ შეჰხებია ბედდაუსაზღვრელს ბედის ბორბალი.
დაბალი რანგის როგორც დემონი,გახლდათ უბედო,
ჰქონდა ყბები და ვით ცხოველი იყო უყბედო.

მან არ იცოდა ლაპარაკი:მუნჯობდა უტყვი,
რადგან ველური თავად იყო ერთი პირუტყვი.
არ სცნობდა ურუქს,არ იცოდა წესები ჰურის.
მასში არ ჩანდა ნაკვალევი კერის კულტურის.

როგორც ველური,იქცეოდა გუთიელივით.
ვით მარტოხელა უდაბნოელი,რბოდა მგელივით.
უქალამნებოდ ტრამალებზედ დარბოდა ქური,
შორს იყო მისგან უნარ-ჩვევა და ზნე ქალაქური.

საზრდოს ეძებდა ხვასტაგივით წელში მოხრილი,
მთხრებლს შეავსებდა,თუ კაცისგან იყო მოთხრილი.
ძოვდა ქურციკთან ერთად,როცა პური შიოდა,
ეძებდა ბალახს, განა სანთლით ღმერთს უჩიოდა.

ბალახი იყო პური,უდაბნო-სამშობლო ველი.
ძუძუს აწოვდა,როგორც ირმისას,ველური შველი.
სარწყულებლად კი გარეულ ჯოგთან წყალს აწყდებოდა,
და სამკურნალო ბალახს ალღოთი წააწვდებოდა.

რბოდა ველური ველად შიშველი,ვით ბალღი ჩვილი,
თავისი ხვედრით კმაყოფილი ხვედრის მორჩილი.
გულს არ უღრღნიდა უნდობლობის იჭვი და ჩრჩილი,
არ იჯდა ტოტზე,იყო რომელიც მისგან მოჭრილი.

როგორც შვლის ნუკრი,ლაღად უდაბნოს ველზე დარბოდა,
ხვალინდელ დღეზე არ ფიქრობდა,არც სხვას დარდობდა.
არა უწყოდა არაფერი რა წესრიგისა,
არც კაცის ხათრი ჰქონდა,ესმოდა არც იგიგისა.

როგორც ცხოველმა,კაცებრ ქირქილი მან არ იცოდა,
არც სიყვარულის ცეცხლში წყალში მდგომი იწვოდა.
მან არ იცოდა ოჯახური წესი და ყოფა,
არც პურის ჭამა,არც მითუმეტეს,მისი გაყოფა.

არ უგემია სწორფერობა,თანაგაყოფა
და არც გრძნობებმა მოჭარბებულმა ავად ამყოფა.
კაცის არ ნაშობს არ გააჩნდა კაცებრ მეობა,
არც საამაყო გენეტიკური მემკვიდრეობა.

უისტორიოს გული წარსულზე არა სწყდებოდა,
არც ნოსტალგია სტანჯავდა,როს წამოწვებოდა.
არცა რას გამჩენს მუხლზე ლოცვით ეხვეწებოდა,
არც სინანულის ცრემლით თვალი არ ევსებოდა.

უცხო ყოფილა მისთვის კაცური ყოველი გრძნობა,
მათ შორის,კაცის სიბრალული და თანაგრძნობა.
პრობლემებისგან თავისუფალი და უზრუნველი,
არ სცნობდა ცოდვებს,არ ჰგავდა ამ მხრივ კაცს უსურველი.

ქალაქის შფოთვის მხეცობით არა გაეგებოდა,
არც გამოჭრილ თარგს კანონის თარგით არ ერგებოდა.
ცხოველთა ჯოგის მფარველი და იყო ბელადი,
მიჰყავდა ფარა,სადაც ველი იყო ფერადი.

დარბოდა ლაღად ბანჯგვლიანი,დაუბანელი,
არ სცნობდა საზღვრებს და ჩარჩოებს ვით ურბანელი.
თუმცა ღმერთისგან როგორ იყოს იგი ქებული,
ვინც არ ყოფილა, თუნდაც, ერთხელ შეყვარებული?
***
ცხოვრობდა ასე,თურმე, ენქიდუ ველურ-თმიანი,
სისხლით ნადირი,უსურვილო ადამიანი.
ოღონდ,ბოლო დროს უნახავს ფრთოსანთ ნამტირალევი-
არ იყო წვიმა,დაუნახეს სველი თვალები.

ამძუვნებული დარბოდა ველად,ვითარცა შელი.
უქალოდ,როგორც კანგაცლილი,ნერვი შიშველი.
ადუღებული სისხლით ურწყულს მამრს მდედრის მწყურვალს,
მარქვი,სად უნდა ეპოვნა ბაგე სურვილით მხურვალს?

ყველა ცხოველს და ყველა ჩიტს ჰქონდა 
ბუდე-ბუნაგი,
მხოლოდ ენქიდუ სიყვარულის 
დარჩა მსუნაგი.
დარბოდა შეთი,მასთან ერთად 
ყმუოდნენ მგლები,
უჭირდა ღამე უსწორფეროდ 
ვერ გასაძლები.

დაერეოდა ცხელ გულზე მწყემსებს 
ის ნამეტნავად,
მოიხსენებდნენ გილგამეშთან 
ისინი ავად.
მას აუხირდნენ ხელცარიელი მონადირენი,
შინ მისულები უნადავლოდ,ხმით მომტირენი.

ცხელ გულზე ერთხელ უდაბნოდან განდევნა მწყემსი.
გაცოფდა მწყემსი,
არ მოეწონა ახალი წესი.
მონადირემ კი,როგორც შვილმა,შესჩივლა მამას,
სთხოვდა ენქიდუს მოსარჯულებლად რაიმე წამალს,
მამამ ურჩია:
-გილგამეშთან იტყოდე ამას,
დაგარიგებდეს,რა უწამლო თავხედზე თამამს.



16
-ვფიქრობ,რომ ურუქისაკენ აქამდე უნდა გამეშვი,
გირჩევდა რამეს,უთუოდ,ღმერთკაცი,თვით გილგამეში.
***
მონადირემ ყურად იღო მამის რჩევა.
არ ეურჩა,არ ჰქონია უშნო ჩვევა.
-არას მარგებს შეყოვნება,შინ დარჩენა,
ნადირობით თუ მინდაო თავის რჩენა...

და გილგამეშთან მონადირე ჩვენი მისულა,
ადიდა მეფე,მოიკითხა დედა-ნინსუნა
და ტრადიციულ სალამ-ქალამს როდესაც მორჩა,
ზურგიდან საჩივრებით სავსე მოიხსნა ბოხჩა:

-მაპატიე,თუ 
კადნიერებით, 
მეფევ,თავს ვიჩენ.
მოგეხსენება,
მონადირე ვარ,
ლეშით თავს ვირჩენ.
ოღონდ,მას შემდეგ,
რაც უდაბნოში 
დამკვიდრდა ქეცი,
მისგან დაგებულ 
მახე-ხაფანგებს 
ვერ გავექეცი.

აავსო მთხრებლი,ჩემი დათხრილი,
ვდგავარ რის გამოც აქ თავდახრილი.
ხელიდან მაცლის ნადავლს ნადირი,
ვერ გამიმართავს ხორცით ნადიმი.

არცარა ნანადირევი,არცარა მომაქვს სხვა ლეში,
სადაც მივედი,გავები მისგან დაგებულ მახეში.
ან მონადირეს ნადირმა სანამ მაფურთხოს სახეში,
ან სანამ უნდა ვითმინო,უნიფხვო ღმერთის თარეში?

მეც მინდა რამე ხეირი,ვნახო იმ არემარეში.
მამამაც მომცა ნუგეში,(განა შეცდება რამეში)?
მითხრა,გიშველის ხელმწიფე,მონადირესო საქმეში,
კვალს მოგცემს ჩვენი პატრონი-ღმერთკაცი,თვით გილგამეში.

მონადირე ვარ,უიღბლობას როგორ გავუძლო?
სადაც ის ცურცლავს, მე იქიდან რატომ მოვცურცლო?
სად ვინადირო ქალაქელმა მითხარ ანდა კი?
ან სად ვეძიო სანადიროდ სხვაგან შანდაკი?

არცარა ნანადირევი,
მხეცისგან კვლავ ვიზარალე,
მონადირე ვარ,მოსავალს 
განა,მომიტანს ჰარალე.

სადაც მივსულვარ,სუყველგან 
თუ რომ მისია ბეკება,
იქ ასი ასმანაკიდან
მე არაფერი მერგება.

ვერ დააკავებს მის სწრაფვას 
ვერარა ჯურის აგური,
ვიხილოთ მიმოფანტული 
ქალაქშიც მისი განგური.
***
რა მოგახსენო,ჩემო ხელმწიფევ,რაი ვთქვა ანუ?
მხეცკაცს მფარველობს სამოთხის და ცის ღმერთი ანუ.
იცი,მისია საბრძანებელი უსაზღვრო ცაზე,
ხოლო მომრევი არავინაა დედამიწაზე.

აღნაგობით თითქოს კაცს ჰგავს,
თუმც,მეტყველებს,როგორც მგელი.
არც კაცია,არც ცხოველი-
უდაბნოთა გამგებელი.

