გილგამეშიანი ანუ რაღაა იგი სინათლე,რასაცა ახლავს ბნელია

დაფა მეორე



           ,,სჯობს სახელისა მოხვეჭა ყოვლისა მოსახვეჭელსა''
                                                          (რუსთაველი)




















1
უკან სავალი როცა გზაა უკვე მოჭრილი,
წინ მიმავალი გზის იყო სჯობს მონა-მორჩილი.
ვინც განკაცდება,შეიძინოს თვისი„მე“-ობა
და ამ მეობის გენით შეჰქმნას მემკვიდრეობა.

ფესვი გაიდგას,გაამყაროს ღობე და კიდე,
მეობის "მადლით" ცოდვის გახდეს თუმც გადამკიდე,
რამეთუ განკაცებულს სულში,ვითარცა მდგმური,
ჩაუსახლდება სიხარბე,იჭვი,შიში და შური.



2
-გაფანტულია
უდაბნოში
მირაჟი-ცხვრები,
არც კიდე უჩანს ჩემს სამეფოს
და არც საზღვრები.
დავალ უბედო ბედუინი,
მდევს ტრამალები.
ტრავმირებული 
ქური ურუქში 
დავიმალები.
ერთი მირაჟი,
არურუს ცხვარი-
მისი ნამცხვარი
ვწევარ ქვიშაში,
ზღვის ტერასად
ვით გამომცხვარი.
გაიფანტება უდაბნოში
მირაჟად ცვრები,
სხვათა მიწაზე
სხვათა სასმელს 
როს დავაცხრები.
****
-წავიდეთ ურუქს,ჩემო ენქიდუ!ხელი ჩამკიდე!
ამ უდაბნოთი არ იფარგლება სამყაროს კიდე.
თუმცა კაცივით ორ ფეხზე მყარად თითქოს ხარ მდგარი,
მაგრამ ჯერ ვერ ხარ ადამიანი,კაცად შედგარი.

ნუ შეგაშინებს შემოვლებული ურუქს კედელი,
ყოველ კედელში წერტილს ნახავს სუსტს შორსმხედველი.
ყველა გალავანს მოეძებნება პატარა ხვრელი,
ბრინჯაოს ბოქლომს-გასაღები,შიგ შესაყრელი.

თუ გუშინდელზე დარდით დღეს ხარ ისევ დაჭრილი,
წინ გაიხედე,გაიფართოვო სჯობს თვალის ჭრილი.
გაგიჭირდება ადამიანთა თუმცა გაგება,
ზოგჯერ მტყუანთან მოგიწევს ცამდე მართალს წაგება.
***
იყო ენქიდუ დამუნჯებული,არას ამბობდა.
ქაოსის ძალთა სისხლი პირუტყვში ჯერაც სჭარბობდა.
წინ ეჯდა ქალი,ჰქონდა ვისი რიდი და ვალი,
თუმც,აეჭვებდა გზაჯვარედინზე შემცბარს სავალი.

ერთის მხრივ,დიაცს უსმენდა.თითქოს,ყურს იღო რჩევა,
მეორეს მხრივ კი,უჭირდა თმობა და გადაჩვევა
ნადირთა...ოღონდ,რახან იძრვისმა მხარი უქცია,
ახალი გზების მოისმინა მან ინსტრუქცია.

ქალს ეკუთვნოდა ენქიდუს აზრი და მისი გული,
მისგან ველური მონუსხული და დაბანგული
იყო.დაღათუ უკან სავალი ხიდი ჩაწყვიტა,
შამჰათის სმენა და მორჩილება მან გადაწყვიტა.

ქალი გზადაგზა მხეცს ცხოვრებისთვის თვალებს უხელდა
და სიყვარულის საიდუმლოს უხვად უმხელდა.
უცხო შიშებით ატანილი და გულის წყდომით
მისდევდა შამჰათს ენქიდუ უკან,უკმორეწყდომით.

ალაგ იჭვების ჭია ღრღნიდა სულში მძრომელი-
თავს ამოჰყოფდა უნებურად კაცში ცხოველი.
წინ ქალს მიჰყავდა,უკან არ დარჩა დასადგომელი
და მაინც ბოლთას სცემდა ხოლმე ბედის მგმობელი.

ქალმა თავისი სამოსელი ორად გახია-
ერთი ჩაიცვა,მეორე მხეცს შემოახვია.
იდგა საბრალო შეუფერებელ ჭინჭ-ტანცაცმელში,
სხვის საბლარდნელში და საკუთარ დიდ განსაცდელში.

ქალმა შამჰათმა,სახელი რომლის არს „მხიარული“,
დარდიმანდული გულდარდიანს სვლა-სიარული
ასწავლა.მოჰყვა მის განკაცებას,განა ახვეწა?
უნარ-ჩვევებით დატვირთა და ქცევით დახვეწა:

-ძველ ცხოვრებაზე ხელი უნდა აგაღებინო
და უღიმღამოს მუღამი ღამით გაგაგებინო.
როგორც ქალაქელს,სასმელი ჭურჭლით დაგალევინო,
მთელი სიცოცხლე განცხრომის წრუპვით გაგალევინო.

იძრვისისაგან გარიყული არ ხარ ობლადა.
ჩვენ,შეგმანებით დაწყვილებული,ვრჩებით მრჩობლადა.
გამაგებინა,რად ხარ მოწყენით?მარქვი,ოხ,რადა?
მეტს თუ შეიძენ,დაკარგული დარჩეს ოხრადა.
***
ცოლს გულში ტკბილად ვინც არ ჩაიკრავს
და სანატრელ შვილს ვინც ვერ აკოცებს,
ასეთ გუთიელს რა უნდა ქვეყნად,
ან ვისთვის ცოცხლობს,მეტად მაოცებს?