სასმელი კი ხშირად მისთვის
ბალახზეა დილის ცვარი,
ცეცხლს არ ხმარობს და საჭმელი
უმგბარი აქვს,შეუმწვარი.

მასთან მტრობით რას გახდები,
მოყვრობა კი არის ძნელი,
როგორ უნდა მოვიშოროთ
ეგ ვეგეტა-
რია-
ნელი?
****
დაეხეტება უმართავი მართუ ველური,
ფეხზე ჰკიდია ჩვენი წუწუნი და საყვედური.
არაა იგი ქალაქური ქცევით მართული,
თუმც,ცხოველია განსხვავებული,წელგამართული.

ნახევრადღმერთი მეტია მხეცზე,კაცზე ნაკლული
თუმც არ ღაღადებს მასში ქინგუ-ღმერთი დაკლული.
ადამიანი,აბა,ნადირს,ვით ვეომები?
ბედდაუსაზღვრელს განსაზღვრული ჰყავს დემონები.

აგურით გარე-შემოწერილი შენ გაქვს ქალაქი,
მხეცს გარე-შემოუწერელი ერგო ალაგი.
დასდევს ფრინველებს,ემორჩილება ნადირთა ჯოგი,
ვერას გახდები მასთან,თუნდაც,ამღერო ჭოკი.

ყველა ჩემს ხაფანგს,რაც დამიგია,უჩვენა განი,
ვერ მოვიხელთე თავად,ვერ ვდრუზე თავში არგანი.
ცაში მზვერავად ჩიტები ჰყავს,მათია ბანი,
ვბრუნდები სახლში ხელცარიელი და დასაბანი.

სად გამითხრია,ამოავსო სუყველგან ორმო,
გადავიღალე,არ ვიცი,კაცმა მხეცს ვით ვეომო?
სადაც ხაფანგი მოვაწყვე და მახე დავაგე,
იქ ყველა შრომა წყალს გავატანე და დროც დავკარგე.

გულთმისანია,როგორც ღმერთი ნადირთაგანი
და თავად არის ნადირი ერთი იმათთაგანი.
მას ნიშანს აძლევს მზვერავთა გუნდის სტვენა-ჰანგები,
მან დამიშალა ჩავყარე სადაც რომ ხაფანგები.

დღეს ჩემს დაგებულ მახეს დაშლის და ფეხით წააქცევს,
ხვალ შეტევაზეც გადმოვა და უდაბნოდ აქცევს
ურუქს.დაგვიშლის აგურს,გათელავს ქური კულტურას.
რაც გვიშრომია შეაჭმევინებს მოროდიორ ტურას.

მოვიგერიოთ კარს მოსული ნადირი ძნელად,
იგი ჯოგითურთ საძოვრებისკენ მოულოდნელად
მოიწევს.მოშლის,თუ შეხვდა კაცთა ნამოქმედარი,
მალე ურუქსაც უდაბნოდ აქცევს ეგ სახედარი.

ვაითუ,მოვა ჯოგით,არ იცის ვინც ქალამანი,
ვაითუ,ქალაქს მოუშალოს მან გალავანი.
ვიღონოთ რამე!გვეყოს,იქნებ,ცრუ შეშფოთება.
გვიანი დარჩეს ცდა,თუ ქალაქს გაიშოტება.

დავკარგავთ ქალაქს!იგი ურწყულს არ დაყოვნდება,
ურუქი მხოლოდ სიზმარში თუ მოგვაგონდება.
კენჭით იწყება,რაიც ზვავად გზად აგორდება,
ვინც ძალით გიპყრობს თავისი ნებით არ დაგშორდება.

თუ ქალაქისკენ მოარღვევს საზღვრებს ქვიშის ბატონი.
ვისთან ვუჩივლო?
მაგ უპატრონოს არ ჰყავს პატრონი.
იქეთ მივუხტეთ,სანამ მოგვადგა ურწყულის მდელი,
სანამ კეფაზე არ მოგვახტა ეგ გაუზრდელი.

სადაც მოშარდა,თუ მისია სუყველგან ველი,
ცოტცოტაობით არ შეგვრჩება მიწის მტკაველი.
სადაც მოშარდავს,თუ მოინდომა ცხვირის შეყოფა,
ასეთი ტემპით მალე ურუქიც აღარ ეყოფა.

სად მოისაქმებს,ყველგან მისი თუკია ყანა,
არ გაგიკვირდეთ სკორემ ურუქშიც თუ მოიყვანა.
დრო დადგეს თავში ვირტყამდეთ კაცად-კაცადი რომ ქვას,
ვერ გადაურჩეს დედაქალაქი სვრას და გაროქვას.

სადაც ის მივა კულტურის კერა თუ ყველგან  ქრება,
მალე ქეცური მენტალიტეტით დაგვემუქრება.
ვიღონოთ რამე,არ გვტაკებია სანამდე კეფას,
სანამ გავიგებთ ცოფიანის ურუქში ყეფას.

თუ ვერ აიღებს ქალაქს,დატოვოს,ვფიქრობ,დასვრილი.
დავრჩებით მისგან პატივაყრილი და განბასვრილი.
თუ პატიოსნად თავს ვირჩენ ხოლო მახის დაგებით,
ვერ მოვეკიდო ქურდულ გაგებას,მეფევ, გაგებით.

თუ რომ ყოველდღე მცირდება ტყისკენ გზა და მანძილი,
გასაგებია,ალბათ, რატომ ვარ შეგულარძნილი.
გასაგებია ქალაქელის ურვა და დარდი-
არ მსურს ქალაქშიც  აგვიქაფდეს სოფლელის შარდი.

***
-აღარც ნანადირევი და
აღარც სხვა რამ სარგებელი.
არ დაგვრჩება მალე მისგან
მიწა მოსასაქმებელი.

წინ მოიწევს მორბენალი,
ველური და მტაცებელი.
ვის მივმართო,შენ ხარ ჩვენი
პატრონი და გამგებელი.      



17
დადუმდა ერთხანს გილგამეში და ფიქრმა მოიცვა,
მოვიფიქრებო რამეს უთუოდ,ოღონდ,მოიცა.
ლაბირინთებშიც თუ არის ბოლოს გამოსავალი,
დროა, დასრულდეს შენი დარდის კვლავ მოსავალი.

უსიყვარულოდ დაძრწის ენქიდუ,თუ ბნედიანი,
მისი წამალი ქალი იქნება ტან-ვნებიანი...
ქალღმერთ იშთარის ქურუმია ერთი ლამაზი,
მსხმოიარეა ორი მტევნით სისხლსავსე ვაზი.

ქალი შამჰათი,არის მოქნილი,როგორც გავაზი,
იმან ასწავლოს მხეცს პატივი და სულ სხვა თავაზი.
არის ტურფა და სიყვარულისთვის ღრმად განსწავლული,
მის ხელში არის ვნებათაღელვის ზღვა სასწაული.

სასიყვარულოდ განსწავლული,ვნებაში ბილწი,
მარად მზადმყოფი მხურვალებისთვის შამჰათი,ლირწი,
როს სუროსავით შემოეხვევა მხეცს,როგორც გველი,
ვერ დარჩეს იგი ძველებურად აღუბორგველი.

დაუცხრობს ოდეს ვნებას ენქიდუს,(თუ აქვს მალული),
გახდება მხეცთა ენა,ვფიქრობ, მისთვის ფარული
და ვერ გაიგებს,საიდანაა შემოპარული
საფრთხე,როს აბჯარს აჰყრის ტანზე ბრმა სიყვარული.

ამ მიზნით,ოდეს შემოახიო შამჰათს სამოსი,
დედიშობილა ქალი ურწყულში წყალთან ჩამოსვი,
ამძუვნებულ მხეცს შეატოვე მუნთქვესვე ხელში,
არ ამოუვა სანამდე ქალის ალერსი ყელში.

ყველა ხაფანგზე უპრიანია ქალი-ხაფანგი,
მოქმედებს იგი ჩვენს გონებაზე,ვითარცა ბანგი.
იქნება იგი მამაკაცისთვის სასმენად ჰანგი,
თუ ქალმა იცის სიმებზე დაკვრა,კაცია ჩანგი.
***
შამჰათი, როგორც მდედრი ობობა,
მას გაჰხვევს ქსელში...
გაუძლებს მამრი პირველყოფილ
მას სამოსელში?

რახან მიიღო პრობლემამ სახე დიდი ამდენად,
სჯობს, ეს მხევალი წაიყვანო მის შესაცდენად.
სტაჟიანია ვით მეძავი...თან დახვეწილი.
სამშობლოსათვის იქნება საშოგადახვეწილი.

მიეპარება ველურს,როგორც მამალს მელია.
(ეს წყარო ენქიდუსთვის უცხო და ჯერ უსმელია).
ტყის მცველობაზე,ვფიქრობ,მალე ის ხელს აიღებს,
ქალის ზიარი ნადირის ენას როს ვერ გაიგებს?

იშთარ-ინანას კულტის მსახური,ქალი ცბიერი,
ყველა ქალური აღჭურვილობით ნაყოფიერი
როსკიპი ქალი,სახელგანთქმული,როგორც შამჰათი,
გავგზავნოთ. გახვრეტს ველურის მელამს,როგორც მახათი.

ვით შეწირულმა ძღვენმა იშთარის დედატაძრისა,
დრო დააჩქაროს საძოვრებიდან მხეცის დაძვრისა.
სიტყვა ასწავლოს და სხვა ქცევა მხეცს რიგიანი,
ასწავლოს ყოფა უწესრიგოს წესრიგიანი.

როს ნადირები შეუღრენენ ტყედ შთენილს,მარტოს,
მაშინ შამჰათმა ხელი მისცეს და მოუმართოს.
რამეთუ ეულს,აბა,დარჩება იმედი ვისი,
თუ განუდგება,გაუცხოებულს ყველა იძრვისი?

მხოლოდ ქალს ძალუძს მოთოკოს მხეცი და ბარბაროსი,
უმართავ მართუს ჩააცვას შიშველ ტანზე სამოსი.
კაცად აქციოს მხეცთათვის უცხო ადამიანი...
ახლა იჩქარე! არ დაგირჩეს საქმე გვიანი.
***
თუკი სანდოა დაფებში თქმული ქვათა თქმულება,
მომზადებულა ურუქ ქალაქში ეს შეთქმულება.
ეანას ტაძრად იშთარმა იხმო მხევალი ქალი,
გვერდზე მოისხა,როგორც სწორი და პატარძალი.

გვერდზე მოისხა იშთარმა ქალი,მოიხმო ის რა,
ვითარცა ჯაშუშს,მხეცის შეცდენა თავს დააკისრა:
-„ციური სახლი“თუა შენთვის კვლავ სათაყვანო,
შემოტყუებით ენქიდუ ქალაქს,ხამს,მოიყვანო.

თუ დაამთავრე წარჩინებით სკოლა მეძავთა,
სწორედ ის დროა,სამშობლოსთვის საშოთ გეცადა.
დღეს უდაბნოა შენი საბრძოლო ყანა და ველი,
იარაღი კი ზედ გასხია,ტანგანუყრელი

და თუკი გახსოვს,ეანასთვის ხარ რომ შეწირული,
პროფესიონალს ახლა გმართებს საქმე გმირული.
დაღათუ,ქალაქს გამოუჩნდა მტერი ხილული,
დროა,უმღერო უძინარ მტერს ძილისპირული.

დღეს ამ მისიით და ამ ფუნქციით ხარ დატვირთული,
დროა,მეძავმა ამოაფრქვიო ვნება ბირთვული.
მამრთან მზვერავად ქალი უფრო მეტ ხეირს ნახავს,
შიშველი კაცი საიდუმლოს ვერ შეინახავს.

ჩემს ქალაქს,ანუ დედა-ქალაქს საფრთხე თუ ელის,
მხოლოდ ხრიკებით დედა-კაცი მას თუ უშველის.
შენ გეკისრება ახლა საქვეყნო,დიდი მისია,
ამ საქმისათვის მამა-კაცი უვარგისია.



18
შამჰათს უნდა დაეგულვა,თუ სად იყო მხეცის ბინა,
ულაყი ქვე დაემხო და მოეთვინი'ერებინა.
***
უნდა მოგიყვეთ,აქამდე თუ არ 
მომიყოლია.
მონადირემ თან მეძავი ქალი 
გაიყოლია-
გამობრძმედილი ალმასი და 
ნაღვაწი ბროლი,
ეკისრა ვისაც უნდა ურწყულს 
მზვერავის როლი.

ასე თუ ისე,გზას გაუყვა ორი მზვერავი-
მონადირე და სიყვარულის ქსელის მკერავი.
თუმცა,გავლილით გალახული ორივე იყო,
შეახსენებდა როგორ უნდა მოქცეულიყო
ქალს მონადირე:

-უჩვენე ყიურს,თუ რას ნიშნავს ქალთან თამაში,
დაწვი სურვილით,როგორც წვავს ხურვით ბალახს შამაში.
დაგეხმარება თავად იშთარი,ვიცი ამაში.
უნდა გახვიო მხეცი ხიბლის ხათაბალაში.

როცა ჩამოჰკრავს საღამოს ბინდი,დაჰბერავს სიო,
გაღვივებული ვნება ძაღლივით რომ მიუსიო,
იქნება ღირსი,ეგ ველური,მხეცი ყიური,
დაუბანელი,ბანჯგვლიანი,ღმერთი ტყიური.

გამოურიე მასაც ჩვენებრ თეთრი თმაშიო,
გააძღე ძოღან ვნებით,ძოღან სჯობს დაამშიო.
ვნახავ,თუ როგორ გაკვინტრიშდება მაშინ მთაშიო,
თუნდაც,ხელი ჰკრა და უძახო აქში...აქშიო.

მინდა ვიხილო ძირს დამხობილი და ხვეწნით ხმაში,
დამონებული შენგან,ცრემლით ორთავე თვალში.
მაშინ ვიქნები ტურტლიანთან მე ბარი-ბარში,
თუ გააქციე მთიდან წიხლის კვრით ყიური ბარში.

მონადირეთა დევნა თუ რომ მოაშლევინო,
დაბრუნებულზე ჩემზე იყოს ფინიკის ღვინო.
მანამ უმაშვნოს დაანახე ტანი მწყაზარი,
მთელი ქალური აღჭურვილობით შენსკენ დასძარი.

ვერ იკავებდა ცბიერ ღიმილს ქალი შამჰათი,
ახედა ზეცას,მე ვიციო ჯიში ამათი,
მამრია ძაფი,მაშინ როცა ქალი მახათი.
ომს კოცნით ვიგებ,სადაც მარცხდება დანით ჯალათი.
****
მხოლოდ მესამე დღეს მიადგნენ დანიშნულ ადგილს.
ბოლო მოუღეს უკანასკნელ გახვეულ სადილს
და ჩაუსაფრდნენ ენქიდუს,როგორც გულის რამ წადილს,
არად აგდებდა,რამეთუ მხეცი შორიდან ქადილს.

მალე იხილავს იგი მიწყივ,ქალს კაბაგახდილს,
ნახავს სიცოცხლის წყაროს ახლოდან და ფარდაახდილს,
დაეკონება შამჰათის კაბას,დაკოცნის მანდილს,
ქალის მკლავებში გაიგებს ძალას დაცემის მადლის.

მათ ველურ ველზე,იყო რომელიც თვალუწვდენელი,
ნახეს ალაგი შედარებით შეუმჩნეველი.
მდუმარებაში ისმოდა ფეთქვა მღელვარე გულთა,
უკაცრიელში ჯაშუშობით განლაგებულთა.

ადრე თუ გვიან,რახან სულდგმულს წყალი სწყურია,
წყაროსკენ ჰქონდათ ორთავ თვალი,ორთავ ყურია.
-სიკვდილის წინაც სანატრელი თუკია წყალი,
ბოლოს აქ მოვა,სად წაგვივა ურწყულს საწყალი?

-ჩვენი აქ ყოფნა ჯერ მხეცებმა თუ არ იციან,
წყაროს ბუჩქებთან გავამაგროთ,სჯობს, პოზიცია.



19
წყლის სილამაზე არაერთხელ მიწყივ მიქია,
სანამ ლივლივებს,ულმაზესი არის სტიქია.
თუ ყალყზე შედგა,თუ წამოვიდა რქენით ტალღათა,
მოგვგვაროს სამუდამო ძილი,გინა საღათა.

გადაირევა დუჟმორეული თუკი დევნაში,
ყოველს,მოჰყვება მისი მკლავების ვინც რომ ხვევნაში,
ჩაიკრავს გულში გოჩგოჩანა ოდიოზული-
პირდაღებული,მრისხანებით როგორც ორსული.

წყალია ბოლო სურვილი და წყალია თავი,
მოგკლავს წყურვილი,შემოგიჩნდეს სულმხუთავი.
(უწყლობით ბევრი მოჰყვეს წაღმა-უკუღმა წანწალს.
ინანოს,ვინც დღეს უდიერად ბილწავს მას,ლანძღავს).

ვემუდარებით წვიმას უფალს,როცაა გვალვა,
როცა წარღვნაა,მის გამოა რბენა და მალვა.
დიდია მისი მადლი,მეტი-მსახვრელი ძალა,
ფაფარაშლილმა ცოდვებისთვის თუ მოიცალა.

ვაითუ,ჩვენზე ხელი აიღეს... და თქვეს უარი,
სარქველი მოხსნან ცას,მოუშვან რეზერვუარი,
როს შეგვიყენონ კაცობრიობას ბოლომდე წირვა,
ამაო იყოს ვაჟკაცობა... და თავგანწირვა.

ვაითუ,ზეცა-ოკეანის ერთი მდინარე
საშოს დაუწყებს ძებნას ცოდვიდან გამომდინარე.
იპოვის ბინას თიამათის როს იღლიაში,
წყლიდან შობილი უკან დაბრუნდეს თავის წიაღში.

ძნელია დღენი,რაც ადვილად მოსჩანს სათქმელად,
წყლის საშო რასაც შობს,დაეძებს მას ჩასანთქმელად
და ნუ იფიქრებთ,სიცრუეა ოდენ ზღაპრებში
და არ ბუდობდნენ ამირანები გველეშაპებში.

(ოდეს ქვეყანას გველეშაპი გარს მოედება,
რაიც ყოფილა ერთხელ,თავიდან განმეორდება).
ჩაყლაპავს ხმელეთს აჯანყებული ჩანჩქერთა ზვირთი-
უცოდველსაც და ვისაც ცოდვის ჰკიდია ტვირთი.