3
სიყვარულთან რომ აიკიდა ულევი სევდა,
თავჩაღუნული იგი ენქიდუ შამჰათს მისდევდა.
ხან იფიქრებდა “სად მივალ,თუ რომ ველი მარჩენდა?”...
და სევდის უფალს უცნობი გრძნობა-შიში დასჩემდა.

შიშებში უფრო გამოეკვეთა სიკვდილის შიში.
ვაითუ,როგორც ბალახიო მომცელონ ძირში.
მისდევდა შამჰათს (რამეთუ ქალმა აღარ იცადა),
ალაგ კაცივით მოთენთილობაც კი განიცადა.

წამოწვა ერთგან,სადაც თბილი ნახა მიწა და
წამწამდახრილმა იმწამსვე ურწყულს წოლა იწადა.



4
არ გავაგრძელო აქა ამბავი,გინა ზღაპარი,
გადაღლილებმა მწყემსებთან ჰპოვეს თავშესაფარი.

ვით პატარა ბავშვს ქალმა ენქიდუს ხელი ჩასჭიდა,
მწყემსებს გააცნო მხეცი. ხვეწნა აღარ დასჭირდა.
პირდაღებული უთვალთვალებდნენ ნადირს მწყემსები.
შეცბა ცხოველი,დაავიწყდა ქცევის წესები.

ახედ-დახედეს და ერთმანეთში შეჰქმნეს ჩურჩული:
-როგორ ჩამოჰგავს მეფეს უდაბნოს ნახე ჭუჭული?
-ოღონდ,ეს მხეცი გილგამეშზეა უფრო დაბალი.
-თუმცა,ძალღონით მისი სწორი და მოსჩანს ბადალი.

-ძვალმაგარი ჩანს გუთიელი და...უფრო ალალი.
-თუმცა,ხელმწიფე ლამაზია და...უფრო მაღალი.
-ან,ვით ედრების ეს მათხოვარი ყველაზე მდიდარს,
პირსახნიერს და უფლებებში ღვთისსწორს და ღვთისდარს?

-სამე,ჩამოჰგავს.თუმც,რათქმა უნდა,იგი არ არი.
-ეს ტრამალებზე ნარბენია და თან ფეხმაგარი.
-ველად გაზრდილი ალბათ ირმების ძუძუსაც სწოვდა.
-როგორც ირმისა პურს არ ჭამდა,ბალახებს სძოვდა.

-ვინ შეედრება ღმერთკაც გილგამეშს სიჩაუქეში,
თუნდ ჩამოჰგავდეს მის ლანდს...ოდნავ... სიჭაბუკეში.
-ვით შეედრება მანერიანს მხეცი უხეში?
-მას,ვინც ურუქის იმედი და არის ნუგეში.

-დასტურ,ჩამოჰგავს ჩვენს ხელმწიფეს სიყმაწვილეში,
თუმც,ის მეფეა,ეს კი მხეცი და დგას ვით ლეში.
არ აგერიოთ უვიცობით სასმისი მთხლეში,
ურუქის მეფე როგორ ამსგავსეთ ქურს,გაზრდილს მთებში?

-მხეცის სადგური ადგილია უფრო მთიანი,
ვერ ხედავთ,როგორ გაბანჯგვლულია პირფანჩვრიანი?
შეხედეთ ქუსლებს,სარბენი ჰქონდა ალბათ ქვიანი.
მხეცად დარჩება ქური,სწავლა იყოს გვიანი.

-ტყეში გაზრდილი,თუნდაც ურქო,არის რქიანი,
რა იცის მხეცმა,რაა ცხოვრება ბარაქიანი.
ცეკვა-სიმღერა,შემოძახილი ომახიანი,
-ან ვით იკაცებს უშობელა ადამიანი?

-მისი ხელები ძლიერია,როგორც სალი ქვა…
-ეს ბანჯგვლიანი ადამიანად როგორ აღვიქვა?
-რაო,შამჰათმა,ვინ არისო,რა გვითხრა,რა თქვა?
-მგონი,არურუმ ენქიდუ,თუ არ ვცდები,დაარქვა.



5
-დაღლილი ჩანხართ.დაისვენეთ,ჩავიდეთ დაბლა.
იქ გაგიშლოთ ნაუცბადევად მწყემსური ტაბლა.
-იქაა ჩვენი ღამის სათევი და ტალავარი,
წამოდით,პურის-მტე გვჭირდება (გვაქვს ბალავარი).

-ენქიდუ,ნახე ვარ მასპინძელი მწყემსი რა რიგი.
არ დავიშურო არცა საურწყო,არცა ტარიგი.
არაა ჩვენი ჭამბარი,ვფიქრობ,რომ ხელსაკრავი.
-სიმღერას გეტყვი,მწყემსს მეხერხება ნესტვი-საკრავი.

-ღვინო დავლიოთ და გამოვხრათ რაც გვაქვს სახრავი.
ჩვენგან წასულებს გიფეშქაშოთ საგზლად სხვა კრავი.
-ენქიდუ,განა გექაჩებით...წამო ნებითა!
-დაგხვდეთ სიუხვით გულსავსენი,მლევანებითა.
***
პურს დაუდებდნენ წარმოლტოლვილს უცხო მწყემსები
და ჩხვლეტდა ცხოველს მზერა მათი,როგორც ნემსები.
მოჰყვნენ მის ქილიკს (უყვართ მწყემსებს შაირ-ლექსები),
-ფიცხელ,ენქიდუ,ხმალივით ნუ აილესები!