კვლავ გაუსკდება მიწის ნაგლეჯზე ბევრს შიშით გული.
მასაც,ვინც გმობდა და მას,ვინც ღვთის იყო ერთგული.
აფართხალდება უმწეოდ წყალში ოდეს სულდგმული,
ცაზე ჩიტიც კი ვერ დარჩება ფრთებით შებმული.

როდესაც ფეხით ცა ჩამოვა,ჩამოიქცევა,
ორი მდინარე როცა ერთად გადაიქცევა,
კოლექტიურად არ ღირდეს,იქნებ,სუყველას დასჯა,
ვინ ცოდვილია,ვინ უცოდველი,ხომ უნდა განსჯა?

შეშინდებიან რამეთუ წარღვნით ღმერთები თავად.
თუ არ ილოცენ ღმერთზე,ღმერთიც გახდება ავად.
განმეორდება ძველი სცენარი,ენლილო,ნუთუ?
გადაურჩება ნუთუ წარღვნას კვლავ ამე-ლუ-თუ?

განა,ღირსია შენი რისხვის მიწაზე ყველა,
განა,ღირსია ერთნაირად ხალხს ერგოს წყევლა?
მრავალთა შორის ზოგს ხომ ასცდა ბოროტთა ბოდვა,
მას ცოდვიანის ბედი ერგოს,ხომ არის ცოდვა?

იქნებ, არ ღირდეს წყევლა ყველაზედ წყლად რომ ანთხიო,
მამაზედ განრისხება შვილს რომ არ მოახვიო?
იქნება,არ ღირს,განაზოგადო ყველაზედ ბრაზი?
ერთი მორწმუნე იცანი, თუა ასი ჯამბაზი.

კაცობრიობა ორგანიზმია თუკი მთლიანი,
ნაწილი მთელში ხომ დარჩება ადამიანი?
განა,შვილებზე ვრცელდება მამის ზნე უკეთური,
მლოცველს ხედავდე! წყალმა წაიღოს თუ უბედური.

ნუთუ ვიხილავთ წარბშეფრუშკვით ისევლე ენლილს,
კაცობრიობას იხილავს ცოდვით როს გამოტენილს?
ნუთუ დავრჩებით ხმელეთიდან გამოდევნილი,
უცოდველიც და ცოდვებითაც გამობრძმედილი?

სად არის ხიდი აწმყოსა და მარადის შორის,
რა არის ნაღდი,რაა სიცრუე,რა სხვთა შორის?
რომ აპატიო,ვინც მოგაყენა ცოდვებით ვნება,
ღმერთო,იქნება ისევ გეყოს დიდბუნოვნება?!
***
ჩვენც გადმოცემით ვიცით წყლის ძალა,ყოფილა წარღვნა,
დაატრიალა უკუ ყოველი,რაც იდგა წაღმა.
ოდეს განიხვნა საქანელანი წყლის ნაყვით ცათა
და იყო რწყევა მოთმინების, შევსებულ ჯამთა.

მაშინ წაშლილა საზღვარი ცასა და მიწას შორის
და კვლავ ერთ სუნთქვად გახლეჩილი შეკრულა ორის-
ცაი და მიწა,ანუ ან-ქი როს აითქვიფა,
ყოფილა ესე ისე ადრე,არც მახსოვს,ვინ თქვა.
***
ყურს არ უგდებდა ენქის თხოვნას მაშინ ენლილი.
-ნუ იავარჰყოფ იმას,რაც არის შენგან შექმნილი,
მოიცა ცოტა,თუ რომ უკვე დასვი წერტილი,
დაუმატებდე ერთსაც, გაგრძელდეს ხმა შეწყვეტილი.

თუკი სიჭარბით იქნება მიწა წყალდაქცეული,
ვით დაემხობა უცნობი,თიხად გადაქცეული?
ადამიანზე თუ ხელი გაქვს მთლად აღებული,
როგორ ილოცებს უმოწყალოდ წყალწაღებული?

ესეც არ იყოს,მოკვდავი მხოლოდ თითო კაცია,
ამელუთუ კი-უკვდავია,როგორც ცაცია.
რამეთუ,ღმერთის სისხლის შემცველი კაცი თუ კვდება,
კაცობრიობა უკვდავის სისხლით ალიონს ხვდება.

მხოლოდ სიცოცხლით, ღვთის მონას ძალუძს უფლის დიდება
და ვინც არ ახსოვთ-იგი კოსმოსს განერიდება.
სჯობს,გაუფრთხილდეს უფალიც ერთგულ თითოეულ მონას
და ყური უგდოს ხავსმოკიდებულ მლოცველთა თხოვნას.

ვერ დაიჭიროს ხმა უდაბნომ მღაღადებელი,
თუ დაბადებულს არ ამოუდგა დამბადებელი.
ზიქურათებში თუ არ დარჩა ღამის მთეველი,
ვიღა ილოცებს,თუ გაუქმდა საკურთხეველი?

ღმერთებში ენქიმ,სხვებზე შორს რომ იხედებოდა,
იცოდა ღმერთთა მოდგმა რარიგ იკვებებოდა.
-ლოცვათა მოშლა გამოუყვანს ღმერთებსაც წირვას,
ვინც არ იქნება,ვით იკისრებს მსხვერპლის შეწირვას?

ლოცვის გარეშე ღმერთი დარჩეს ვერ კურთხეული,
მელამაყრილი,იმუნიტეტის კლებით სნეული
და ვინ თქვას მაშინ,რომელია უფრო წყეული,
მონა,თუ მეფე,ნისლის საყრდენზე ტახტშერყეული?

მკვდარი კაცი,თუ მარადიული სულდამშეული?

ვინც ვერ იყნოსოს საკმეველის ზეცაში კვამლი,
ქვეყნად ნელ-ნელა წაიშლება იმისი კვალი.
უკვდავებას თუ გაუვა ბალა,ივადებს ვადა?
ვინც რომ არ ახსოვთ,განწირულია მოსაკლავადა.

იქნება,სჯობდეს ზოგჯერ სასჯელის ხნით დაყოვნება?
თუ რეზულტატით სიკეთეზე მატულობს ვნება,
იქნებ,წალეკო იგი,ვინც წყევლით უფრო კრულ იყო.
შენს სადიდებლად კაცი რომ არ დაკარგულიყო,

აჯობებს,იმას მაინც ჩამოხსნა ცოდვის ლოდები,
ვინც საიდუმლო შემოინახა გულში კოდები:
-ღმერთთან მივდივარ! იყოს პასუხი,როგორც პაროლი,
იმის კითხვაზედ,ვისი მისიით კაცს აქვს სხვა როლი:

-საით მიემგზავრებიო,
ჩამოიხსენ ზარებიო,
-ღმერთთან მივალ,დამეხსენი,
ხომალდში მყავს მგზავრებიო.

სიკეთეს ვთხოვ ხალხებისთვის,
მის სამსახურს მივცე მოდგმა,
ახლა მთისკენ მეჩქარება,
წყლისგან მინდა სულის მოთქმა.

თუ გაგვიხსნის დანა პირებს,
ლოცვით ვიზამთ დანაპირებს.
ნუ ჩაგვარტყამთ დანას შაულს,
ვინანიებთ დანაშაულს.

საკურთხევლის კვამლით გვიცნობს
წყლიდან უწყლოდ ამომავლებს,
მადლი თუ ვქნა,დაეწევა
ხმელზე შთენილ შთამომავლებს.
______________
უდაბნოში კი ბალახს მიაწვდის ირემი ირემს,
ახლა კი დროა,დავუბრუნდეთ ურწყულის გმირებს.



20
ორი დღე იჯდნენ წყაროს პირას ჩასაფრებულნი,
მახეს უგებდნენ ველურს ველად გადაგებულნი.
უქმე ლოდინმა პატივმოყვარე მოქანცა მრუში,
რადგან წყაროსთან სულ სხვა ნადირთა იყო კუნტრუში,

ორი დღე მხოლოდ მხეცთა ღრიალი ესმოდა ყურში.
მესამე დღეს კი ჩაულაგდა ეჭვები გულში
-ტიალ ტრამალებს უცხო ტომში მტერმა უყუროს,
ქვიშისგან თოკის მგრეხელს იმედი გადამეწუროს.

ქალაქელ ქალმა რა ვაკეთო ამ ქვიშის ტყეში,
იქნებ,ნადირმა ისქესა რამე,აიღო გეში?
ჩვენ კი ჩაგვაგდო მცხუნვრებით მზემან შავ დღეში,
სანამდე უნდა ვიხრაკო,მარქვი,ქვიშის ბადეში?

თურმე,ვცხოვრობდი ქალი ქალაქში სრულ სამოთხეში
და ოქროს ჩიტი თურმე,ურუქს მჭერია ხელში.
პროფესიონალ მეძავს რა მინდა ამ სიბნელეში?
მაშინ,როს ჩემი სამუშაოა საძინებელში.

ანაზდეულად მონადირე,როგორც შეშლილი,
წამოხტა ფეხზე,შენიშნა რა უდაბნოს შვილი:
-ის არის შამჰათ!შენც ხომ ხედავ?ის არის,მხეცი!
აბა,შენ იცი,შენებურად პატივი ეცი!

ახლა იწყება შენი ქალობის მძიმე მისია.
თუ რომ ჰგონია პირუტყვს,უდაბნო მხოლოდ მისია,
აჩვენე ქალის ძალა,რომელიც გასაძლისია,
გახადე ტყისთვის მზერა-სმენით უვარგისია,
თუკი ღირსია!
თუკი ღირსია!!
თუკი ღირსია!!!

აჩვენე შენი შიშველი მკერდი,ქათქათა,თეთრი,
აჩვენე,როგორ იმარჯვებს მამრის სურვილით მდედრი.
მანაც გაიგოს ბოლოსდაბოლოს
კაცების ხვედრი.

ტრფობაში გამობრძმედილი,ურუქს აწ მოგლეჯილი
თუ ხარ,გახსოვდეს,რა იდეით ხარ გადმოხვეწილი.
იშთარისაგან თუ მიგიღია სიძვის მანდატი,
აჩვენე მდედრის რჯულზე ვით ხტის მამრის ადათი.

მანაც გაიგოს,რისია,ან ვისია ძალა,
თუ დაგაცალა,
თუ დაგაცალა,
თუ დაგაცალა.
****
რამეთუ უწყლოდ ყველა ხილული იქნება ბეცი,
ადრე თუ გვიან,უწყლობით ყველას ეტეკოს ქეცი.
წყურვილს იკლავდა მხეცი,შამაშით სახეზე ჭრელი,
არ სჭირდებოდა ჭურჭელი,ენით იყო წყლის მჭრელი.

სიყვარულისთვის მოვლენილი და განაჩენი.
უცდიდა ქალი მას მსჯავრდებულს ვით განაჩენი.



21
გააპობს წყვდიადს ბნელ ღამეში შუქი მთვარისა,
თუ აღმავალი არის მამრზე სქესი ქალისა,
ვითარცა ხეზე მოდებული ცეცხლი ალისა,
ვითარცა წყალი,როცა გახრჩობს სიცხე გვალვისა.

სული თუ მღერის,გადახდა უნდა ტანსაც ვალისა.
ესეა წესი ყოველ სულდგმულ წარმავალისა.
ხვალემ იზრუნოს,თუ დადგება კვლავაც,ხვალისა,
რაა სიცოცხლე,კაცმა თუ ვერ გაახალისა?

ქალმა კაცი თუ სანთიობოში გაითავისა,
შეიკლავს დარდი დაკარგული დილით თავისა
კაცს. ვერ უშველის მოყმეს კუნთები გამობრექილი,
სადაც იყუჩებს გონება ვნებით გამოქექილი.

რამეთუ ცოტა გაბზარულს სჯობს სულ გატეხილი, 
ტკბილს აკრძალული მაინცდამაინც ხოლო ხეხილი,
ქალისგან ვნების ზვავი ნახე თუ მორეკილი,
ყურჩამოყრილი დადგე უნდა მუხლმოდრეკილი.

მეტი რა გითხრა,ანუ აზრი რით გავამყარო?
ქალის ხელშია საკაცეთი და მთელი სამყარო.
დროა,ენქიდუ,შენც დაეცე მის წინ,საპყარო!
დროა,ფარხმალი უბრძოლველად ძირს რომ დაჰყარო.

პირველი ცოდვის,პირველი კოცნის თითქმის მაყარო.

რომ დაგავიწყდეს,საიდან საით,ანუ სად ხარო,
დროა,სურვილებს გუდა მოხსნა...გული ახარო,
თავი მორჩილად შამჰათის წინ მორცხვად დახარო
და დაიჩოქო,თუ აქამდე ფეხზე დგახარო.

თუ კაცმა თავი დაჰკარგე,ქალმა გიტიროს ყოფა,
(თუმცა გეყოფა მასთან მებრძოლს,კაცს ნებიყოფა)?
თუ კაცმა თავი დაჰკარგე ერთხელ,ძნელია პოვნა,
ვერას გიშველის ვერც ძალა და ვერც სიბრძნის კონა,

(თუ შენს ბაგეებს შეწვდა ქალი და დაეკონა).

თუკი მამრია შეგმანებისთვის მზა-ატეხილი,
ვერ შეაშინებს მდედრს მანძილი და ქარტეხილი.
იშთარისაგან ვინც მიიღო ლირწის დასტური,
განსაკუთრებით ბასრობდეს მისი მზერა მაცდური.
***
ნახა რა ქალი,მყის შეეცვალა ნადირს სიფათი,
უმტყუნა ალღომ,ვერ აღიქვა ახლო ხიფათი.
დაუწყო მეძავს ხელის კანკალით მკერდზე ფათური
და გაჰყვა ინსტიქტს,საქმენი ჰქმნა ბოლოს მაცდური.

ვნების მორევში ჩათრევას რახან სჯობნის ჩაყოლა,
მუნთქვესვე საქმე ჰქმნა კაცური,არ დააყოვნა.
რა შეუტოკდა შამჰათს ტკბილი გრეხით სხეული,
ვნების მილიდან შეისრუტა ამონთხეული.

გამოაღვიძა ქალმა მხეცში ვნება მძინარე.
ქალის უცები,ანთებული და მოტყინარე
კვლავ შეეგმანა აქერცლილ ზღვას,როგორც მდინარე,
მოწყურებული მამრი,ურწყულის ვით მობინადრე.

ქალს შეექსოვა უდაბნოელი ვნებისგან შმაგი,
მართავდა შეგმანებით შეშლილს როს აეშაგი
და შეისრუტა ქალი როგორც მან ავშარაჯი,
მთლად ვარსკვლავეთი იყო მათი ტრფობის დარაჯი.

ექვს დღეს,შვიდ ღამეს შეუწყვეტლად შამჰათს ნერბავდა
და მთელი მსგეფსი ქალის სხეულში თვისას ნერგავდა.
ქალის უცები ულოშნიდა მას მკერდს და ყელ-ყურს,
ვინ ასწავლიდა ან კი ამბორს ურწყულში ველურს.

რახან უპოვა პირაშკმულ მხეცს სუსტი წერტილი,
იყო მეძავი ვნებით გაშლილი და აწყვეტილი.
იწვა ენქიდუ ქალის ხელში გარდატეხილი
და იყო უკან ვნებათაღელვის ცხრა ქარტეხილი.
***
მეძავმა ქალმა აღარ აცხელა და არც აცია,
ნახევრად მხეცი სიყვარულით კაცად აქცია.
რა გავაგრძელო,რა მოვაყოლო ამას სხვა ლექსი?
მხეცს კაცად აქცევს,მოგეხსენებათ,ქალის ალერსი.

სადაც იშთარის მეძავთა სკოლის მდედრს აქვს დიპლომი,
ჩათვალე კაცმა,რომ წააგე ქალთან იქ ომი.
ჩვენს ენქიდუსაც შეეცვალა მხეცის იერი,
აფროდიობით გახდა მორჩილი და თვინიერი.

რა გავაგრძელო,საჭიროა ან აქ ახსნა კი?
ჩამოიტოვა კაცად ქცეულმა ბავშვის ასაკი.
დაეცა მხეცი,სილამაზით გაოგნებული,
მართავდა მის აზრს ქალი,იშთარით შთაგონებული

და არც ამაო იყო შამჰათის გზა-სიარული:
"გამხარებელმა"დაასრულა გზა მხიარული.
(თუ დავუჯერებთ დღემდე მოღწეულ დაფის თქმულებას,
სუყველგან ქალი ახორციელებს ღრმა შეთქმულებას).

სუყველა ძმობას,სანამ გზაშია ფეხით მავალი,
წინ უძღვის ქალი-მარჩბივობის შუამავალი.
სანამ საქმეებს მოვყვებით,რაიც იყო გმირული,
ვნახოთ შამჰათის ვნების მელამით ყმა განგმირული.
***
მხოლოდ ქალისათვის თუ იქნება საქმე ადვილი,
მხეცს დაავიწყოს ურწყული და ძველი ადგილი.
არურუს თუკი აბარია შეჰქმნას არსება,
კაცად ის აქცევს,ვინც მას ღამით ეალერსება.

რახან ის,ვისაც ებარა ყველა ნადირი ველად,
ქალმა დაამხო ხვევნა-კოცნით და უბრძოლველად.
ინსტინქტს დიაცთან თუ მიჰყავდა ველური,ხელი.
შამჰათმა ცოდნით განაწვალა„დაასხა ხელი“.
***
სადაც მხურვალე მდედრისაა მამრზე ლირწება,
სიჭაბუკიდან კაცობის ერა იქ დაიწყება.
ხოლო ღმერთისგან როგორ იყოს კაცად ქებული,
ვინც არ ყოფილა, თუნდაც, ერთხელ შეყვარებული.



22
შავი ძაძებით ცა შეიმოსა,
ბინდით ნაკერი,
გავარვარებულ ვულკანს რწყავდა,
ვნების ჩანჩქერი.
ვერ უფარავდა შამჰათს სიშიშვლეს ჩრდილი ხალვათი,
მთვარე ჩავიდა,ვარსკვლავებმაც მოხსნეს ხალათი.
შესვა ბოლომდე მხეცმა ქალი,როგორც შარბათი,
პარასკევს კაცად მოაქცევდა ველურს შამჰათი.
(მეშვიდე დილა დასვენების იყო შაბათი).