-ნუ ჩამოუშვი,ჩემო ენქიდუ,მოწყენით ცხვირი.
მწვადი მიირთვი,ღვინო დალიე...არ ვართ პურძვირი.
თუ სტუმარი ხარ და მასპინძელი ჩვენა ვართ თუკი,
გამოგვიცალე მადლით სავსე ლუდის ტაკუკი.

წინ ედგა დამფრთხალ ენქიდუს სარჩო და კათხა ლუდი.
-თუ გსურს კაცობა,მოირგო უნდა შენც ჩვენებრ ქუდი.
არ ხარ მთლად მხეცი.არ გაბია შენ მათებრ კუდი.
ერთად ვლაღობდეთ,განცხრომა ძმაო განაა ცუდი?

ზედ დაჰყურებდა საზრდოს ენქიდუ ერთობ შემცბარი:
"სხვის ბუნაგში ვარ მოკვეთილი,მხეცი შემცდარი.
ჩემი მთებია.აქ კი ალაგი უფროა ბარი.
ჩემი ლოგინი მიწაა,ირმის ბეწვით გამთბარი".

მიხვდა მეძავი მის გასაჭირს,გააღო ბაგე:
-როგორც გასწავლე პური შეჭამე და შიმშილს არგე.
საზრდო მიირთვი,კაცთა ცხოვრება გაიზიარე.
განა,ტყუილად გამოიარე რაც რომ იარე?

ღვინის სმას ყველა ქალაქელი თუა ჩვეული,
დათვერი მათებრ,სევდა დაგმე შემოჩვეული.



6
და რა მიიღო შამჰათისგან მხეცმა დასტური,
დაჯდა სუფრასთან,ჭამა ძღომამდე მწყემსთან მან პური.
რა გამოსცალა შვიდი დოქი,ლუდი სასმელი,
სადღეგრძელოც თქვა-გამოუჩნდა შემთვრალს სათქმელი.

-ერთსაც მეც ვიტყვი,ჩემო მწყემსო 
და მასპინძელო.
ფეხზე ადგომით მინდა თქვენი 
ვთქვა სადღეგრძელო.
დამისხით ღვინო,ნაქნარია 
თუკი ხარჯები,
წყნარად ცხოვრების დედაც ვატირე...
დავიხარჯები!

მინდა რომ შევსვა სადღეგრძელო 
მწყემსებო მისი,
ვინაც ამივსო სისხლისფერი 
ღვინით სასმისი.
თავისიანად თუკი აღარ მთვლის 
ტყეში იძრვისი,
ვისაც ენქიდუ არ უყვარს,
ჩემდათავად მე მისი...

ყელმოღერებულ ყანწში ფინიკის
თუ მიცდის ღვინო,
ყანწიდან ცრემლი ღვინოს
წვეთწვეთად მინდა ვადინო
და დამალული 
გულის ნადები
გამოვაჩინო.
მთავარი გითხრათ,
პირი ტყუილად
არ დავაფჩინო...
და ამას გეტყვი
ჩემო ყველავ და 
ჩემო საჩინო,
იმედის ტახტზე უიმედობა 
არ დავაჯინო
და ყელზე ფეხი
ნამზე მზის ციმციმს
არ დავაბჯინო....

-აამეტყველებს,როგორც ვხედავ,
ყრუ-მუნჯსაც ღვინო!
დროა,მეორე სასმისიც რომ
დაგაცლევინო.
***
„განკაცდა“შეზარხოშებული 
ქური და ხელი,
ხოშზე მოსულმა მწყემსს გადაჰხვია 
მარჯვენა ხელი.
მხეცი არ არის.რომ ყოფილიყო,
ვით დათვრებოდა?
(შებარბაცებულს ურწყული აღარ 
ენატრებოდა).

-მიირთვი,შამჰათ!რაც რომ ნახო ტაბლას საურწყო,
შენ კი,ენქიდუ,ყური მიგდე,მინდა გაუწყო,
დროსტარებაა,ჩემო კარგო,უღვინოდ ფუჭი,
ჩვენი გაცნობის შეგვისვი ერთიც ძმურად თაფლუჭი.

-გატეხე პური,სანამ მინათებს სუფრას მე მთვარე,
ვიმუსაიფოთ.არ გეგონოს,რომ ვარ მემთრვალე.
დილით კი თავზე მოგარგოთ ცხვართა ბასრი სახუჭი,
ტანზეც ჩაგაცვათ...
-მაგის სარგო სად გვაქვს ტყაპუჭი?

-ახალგაზრდა ხარ,დრო ატარე.არ ხარ ხნიერი,
გენდობით სახეშეცვლილს.ხარ აწ რა სახნიერი.
თუკი კაცი ხარ,ხამს იყო ჩვენებრ შენც მოსმიერი,
მწვადიც მიირთვი,ბალახჭამიავ,თუ ხარ მშიერი.

-ღვინო ვსვათ,ცოტაც ვიმუსაიფოთ,არ ვართ მემთრვალე,
ნაბახუსევზე დავუმატებდეთ შენ და მე ხვალე.
-წასვლა-დარჩენის სასმისს სვამდეს ხამს მეგობარი,
ახლა შეგვისვი შენში ნადირის შესანდობარი.

-თუ სილამაზემ უდაბნოში დაგცა თავზარი
და მოგერია უმრეოს ტურფა ქალი მწყაზარი,
უნდა შეგვისვა სიყვარულის ერთიც სასმისი,
განსაცდელია იგი თუმცა, გაუსაძლისი.

-თუ ქალის სადღეგრძელო არ ვთქვით,დაგვცინებს ღმერთი.
შამჰათს სიცოცხლე! ენქიდუ,შენთან ვარ ალავერდი.
-მე,გუშინდელმა,ირემმა,ვინც რომ დავდევდი ჯოგებს,
იმ სილამაზის მინდა შევსვა,რომ დაგაჩოქებს.

მე მეყვარები
ერთი წვიმის გადაღებამდე,
მე მეყვარები
ბეღურების გადაფრენამდე,
მე მეყვარები
სამუმის ქარის გადარბენამდე,
მე მეყვარები
სიკვდილიდან
დაბადებამდე!!!

მე მეყვარები
ნაწილი ვარ სანამდე მთელი
და სანამ ბედის მძებნელი ვარ 
გადამთიელი,
მე მეყვარები,
სანამ იწვის
ერთი სანთელი,
სანამ მიწაზე დაეცემა 
ერთი ფანტელი.

მე მეყვარები
სულმოუთქმელად,
სულის შებერვით
და მეყვარები
თავგანწირვით,
თავგამეტებით.

სიყვარულისთვის 
სიცოცხლე მომცეს 
თუ განვადებით,
მე მეყვარები
სიყვარულში
თავგადადებით

და მეგულება,მხიარულო,
შენი სად გული,
იქნება ჩემი
იქ კერია და 
ბოლო სადგური.

მე მეყვარები!
მე მეყვარები!!
მე 
მეყვარები!!!
***
აღარ ვარ მარტო...დამიმშვენა შამჰათმა გვერდი.
ყანწი დავცალე.შენთან ვარ მწყემსო,მე ალავერდი.
თუ ლამაზმანის სადღეგრძელოს ფეხზე სვამს კაცი,
დროა,თამადავ,რომ შეავსო ბოლომდე ყანწი.

-დღეს თუ მე მქვია თქვენი თამადა და შიხაული,
მო,შევსვათ მისი,ჩამოარიგა ვინც სიხარული.
შევსვათ იმისი,ვისთვისაც ქვეყნად ღირს სიარული,
ვინც თავადაა სურვილთა სურა და სიყვარული.

მხიარულია ყველა,ვისაც ჰქვია შამჰათი,
ბედნიერია,ვისაც რომ შენგან აქვს შეღავათი.
თუმცა,გვეცლება შენს გამო ძალა და არაქათი,
უშენოდ მაინც უშნოა ღამე,არალაზათი.

გერქვას შამჰათი,ნიშნავს ხარ ქალი,რომ მხიარული.
ნიშნავს,რომ მოგაქვს სიხარული და სიყვარული.
გერქვას შამჰათი,ნიშნავს,მოგქონდეს კაცისთვის შვება
-და შენისთანა ქალი ხელიდან არ გაიშვება.

-შენა ხარ ჭირში ჩვენი ნუგეში,
შენა ხარ ჩვენი დიდი ხარება.
რა გინდა იყო გზით გალახული,
კაცთან ღიმილი არ გეზარება.

-შენი ღიმილი აიწყვეტს და
ღამეს გააპობს.
წყვდიადს გაარღვევს
და ნაღველსაც
შეშად დააპობს.
შენი ღიმილი
გამრავლდება ღიმილიკებად,
ტყეში დაკარგულს
დაეგება
გზად ბილიკებად.

ოცნებას მისცემს,
თუ დაღლილია
კაცი ფიქრებით,
ურწყულში მწყურვალს
დაუსველებს ბაგეს 
ფიფქებით.

გასრესს,თუ ნახა უიმედობის 
სულში ხვლიკები,
ლაბირინთებში დაკარგულს ეტყვის:
-მეკვლე ვიქნები!!!

მოსრის უკბილო,ანუ ცალყბა 
იგი ქილიკებს
და ამოხეთქავს გვირაბის ბნელში 
მზით გვირილიკებს.

და უდაბნოში ოაზისად 
შენი ღიმილი
იქცევა,როცა
აღმოხდება
დაღლილს ჩივილი.

იმედუკების აკვანი შენით 
თუ დაირწევა,
სევდა-ნაღველი ყურს ჩამოჰყრის
და წაიქცევა.

და შეიცვლება მოღუშულთა
ჩვევა და ქცევა
როცა კისკისად
ღიმილი შენი
გადაიქცევა.

-გონდაკარგული ვიდექ კედართან,
პირდაბურული მადგა სიზმარი.
შენი ღიმილი ვნახე უშენოდ,
მექაჩებოდა მკლავზე ცის-მარი.

-შენი ღიმილის ნაკვალევზე
დავდივარ დღემდე
და ბილიკ-ბილიკ
ღიმილის წყაროს-
ბაგეს დავეძებ.

-თუკი ღვინოს ვსვამ,
ხასიათზე ვარ განა რომ
მე სმის?
შენი კისკისი
თანამდევი
ყურში ჩამესმის.
შენი ტკივილი,
როგორც კივილი
ისმის ღამეში.
მე შენს ვარამში
დაუკითხავად თავით
ჩავეშვი.
შენზედ დარდებმა
კბილი კი არა
გამომკრეს ეშვი,
ძლივს შევუშვირე 
სიცოცხლის წყაროს
ბოლო წამს პეშვი...
-და მერე?
-რა მერე?
დარდი ვამღერე
მხიარულ ქალში
და გავეხვიე მისი ტანის
მხურვალე ალში...
-და მერე?
-რა, მერე?
სევდა ვამღერე
განა შევეშვი?
ჩემი ტკივილი 
დარდზე მეტია
უღრან ღამეში
და ვერ ეტევა
მაჭარივით
ვერცერთ სასმელში.