ჭენებით გაოფლილი ცხენი ძალას ჰკარგავდა
აფროდიობით უზომოდ დაღლილს ქალი მართავდა.
(როცა ინანას სამოსს იცმევს ქალი მხევალი,
ყოველი კაცი მისი ხიბლის ხდება მძევალი).

ქალმა ნადირი ექვს ღამეში კაცად აქცია,
ოღონდ ხვასტაგმა ადამიანს ზურგი აქცია.
აღარც ფრინველთა აღარ ესმოდა ენქიდუს ენა,
კაცთა მოდგმის კი არ ჰქონდა რიდი,
უჭირდა რწმენა.
ატირდა იგი:
რომ დასტოვოს უდაბნოს რიგი,
ვით დაიჭიროს ადამიანთან მან თადარიგი?

შამჰათთან შეგმანებით ურწყულში
დარჩა ეული,
ფრინველთა,მხეცთა,ყვავილთაგან 
ზურგშექცეული.
და დაყრუებულ ხვასტაგს უცებ
გულს ეცა ელდა
და ჩავარდნილი შოკში,კაცებრ 
ის ამეტყველდა.

ამოიდგა რა,მანამ პირუტყვმა მეტყველი ენა,
კაცივით მოჰყვა წუწუნს,დასწყევლა ქვეყნად გაჩენა.
როგორ იცხოვროს,თუ დაჰკარგა ნადირთა სმენა,
თუ რომ მსხემყოფილს დაუწყონ კიდეც ვით უცხოს,კბენა?

შამჰათს რა მისი დაეუფლა სხვა სიბრალული,
გამოიყენა ცოდნა და ენა მაზაკვალური.
მხეცს დაუყვავა,ჰყავდა მკერდში იგი ჩაკრული
ნადირთა უცებს მოუშუშა გული ჩაგრული.

დეპრესიიდან გამოიყვანა და მოარჩინა
და ვინც ღიმილიც არ იცოდა,ხმით გააცინა.
კბილდაკრეჭილმა მხეცმა კბილი გამოაფინა,
ქალის უბეში ნახა ღიმილი,იპოვა ბინა.



23
-სანამდე უნდა გერქვას ირმის ძუძუმწოვარა?
არც რას გეტყოდი,ხათრი მქონდეს შენი რომ არა.
იქნება,დროა გაფითრებულო ჩემო აფთარო,
თუ ლაპარაკობ,ქალამანიც ქალამს ატარო.
***
შენ ხომ არა ხარ მთლად ცხოველი?
მაშინ რად არის ასე ძლიერი,ანუ ცხოველი,
უდაბნოდ სრბოდე თმასრუ,არ გედოს ქვე საგებელი,
ვერ მოუტანო შენი სიცოცხლით კაცს სარგებელი?

დროა,დააგდო ველი ძირძველი,
სხვაგან ჩაჰყარო,რომ საძირკველი.
იყო მეორე,
გილგამეშია სადაც პირველი.
საქმეები ჰქმნა,სჯობს,საგმირო
და საკვირველი.

ან აქ რომ დარჩე,იტყვი,სადგომი შენი სად არი,
თუ ვერ იპოვო მხეცმა მხეცისგან თავშესაფარი?
არ გეყოლება ნადირისაგან
ნადირს მფარველი-
არც მეგობარი,არც ამხანაგი,
არც საყვარელი,
ღრიალი მხეცთა გახდება შენთვის
ხმა საზარელი.

სჯობს,ამ ტრამალებს ამჯობინო წუთისოფელი,
სადაც სილაღე იქნება შენი დარდის მსოფელი.
სადაც განცხრომის მორევია ზღვა ულეველი,
დროა,იქ ნახო უსასოომ სასუფეველი.

წავიდეთ ურუქს,სადაც წმიდაა სალოცავები,
სადაც მკლავძლიერს დაგიწვებიან სხვა მეძავები.
სადაც ხალხია და ათინათი სადაც მზის არი,
სჯობს,შეაბრუნო შენი მზერის იქეთ ისარი.

ნუ წამიწყდება ანუს ღმერთი,ანუ იშთარი,
ფართოდ გაგიღოს ურუქ ქალაქის მეფემ ჭიშკარი.
უდაბნოელსაც გაგეხსნება დილის ცისკარი.
ასე რომ,დროა!
გუდა-ნაბადი გადაიკარი!
***
გილგამეშია კაცთა შორის ხე სრულყოფილი,
მისი გაცნობით კაცად იქცევი ჯერ მსხემყოფილი,
იქნება,გიძმოს,ანუ გახდეს მხეცის ძმობილი,
თო,გარიყული ყველასგან დარჩე გულგაპობილი.

ვისგან ხალხია თვინიერი,სად მეფობს ხარი,
მასთან წავიდეთ,ლამის,ასგზის უკვე გითხარი.
თუ დარჩე, კვლავ ვინ გაგიხსენოს თუ ვინ იყავი?
დარჩები ბნელში,ამბოკარი დარდში მყვინთავი.

იქ შენს სიცოცხლეს მიეცემა უფრო სხვა აზრი.
თუკი სავსეა თაფლით,გადახსენ ცხოვრების კასრი.
ალაგ თუ ხალათს სიტკბოებით აქა-იქ დასვრი,
კაცი ხარ,ცოდვას გზა დაუთმე,სასმელი ასვი.

წავიდეთ,სადაც ისმის დოლის ხმა და ლირა უკრავს,
იქ სიამის ზღვა ურწყულიდან მისულს თავს უკრავს.
დროა,შიშველ ტანს შენც საბლარდნელი მოირგო კაბა
სურვილთა შავა ტუსაღივით აქ არ დააბა.

რად უნდა ჩარჩე გაუგებრობით ჭირში ჭორვილო?
უმგბარს ბევრად სჯობს დამიჯერე მწვად-ხორჭოვილო.
ქალთა წალკოტში ხიჩატელი ნახო ნარნარი.
დააგემოვნო,მოწრუპო მათი ბაგის შაჰნარი
***
შენც გიფარავდეს რომ სხეულს 
საბლარდნელ-რამ ჩასაცმელი,
შენს ბაგეებსაც შეეხოს 
წყლის გარდა სხვა რამ სასმელი.

მქსინვარესაგან გიცავდეს
შენც მოტყინარე ბუხარი
და შენც აჩუქო იშხარას
ლირწისთვის მკლავ-საბუხარი.

შენც ჭამო ბალახის გარდა
ხორცი და სხვა შეგბობილი,
გვერდს გიმშვენებდეს ტაბლასთან
მახა-მრჩბოლი და ძმობილი.

თუ ცოდვას მოხსენ სარქველი,
ვეღარ ხარ აწ უზაკველი.
კაცი ხარ უკვე ცოდვილი,
ვნებიდან წარმოლტოლვილი.
***
აბა,ამ ტყეში ვის არგია ღონე და ძალა,
მარქვი,სად წახვალ ქალის სურვილი თუ მოგეძალა?
რას იზამ,თუ რომ ინსტინქტმა ისევ შემოგიტია
და თუ რომ კაცის ნებისყოფაზე იგი დიდია?

სანამ სიცოცხლე წვეთწვეთობით არ დაგაცალა
გამრიგემ არსთა,
წამოდი ურუქს!
ნახე,რა ხდება.
რაც ბედს სურს,მაინც ის გადაგხდება.
მაინც თუ კვდება,რაც იბადება,
რა ბედენაა ამ ტყეში გდება?

მოკვდე,ვინ დაფლას აქ შენი ძვლები?
გზა მარტოობის გაუსაძლები
იქნება შენთვის.იქნები ბრალში
და სამუდამოდ ხვასტაგთან ვალში.
დროა,დაიქნა ნადირმა ბრჭყალი...
გელი,სიცოცხლის ვით მაჭანკალი.

შენ ჯერ არ იცი,რაა ცხოვრება და მისგან ვნება,
ჯერაც არ იცი,სანთელივით თუ როგორ დნება
ახალგაზრდობა,რაიც დროით განსაზღვრულია-
დაბადებული სიკვდილისგან დაღდასმულია.

ნუთუ ტყეშია თავისუფლება?
წამოდი ხალხში!
დაგეტყობა სილაღე ხმაში.
როს შეიქმნები სხვა განცხრომაში.
გაიგებ,რაა სიცოცხლე მაშინ.
ნახავ ვინაა კაცთა შორის აღმატებული,
მის სიახლოვეს შენც იქნები წარმატებული.
***
შენ ხარ ღმერთივით ლამაზი და მისებრ ძლიერი,
მინდა რამ გითხრა,
თუ ხარ ჩემი კვლავ მადლიერი,
მარტოობაში ტყეში რად გსურს გახდე ხნიერი,
ხმა არ გესმოდეს დაყრუებულს გულისხმიერი?

არც მხეცებს ესმის შენი,სხვა გაქვს უკვე იერი,
აღარ იქნება ნადირიც შენთვის აწ თვინიერი,
ტყისთვის უმაშვნო რის მაქნისი ხარ,ხათრი გაქვს ვისი,
თუ პატივს არ გცემს არც ხვასტაგი,არც სხვა იძრვისი?