გარეთ წვიმაა
შეუქმნია ღვარი და თქეში.
მე და კივილი
და ტკივილი
ლაბირინთებში
ჩავრჩით იმ ღამის...
და სურვილია 
ერთი მუღამის.

გარეთ წვიმაა
შეუქმნია თქეში და ღვარი.
გამოჰყე წვიმას!
სურვილის მონას
დამტანჯავს ვარი.
გათენებამდე ვარსკვლავების
უხმო თარეშში
სად უნდა ვძებნო ბედის ვარსკვლავი
უცხო მხარეში?
გაუთენებელ
და უსასრულო
ამ გრძელ ღამეში
ვყმუი,ვითარცა
მგელი
გაბმული მწყემსის 
ფარეხში...
თუკი ღვინოს ვსვამ,
ხასიათზე ვარ 
სულე,სმის განა?
მე ამ ღამეში
იმ სიცოცხლეს ვსვამ
დღემ რომ მიგანა.

-თავზე დამადგა სიბერე,
თანდათანობით ბნელდება,
გავლილი დედამიწიდან
ნაკვეთი გამახსენდება...

მოგონებები მიშლიდნენ სუფრას
მცირე შარბათს და
მასმევდნენ ბევრ შხამს,
ვიჯექი ერთ ხანს 
ჩემს მასპინძელთან
მოგონებათა თუმცა ერთ ძეგლთან
დავეშვი მუხლზე...
სინატიფით და
ქალის სურნელით სულგანაბული
ყელით აღმომხდა სურვილის კვნესა,
ვით მგლის ღმუილი
დროში გაბმული....

მოგონებები მიშლიდნენ სუფრას
მასმევდნენ ბევრ შხამს
და მცირე შარბათს,
უდაბნოს მგელი ვღმუი მას შემდეგ,
დავეძებ ძუ მგელს…
დავეძებ შამჰათს.

-ახლაც მახსოვს ქალაქელი
შამჰათ-ქალის ტანია.
უმისობა მთაჩი მართლაც
ძნელი ასატანია.

-მე სიყვარულით
მხიარულმა
დღეს გამახელა,
ამაცუნდრუკა მისმა კისკისმა
კაცი ამხელა.
სურნელთა ვნებით
მომიწია თვალის გახელა,
ვხედავ მეც მიწევს
მოზღვავებული
ვნების გამხელა.
ვერ აქრობს სურვილს
წამწამების
დახამხამება,
ფერთა სიუხვე
იშთარის ალს როს ეხამება.
ყვავილთა მოდგმის მეცა ელდა,
ენა დამება.
სჯობდა სურნელთა სურვილები
სახლში დამება.

-შენთვის მთვარეს
მოვედები,
თუ მზემ 
ჩამომიქნიაო.
ბღუჯა-ბღუჯა ვარსკვლავები
შენთვის
ჩამომიქნიაო.
წუხელ ღამემ გაბრაზებით
თითიც კი დამიქნიაო:
-სად წაიღე,მნათობები
კაცო,ე,რა გიქნიაო?
მე რომ 
სიყვარულის ზნე მჭირს,
უსასრულო წიგნიაო,
შენთვის ვკვდები
ჩემო ყველავ!
პირი შენსკენ
მიქნიაო.

-როგორ გავუძლო მაცდურ ცოდვებს-
ამ მაწანწალებს,
სევდას გავუძლო როგორ,
ასე თუ რომ მაწვალებს,
როგორ გავუძლო მარხვას,სადაც
ღვინო მაძალებს,
მეძავს გავუძლო 
როგორ,
სურვილით
რომ მამარაგებს,
როგორ გავუძლო 
ან მაცდურ მზერას-
ვნების ვარსკვლავებს,
როგორ გავუძლო რომ მახრჩობენ 
ხვევნით ამ მკლავებს…

სიბერეს როგორ გავუძლო,
შენსკენ რომ შემაკავებს?

-გვარღვევ გამოქვაბულთან
აბობოქრებულ ბალახებს,
შევალ ჯურღმულის წალკოტში,
გამოვაღვიძებ ზამბახებს.

მოგირწყავ ია-ენძელებს,
სიცოცხლის შადრევანიდან
და გადაღლილი ხვნა-თესვით
წამოვალ ოქროყანიდან.

-მე სიყვარულის
უღელტეხილზე
შევხვდი ღვთაებას
უკვდავების
ბნელ სამჭედლოში.
კოცნის კოცონზე
თუ ვნების ფრქვევის 
ვნახე ვულკანი,
უვნებელი
ვით დავრჩებოდი?

-დარჩენილი გზები მინდა შენთვის
დამხვდი,სადაც მზე ქარიშხალს ერთვის.
თავში მირტყამს სურვილი,ვით გრდემლი,
მომაქვს ყელში გაჩხერილი ცრემლი.

მოწყალებას არიგებენ ღმერთის
და სურვილის ახდენაა ერთის.
ფეთქებაა ყალყს შემდგარი მკერდის...
დამხვდი,სადაც მზე ქარიშხალს ერთვის.

-ღამეს დავითრევ თმებით
დილას ვეცემი ყელში.
დღეს მერამდენედ დილით
მთვარე ჩამაკვდა ხელში.

ღამეს გავთელავ ფეხით,
დავხვდები დილას მეხით,
შევკრავ ვარსკვლავთა გულებს,
მოგართმევ თაიგულებს.

-თუ მაინც ყველას სიკვდილი მოგვდევს,
ქალის მკლავებში მინდა რომ მოვკვდე,
მისმა ალერსმა დამახრჩოს ხვევნით,
-თუ არ მოგწამლა მანამდე ენით...

-უფალს შევთხოვდე მუხლებზე ლოცვით,
ნეტავ,იშხარამ დამსეტყვოს კოცნით.
უფალო,ტრფობის ჯავრი ამკიდე...
-რომ მისი ენის კვლავ გადამკიდე

მთაჩი გაიქცე ისევ მწყემსადა.
რაც ორჯერ იყო,გექცა წესადა.
გამოიბდღვენი ხვეწნით თუ ყელი,
არ დაიჩივლო,თუკი უღელი

მოგიჭერს ქედზე ძველებურადა,
მთაჩი გავარდე როცა ქურადა.
-შემეშვი,ძმაო!გთხოვდე ძმურადა!
რაა სიცოცხლე,თუ საგზურადა
არ გახლავს ქალი შესაშურადა...
-ყრუმ როდის იყო,იღო ყურადა...
-გაჩე...ძმურადა!

-ნეტა,მეც მამცა ერთი იშხარა,
ეშხში შესული ვეტყოდი უფ,რას!!!
-ქალის გარეშე რაა სიცოცხლე?
-მადლი არა აქვს გაწყობილ სუფრას.

-არ დავიღლები მე ქალის ქებით,
მიჯნურობაში მსურს ღამის თევა.
თუმც,სილამაზის საგალობელი
ერთ ყანწში მარქვი,ვით ჩაეტევა?

-დედ-მამის სადღეგრძელოც შევსვათ!
-არ მყავს მშობელი?
-მაშინ,ობლობის დაგვილიე,
თუ ხარ მწყობელი.

-და მერიქიფევ...ერთიც კაი ყმობის დაუსხი,
რომ აუდუღდეს გრილ ვენებში უდაბნოს სუსხი.
-თუკი ჭამ მწვადებს და მათრობელა თაფლუჭი თუ სვი,
ე.ი.წერტილი ირმობას კაცმა ნიშნავს დაუსვი.



7
მეინახეებს აჰყვა ენქიდუ,მღერდა ვით ლოთი,
ალაგ ქონიან პირს იწმენდდა ქალის ჯინჯოთი.

გაუტკბა შეზარხოშებულებთან ანკანაკება,
და ნამუნჯარი არმუნჯს სვამდა(ხორცითაც კვება
იკადრა როგორ,პირადად მე არ მელეგება,
ასეთ კაცობას ველურობა სჯობდა ეგება)?

არ ყოფილაო ჩემთვის ვნება ჯერაც გვიანი
და მოიქექა კეფა უხეში რა ბანჯგვლიანი,
აუწყო მწყემსებს მთაში გაზრდილმა ხმა ბანიანი,
მეინახეებს უთათუნებდა ხელბალნიანი.

გულმა იხარა,სულმა მოითქვა,სახე გაბრწყინდა
და შებრუჟებულს მწყემსთა ქილიკი უკვე არ სწყინდა.
სუფრის წევრების მსგავსად ყელსაც მოიღერებდა,
(ვინ იფიქრებდა,ცხოველი კაცთან რომ იმღერებდა).

ღვინო დალია ენქიდუმ რა,აჩქარდა პულსი,
სიცოცხლის ძარღვში აჩქროლდა სისხლის სულ სხვა იმპულსი.
რა საფერავმა დაიწყო სისხლში ფერიცვალება,
დრო შეიკუმშა(ერთ დღეში მოხდა ეს განწვალება).

დადგა დრო,კაცთან ფეხაწყობით მანაც იაროს
და მისი ზაკვა უზაკველმა გაიზიაროს.
ვნებათა თასის ბოლომდე შესმა თუ არ ასცდება,
ვითარცა კაცი,ერთთაგანი „მე“-თ განკაცდება.

ხოლო მას,ვისაც საკუთარი უნდა მეობა,
ხამს კაცთან ერთად ჩვევად ექცეს მებრუჟეობა.
მოუნდა მასაც მწვადი ეჭამა კაცებრ და ესვა,
და გაემყარა კაცთა მოდგმაში ამ გზით ჩაფესვა.

ვინ იფიქრებდა,საქმე ასე გადაწყდებოდა
და პირველ დღესვე „კაცობის ტესტი“არ ასცდებოდა.
თურმე,ირმებთან დგომით ტყუილად როგორ ცდებოდა.
როგორ ცდებოდა!
როგორ ცდებოდა!!
როგორ ცდებოდა!!!

და ტალავარში თანამოდასე როცა წვებოდა,
მას ნადირისგან ფარეხის დაცვას ეხვეწებოდა.
როს გამომტყვრალნი დაწვნენ მწყემსები,დააგდეს თეო,
უთხრა მათ:„ძმებო,ცხვართან ღამეს მე გავათევო. “ 



8
აუვარდა რა თავში ენქიდუს კაცთა სასმელი,
ტანზე მოირგო მონადირის მან მოსასხმელი.
აღარ ახსოვდა გამზრდელები,არც იალაღი,
მხარს გადაიგდო მხეცთა საჟლეტად მან იარაღი.
***
და ასე გახდა ერთ დროს ნადირი ნადირთამჟლეტი.
თავი ეგონა დაყრუებულს ცხოველზე მეტი.
ან თუ სასმელი აუვარდა თავში ზედმეტი,
ან რა იცოდა სასმლის უცებმა ღვინისგან რეტი.