მენდე!წამომყე ვნებათა ტყეში!
იქ შეიცვლება ყველაფერი შენთვის ერთ დღეში
და გაიხარებ ურუქ ქალაქის შენც სამოთხეში,
დღეს კი ედემის ერთი ჩიტი გიჭირავს ხელში.

თუ დაბნეული ხარ უდაბნოს კვლა სიბნელეში-
იჭვებით სავსე მოარული მხეცი და ლეში,
გიცდის ურუქი,სიამის მტილი და გილგამეში.
შენთან ვიქნები მეც, დაგჭირდე თუ რომ რამეში.
***
რად გინდა მთები,რად გინდა ბარი?
სიცოცხლე გადის და თანაბარი
არა გყავს გვერდით,ვერც ნახე გზაზე,
ან ვის რას ეტყვი გულის ვარამზე,
სანამ ჩაქრა მზე,
სანამ ჩავა მზე,
იქნება,ღირდეს ფიქრი ამაზე?
***
ურუქ-ქალაქზე უკეთესი ვინ სად ეძია?
ურუქში არის სალოცავები,რეზიდენცია
ანუს,იშთარის.
თავშესაფარი სულით დაღლილის
მხოლოდ იქ არის.

დათმე ალაგი პირველყოფილი
და აილაგმე,რომ სრულყოფილი
შენც ნახო მრჩობლი მრავალთა შორის-
მახა-ორანი ძმა,სხვათაშორის.

შეცვალე რამე თუნდაც კვებაში,
სმით გაერიე კაცთა კრებაში.
სიცოცხლე არის მოქმედებაში
და ბრძოლით სისხლის შედედებაში.
***
-რად გიკვირს ჩემგან ორჭოფობა შენ უნებური,
ქურმა არ ვიცი უნარ-ჩვევები მე მუნებური?
-ბუდეს თუ ეძებს ყველა სულდგმული,ანუ იძრვისი,
თავშესაფარი ხამს ეძიო შენც შესატყვისი.

ნუ ხარ უდაბნოს კვლავ მიჯაჭვული,
არც მოყვარე გყავს აქ,არც მსაჯული.
ვიცი,ჩვევაზე თუკი ხტის რჯული,
შენც მორგებული რჯული ქაჯური-
შეისისხლხორცე,ვით სამაჯური.

ტრადიციების ტყისა ხარ მცველი,
გაშინებს გზა ჯერ დაუყნოსველი.
მაგრამ ურუქში კაცია ბრძენი,
არ დაგჭირდება ზედმეტი ძღვენი,
თავად იქნები ძმა შენაძენი.

იქნებ,ერთსულად იქცეთ მარტონი,
როგორც ერთი ხის სხვადასხვა რტონი.
არც ის იქნება ობოლი სული,
თუ გაღიარა საძმოდ მისული.

კაცი ხარ!არ ხარ აბუჩალაკი.
გამომყე! ხოლო მინდვრის ჩალა კი
შველს დაუტოვე,გთხოვ ხელდამსმელი,
ვჭამოთ შემწვარი,ვიყოთ თან მსმელი.

ბრძენია,თუმცა,ვერაა მწიფე,
გილგამეში და ჩვენი ხელმწიფე.
ძნელია,იყო კვლავ ერთადერთი
მიწაზე ერთი-კაცი და ღმერთი.

შენც მარტოობის გტანჯავს ნაღველი,
შფოთია შენი სულის მძარცველი.
აქ ვინ იქნება სევდის მნახველი?
ან სევდას ტყეში აქვს კი სახელი?

სულში თუ იჭვის სრიალებს გველი,
თუ ორჭოფობამ გიპოვა ხვრელი,
გზა იყოს დარდის გამოსასვლელი...
მე ისევ გელი!!!
****
გილგამეშისთვის დროსტარებაა
მარტოობიდან გაქცევის ცდები,
ნუ გეგონება შატაბუტაა...
თუ გეგონება,მიწყივ,შეცდები.

თუკი ღმერთი ხარ... თუნდ სანახევროდ და მაინც კვდები,
თუ ღმერთს სიკვდილის გდევენ უგვანო უკან გედები,
არ არის ამ აზრს შეეგუო,ვგონებ,ადვილი,
აი, მიზეზი,დარდში იყო რომ ჩავარდნილი.

თუ რომ სიცოცხლე სიკვდილითაა კვლავ დანაღმული
და სევდის ჭიამ სულის გვირაბში იპოვა ღრმული,
ან იქეიფებ უსასრულოდ,ან გაგიჟდები...
წამო,თვით ნახავ ყველაფერს,აქ ხომ არ დაგიჯდები.
***
ცხოვრება რთული რამეა და საკვირველია.
განა ყოველი,ვინც კეთილია,უზაკველია?
ვისაც ამ ქვეყნად უცხოვრია,ანუ უვლია,
ყველა მათგანთან მეტ-ნაკლებად ატუზულია

ცოდვა და იმად გილგამეში თავგასულია,
რომ კაცის ტყავში ნახევრადღმერთი მარტოსულია,
ისევლე ერთი-
მარტო და ღმერთი.

ვის ხელშიცაა უსასრულო ძალაუფლება,
ყველაზე მეტად კაეშანი მას ეუფლება,
მატულობს რაიც და არა აქვს არსითგან კლება,
სულს კი სწყურია თანასწორი და შეწყალება.
კაცს ჩააბაროს ანგარიში,
არ ევალება.

ყველაზე ხშირად სევდა იმის არის სტუმარი,
ვისაც სათქმელი აწუხებს და არის მდუმარი.
ჩვენი მეფე კი აზღვავებული ზღვის მორევია
და თუ არსად ჩანს უზეშთაესის მრე მომრევია,
რომ დაეჭიდო,ვფიქრობ,დროა. შენი ჯერია!

თქვენ ორივე ხართ ნახევრად ღმერთი,
ამიტომ წესით ერთად სჯობს თქვენთვის,
როს ერთ მდინარეს მეორე ერთვის,
უფრო მეტია წყლის ძალა ჩემთვის.

მეც შენთან უფრო ახლოს ვიქნები-
მეძავი ცოლად გარდავიქმნები.
ვიქნები შენი მეუღლე ცალი,
ვით შენი ცოლი და პატარძალი.

ქალაქელი ვარ, ტყეში სირბილის არ შემწევს ძალი,
სიყვარულისთვის გავჩნდი,განა, ვარ ამორძალი?
არ გავაგრძელო სანთიობოში კვლავაც წანწალი,
არც ცოლი ვიყო სხვისი და არც ხვევნით წაწალი.

ჯერ ისევ გელი,არც გაგიგრძელებ ხვალ აქ ბჭობასა
და ვიმედოვნებ,გაუწევ მეფეს ჭაბუკობასა.



24
-დავტოვო უნდა ძველი ბინა,ჩემო შამჰათი!
დავკარგე სმენა მხეცთა,არ მესმის ენა ამათი.
თუ ვეღარა ვარ ძველებურად საღ-სალამათი,
სჯობს,შენ გამოგყვე,შევიცვალო ადამ-ადათი.

-ალბათ,მოყმისთვის ბოძებული დიდია ნიჭი,
გადადგას საკრალური-პირველი ანუ ნაბიჯი.
მიუხედავად იმისა რომ იქნება მძიმე,
-ნუ შეშინდები,ყოლაუზი შენი ვარ წინ მე.

-იქეთ წავიდე,წამიღებს სადაც 
ღალას დინება,
გზაზედ ვიპოვო აღბორგილმა 
რომ განრინება.
გზის ბოლოს დღემდე ჩემთვის უცხო 
მომავალს ველი,
ბედმა იქნება,მეც მარგუნოს 
თანამძრახველი.

არ ვარ ცხოველი,
ვეღარ ამომდებს კაცი მე ლაგამს.
მოვირგებ გვარს და დავუტოვებ
სოფელს ჩემს ნაგრამს.
ვხურავ წარსულის კარს და 
ვაღებ მე კარს მომავლის...
იქნება გავხდე მამა 
ჩემი 
მე შთამომავლის.

ვტოვებ მთებს,მხეცებს,ფრინველებს და უდაბნოს ამას,
მე ვარ პირველი,ვინც საკანონო შეიცვლის კარმას.
იქნება,დედა შევიძინო,ან ძმა უომოდ.
იქნებ,ვუშველო ჩემი მრეობით 
თამამს უზომოდ.

ვეტყვი გილგამეშს:
"შევცვალე ბედი!
უძლიერესი უძლეველთან, აჰა, მოვედი"
და გამოვიწვევ ორთაბრძოლაში,
(თუმც, ვკარგავ ღონეს შენთან წოლაში).
***
ეჰ!გამიძეხი წინ და მალიად ცოტა იარე,
თქვენი ცხოვრების წესები გზაში გამიზიარე.
დროა,რომ ჩემს თავს უკადრებელი მეც რომ ვაკადრო,
სანამ მოკვდავი მოვკვდები...სანამ ჩემიც გავა დრო.

ამ უდაბნოში სულს ყოველთვის აკლდა რაღაცა,
თუმცა,მწყალობდნენ ღმერთები,ვჭამდი ბალახს აქაცა.
მწვანვილი მქონდა და ლურჯობდა ჩემთვის აქა ცა...
ასე უბრალოდ,ვით გავეცალო ურწყულს...დამაცა!