მუსრავდა ნადირს,დარბოდა როგორც მოზარდი ცეტი,
(ვინც რძეს აძლევდა არ იყო მისგან ამოსაწყვეტი)
ვეღარ იჭერდა მონადირეს წარსულის ღვედი...
(რაა სამშობლო თუ დაკარგე ან თუ შორს წახვედი)?

მან არ დაინდო მორბენალი ძმა და ნადირი,
იმათი ხორცით შუაღამემდე ჰქონდა ნადიმი.
მართალს გიამბობთ,არ მჭირდება ფუცი-ფიცია,
ნადირს ტანთ ეცვა მონადირის ამუნიცია

დასდევდა ლომებს,დაუნდობლად მგლებს მუსრს ავლებდა,
თუმც ცხოველყოფილს ამას კაცი არ ავალებდა.
(ესე ყოფილა წესი ცხენის გაზრდილი კვიცის,
თურმე კვინტები,ანუ წიხლების უკუყრა იცის).

ნადირობიდან დაბრუნებული ლუდს მიეძალა,
ორფეხა მხეცი ოთხზე დაეცა.გამოეცალა
ძალა მუხლებში.ან რა ჰქონდა მხეცს საპოვნელი,
თუკი ფორთხავდა განკაცებული ვით საქონელი.

თუმც“განკაცებულს“ეწვეთებოდა როს მკერდზე ქონი...
ტანს ეცვა კაბა-საბლარდნელი ქალის ნაქონი.
საბრჴეთა მგმობი თავად გაება სხვათა მახეში
და არ იცოდა,ვით გაერჩია კაცი ახვრებში.

ყოფილი შველი ღვინისაგან უკვე ბორგილი
ვეღარ დარბოდა კანჯარივით,ფეხდაბორკილი.
იწვა რამეთუ გალეშილი,თავის ნარწყევში,
ირმების ნაცვლად ახალშეძენილ თრობის მაყრებში.

ეძინათ როცა მწყემსებს,ფხიზლობდნენ ძაღლები მათი,
მას აღარ ჰქონდა საკუთარ თავთან უკვე კამათი.
როდესაც მამრის კომპასია მყვირალა სქესი,
გამზრდელის მიმართ უმადურება ყოფილა წესი.



9
ენქიდუ და შამჰათი ტოვებენ მწყემსების კარავს და მიდიან ურუქში

-ვნახოთ ქალაქი ამაყი და გალავნიანი,
სადაც რომ ცხოვრობს ხალხი ფეხზე ქალამნიანი.
ვჭამოთ ურუქში ღვთის საკადრისი დანაკის კუდი,
ვსვათ მათრობელა თაფლუჭი და ოჯახის ლუდი.

ხარობს ურუქში თაფლი ველური,ხარობს პალმები.
გითხრას ნინსუნამ ემესალურად”მოგესალმები! “
ოღონდ ქალაქის ბრინჯაოს ბოქლომს თუ გასაღები
მოვარგეთ.მანამ თვალუწვდენელი იალაღები

ვიხილოთ.მოსდევს მათ ფინიკის ვრცელი ბაღები,
ხოლო ტაძრებში ქურუმნი დგანან,გულით ლაღები.
ახლა,ვიჩქაროთ... დამხევია სანამ წაღები,
წამომეწია სანამ სამუმი,გულისწამღები.
***
უდაბნოდან ურუქამდე
უჯიკავა ქალმა ნადირს ,
ურუქში კი საქორწილო
უსხდა ხალხი თურმე ნადიმს.

რიტუალის წესის დაცვით
სანთიობოს იწვა რძალი.
ხორცი მეფეს ეკუთვნოდა,
საქმროს იყო როცა ძვალი.
***
ელოდებოდა სანთიობოში გილგამეშს ქალი,
სარეცელის ქვეშ ვნების სიმბოლო წვა-ღრიანკალი.
ტრადიციულად იშხარა მეფეს ელოდებოდა,
მაშინ როდესაც საქმრო იჭვით გულზე სკდებოდა.



10
ოღონდ ცერემონიაზე მათ ჭაბუკი გადაეღობა და აუკრძალა ქორწილზე დასწრება

ხელი გამოსდო ჭაბუკს შამჰათმა,უთხრა:"რად ცხარობ?!"
არა ხარ,კარგო,ჩვენი მწყემსი და არც ჩვენ ვცხვარობთ.
სჯობს,მოგვიყევი ქალაქური ცხელი ამბები...
-და კიდევ...ცოტა დამშვიდდი და... 
-ნუ იძაბები.

-ახალგაზრდა ხარ,უხეშობა არ გეკადრება.
სჯობდა,ნერვები მოგეთოკა,სახლში დაგება.
ზოგჯერ ცხოველსაც უნდა მოსმენა,უნდა გაგება,
სტუმრად მოსულს კი ფიანდაზად კართან დაგება.

თუ ღონეს იხმარ,მოგიწევს მხეცთან თავის წაგება.
ხარის ღონე აქვს,მოგკლავს,თუ კაცს დაგეტაკება.
-ძალას არ ვიხმარ.სჯობს,მიგვიშვა ქორწილში ნებით
და თუ რაიმე გაქვს სათქმელი,ჩვენ მოთმინებით

მოგისმენთ.იქნებ,გვითხრა,რატომ გაცხარდი ასე,
ან ჩვენ რას გვერჩი,სტუმრები რატომ არ დაგვაფასე?
კაცი ვარ,განა სირი ვარ ხეზე,გინა მწევარი?
-რად დაგავიწყდა რომ ქორწილში ხარ უწვევარი?