-ვაი,ამდენმა ორჭოფობამ ქალი დამქანცა!

-მსურს,გადავხედო საბოლოოდ ჩემს სამფლობელოს-
ირმებს,შროშანებს,ჩემს ველებს და ჩემს მწვანე მდელოს.
დამამახსოვროს საბოლოოდ თავი ამ ხედმა,
თუ რომ გავბედე ხვედრთან თამაში ბედის თავხედმა.

აქ უმიზეზოდ,უხმოდ ბოლო დროს ტიროდა სული,
ზოგჯერ მზე იყო ამის საბაბი,ადრე ჩასული.
ახლა კი ჩემს სულს მახვილი სერავს მძიმე და ბასრი,
თითქოს ცხელ ტანზე მფოფინარე დამამხეს კასრი.

-ამას ლოცვებით თუ უშველი,მომეცი ხელი,
რომ დაგამშვიდო ნახევრად მხეცი,ნადირი,ხელი.
თუ გეჩვენება რომ მფოფინარე შენც გკოდავს ცხელი,
სალოცავს ეტყვი,რაც გულში გაქვს კაცს გასამხელი.

-მე რომ არ ვიცი,რა სიტყვებით უნდა ვილოცო.
ვინ დავარწმუნო გულწრფელობით,ვინ გავაოცო?
გულს როს წარწირვა შემომაწვება და სევდა როცა,
მიშველის ლოცვა?
მასწავლე ლოცვა!!
მასწავლე ლოცვა!!!
***
გავხდი ეული,მიმართებაში სულდგმულებისა,
აღარ მწამს ნადირს უკვე მხეცის ერთგულებისა,
არც ტრამალებზე ძველებურად მჯერა მგლებისა,
აღარც ხეებზე შეყვითლებული კვლავ ფოთლებისა,

აღარც ქარების და არც მბრუნავი ქარბორბლებისა,
არცა შვლების და არც მგლის ლეკვთა,კვლავ ობლებისა
და არც გავლილი მარტოობით უქმე წლებისა
და არც წამსვლელი ქვიშისაგან ველზე წყლებისა...

მრჩება იმედი მხოლოდ ღმერთის მოწყალებისა.

-თუ მთვარე ძველი გაიპარა,ჩუმად გადადგა,
ახალ მთვარეზე,დროა,ნაბიჯი შენც რომ გადადგა.
-მეც მინდა ვნახო ურუქს იშთარის რეზიდენცია,
იქნებ,მეშველოს ბედდაუსაზღვრელ და სულქეციანს.

გულს კაეშანი შემომაწვება და სევდა როცა,
მასწავლე ლოცვა!
მასწავლე ლოცვა!!
მასწავლე ლოცვა!!

მეც მინდა ვიყო მუხლმოდრეკილი ერთი მლოცველი,
თუმცა,გინახავს,ლოცულობდეს ხატთან ცხოველი?



25
გილგამეშის სიზმრები


-გამოღვიძებულს მომეძალა გულში სევდაო.
მითხარ,რას ნიშნავს რიმათ-ნინსუნა,ჩემო დედაო,
სიზმრები,ძილში გაღვიძებამდე თან რომ მდევდაო
და თუ სიზმარში ფეხზე მოხვეულ ნაჯახს ვხედაო.

რას ნიშნავს,ნინსუნ,გულთმისანო,ჩემო დედაო!
ცას მოწყვეტილი ვარსკვლავი რომ გამომზევდაო?
გთხოვ,რომ ამიხსნა!გრძნეულს გერჩის ალღო ქალური...
-შენი სიზმარი,ვფიქრობ,შვილოა რომ საკრალური.

შენი სიზმრები,ჩემო გილგამეშ,
სიმბოლოებით არის მოცული.
-ჰოდა,მითხარი,რას მოასწავებს,
ან ვარსკვლავი და ან მძიმე ცული?

მითხარი დედი, რას მოასწავებს
მინიშნებები,ჩემთვის ართქმული?
რად იყო თბილი და ლმობიერი
თავად ვარსკლავი,მიწას განრთხმული,?
***
-წუხელის სიზმარი ვნახე.
-ნეტავ,დედავ რაო?
-ცას ვარსკლავი მოსწყვეტოდა,
ფეხზე მომეკრაო!
დავიხარე,ელვარებით
შევიქენი ბრმაო.
დამიყვავე:
-შვილო,ფრთხილად!
ფეხი არა ჰკრაო!

დავიხარე,იყო მძიმე,
(შენთვის მინდოდაო).
მისი ბრწყინვალების გამო
ცრემლი მდიოდაო,
პირს ვაღებდი,თუმც,ვერაფრით
ამოვიღე ხმაო
და პირაშკმულს გამიჭირდა
სიტყვის წარმოთქმაო.
***
რიმათ-ნინსუნამ,იყო რომელიც მეტად გრძნეული,
მოისვა მშვენიერი მძლევარი,გვერდს დაბნეული,
შიშისგან ფეხზე წამომხტარი და ზეზეული-
შთაბეჭდილების ქვეშ რომ უთრთოდა ჯერაც სხეული.

გვერდზე მოისხა მეფე,დაუწყო სიზმრების ახსნა,
ძილის კიდობანს საიდუმლო კოდები დახსნა:
-ვიმოგზაუროთ შენს სიზმარში,შენც ჩემთან შემო.
თუ ეხვეოდა დავარდნილ ვარსკვლავს ხალხი გარშემო,
ეს იმას ნიშნავს,რომ მოვა მალე,
ქვესკნელის წინა კარში მეფემ
რომ ვერ დამალე.

შენს მარტოობას მოეღება,გილგამეშ,ბოლო.
ბედის ვარსკვლავი შენი ძმობის არის სიმბოლო.
მოყმეს გვერდს უნდა უმშვენებდეს ძმა-მეგობარი,
მას რომ გაანდოს გულის ნადი გასანდობარი.

შენთან იქნება ძმადნაფიცი გიჭირდეს ოდეს,
არ მიგატოვებს იწროებაში ის არასოდეს.
ძმადნაფიცობას ჩაეყრება აქ საფუძველი,
ოღონდ პატარა პატიჟ-განსაცდელს თუ გაუძელი.

ნუ გეშინია,სასურველია,სიზმარი შენი.
მე როგორც დედა, თქვენი ძმობის ვიქნები მშენი.
ამოიყენებ ძმადშეფიცულს სულ მალე გვერდში,
გაზიარებულ შვილს ჩავიკრავ როდესაც მკერდში.

ვინც გეგონება ალქატი,ანუ ძონძი ჯამბაზი,
იგი იქნება შენი ერთგული ძმა და ამბაზი.
თუ მეგობრობის მზეა შენთვის დღეიდან მზარდი,
ვფიქრობ გზაშია ჯერ შუქისთვის ბრმა აბრამადი.

ძვრა ვერ უყავი ვარსკვლავს,მიწაზე ეგდო რომელიც?
ნიშნავს,რომ ნახო შენი ძალის მალე მზომელი.
ნიშნავს,გფარავდეს ძალა ყველგან რომ ძმადნაფიცის,
დანარჩენი კი შამაშს ვკითხოთ,უკეთ მან იცის.

-დედი,სხვა სიზმარიც ვნახე...
-ნეტავ,დედა,რაო?
ნუთუ სიზმრის უფლისწულმა
ერთ არ გაკმარაო?

- საძინებელი პალატის წინ რომ
ეკიდა ცული,
ურუქელებით იყო რომელიც გარემოცული,
მოვიტანე და შენს ფეხთან დავდე,
საქმე ხვალისთვის აღარ გადავდე.

-ეს ცული შენი ძმადნაფიცის იქნება ფეხი,
თავსდატეხილი სიკეთე რისხვად,ვითარცა მეხი.
თუმცა,ღმერთკაცთან შედარებით იგია გლეხი,
მაგრამ მან უნდა განკურნოს შენში სიკეთე ლეხი.

უმისოდ ძლიერ გაგიჭირდება სიძვის ქელეხი.

მალე მოვიდეს უდაბნოელი ძმა შორეული,
შენი ველური კლონი,ორანი და ორეული.
კვლავ ერთობაში ძველებურად ძალა თუ არი,
მასთან ძმობაზე,არ გეთქმის,ვფიქრობ,ურუქს უარი.

ცული ხიდია,იქნება სადაც უფსკრული-ხევი,
მის მატარებელს მალე ძმურად გადაეხვევი.
ოღონდ ის ჩემიც იქნება შვილი,
მივიკრა მკერდზე,ვითარცა ჩვილი.

გულუბრყვილოა მხეცი,შორსაა მისგან ერესი,
თუმცა,იქნება კაცთა შორის უძლიერესი.
მორბენალია,ვითარცა ბალღი და ულაღესი,
ღონიერია იგი,შენ კი ულამაზესი.

-მეც მეყოლება ბოლოსდაბოლოს ძმა და მრჩეველი,
მასთან ვარჩიო საქმეები განურჩეველი.
თუნდ,იყოს მხეცი და თუნდ,ხვიარა მოვიდეს გველი,
ძმის გამოჩენას მოუთმენლად ურუქში ველი.
***
ცისარტყელამაც კაბა ჩაიცვა შვიდივე ფერის,
მოყმეს ერთგული მეგობარიო,მიწყივ,შეჰფერის.