-რა ცეცხლებსა ჰყრი,ან შეგიდგა რა აგონია?!
რა ვქნა,ჩვენ ვიყოთ ამის მიზეზი,არა მგონია.
რაღაც სხვა ბრაზი დამალული გულში გქონია,
გვითხარ,რა იცი,ან რაც სხვისგან გაგიგონია.

-თავად არ ვიცი რით დავიწყო,ანუ გითხრათ რა.
ყოველი სასძლო,ქორწილში ვისაც ჰქვია იშხარა,
ქორწილის ღამეს შვიდი დემონის იქცევა დედად,
ამ რიტუალით ურუქელები ჯავრში ვართ მეტად.

ყოველი სასძლო იშთარის ტრფობის არის დესპანი
და საქმროს ნაცვლად მეფეს ეკუთვნის მისი ვნებანი.
ამ აქტის მოწმე ლოგინის ქვეშ წევს ღრიანკალი,
ვით გავარღვიო ადრე შეკრული მე გვიან რკალი?

გვექცევა მეფე,თითქოს ვიყოთ მისი ნახირი.
ფარდაგის მიღმა ჩემს ცოლთან უნდა შეჰყოს მან ცხვირი.
მე ეს რომ მწყინდეს,მარქვით,რაა ან გასაკვირი,
აი,თუ რატომ წამიხდა კაცს და საქმროს აქ ნირი?

ჰგონია ბედნიერები ვართ,საქმროს თუ ძღვენი,
მოგვართვა.ყურძენს სწურავს,ჩვენია როცა ბურძღენი.
სანამდე უნდა ვითმინოთ ოდენ ამპარტავნება,
სანამ დავისვათ თავზედ თავადი,აზომ თავნება .

ასეთი წესი მაცოფებდეს,გასაგებია.
არც იგი მინდა,ჩემი შვილის გახდეს ბებია
ნინსუნა.ისე,როგორც ურუქში შვილთა მრავალთა,
ჯავრით ვგიჟდები,მინდა თავი მოსაკლავადა.

ჩემი სასძლო და ყმა-მეომრის ტურფა ასული
სანთიობოში გილგამეშს ჰყავს ხარჭად დასმული.
ჩვენ გოდრებს ვზიდავთ,როს ერთობა ის ჩვენი ცოლით,
სტრესის ქვეშა ვართ ადმინრესურსის წნეხის ზეწოლით.

მოგეხსენებათ,მისია ნება,მისია ძალი,
ფარდაგის იქეთ წესით ეკუთვნის მას პატარძალი:
“ყველა სასმისში ჩემიაო პირველი ყლუპი,
გავიხარებო,გეყოლებათო თუ ჩემგან ტყუპი“.

მეტი რა გითხრათ,ან ტყუილად ვინ მოვაცდინო?
მტევანს ის წურავს.ჩვენი ჭაჭაა,მისი კი-ღვინო.
მარტოს რომ მიწევს დაძინება ქორწილის ღამით,
აი,მიზეზი,საქმრო რატომ ვივსები შხამით.

დაჰკარგა მეფემ ნამუსი და არა აქვს წიწვა,
უკვე არც ახსოვს სანთიობოში რამდენთან იწვა.
დავკარგე კაცმა მოსვენება და ძველი ლაზათი,
რომ გავიყარო ერთ ადგილას დროა მახათი.
***
მოისმინა რა ეს ამბავი,მხეცი გაცოფდა.
ნუთუ,ასეთი ცხოვრებისთვის იგი კაცობდა?
სახეალმური მრისხანებით ცოფებს აფრქვევდა
და მხეცი მეფეს საქონელს და პირუტყვს არქმევდა.

ის წინ გარბოდა,შამჰათი კი უკან მისდევდა,
წინ აღსდგომოდა გააფთრებულს ვერ გაებედა.
ამ ამბის შემსწრე იყო ნინსუნა-ხელმწიფის დედა.
მიხვდა,ასრულდა შვილის სიზმარი-ძმა დაებედა.



11
ვეღარ მოთოკა გილგამეშმა ისევლე ეგო
და მოინდომა ქალი,რომელიც მეომარს ერგო.
არად ჩააგდო გადახდილი უკვე ქორწილი,
და მოითხოვა რიტუალურად თვისი როს წილი:

(„პირველი ღამის ტრადიციულად ჩემია კოცნა.
ვხედავ,ამაღამ არ მექნება დილამდე მოცლა“).
გადაეღობა მაშინ მხეცის ფეხი ძლიერი.
შეცბა ხელმწიფე.წაუხდა ბრაზით უცებ იერი.

დაუმახინჯა ცოფმა სახე რა სახნიერი,
მზად იყო უცებ გაეგლიჯა შუა უდიერი.
როგორ მიბედავ მეფეს ურჩობას "განაღა", “არა“?
რაიც იხუმრე ჩაგეთვალა,შე,აბეზარა.

თუკი გეშლება, იგი ვარ,ვისაც რომ ჰმონებს ერი,
თუ ჩემს ქალაქში გადამეღობე მზის ხბოს მოზვერი,
დროა,იქ გაძვრე,საიდანაც აქ შემოძვერი,
არ დაგაცალო ღერა-ღერა სანამ რომ წვერი.

ენქიდუ,ვინაც არაერთი მოშალა საბრჴე,
წინ ედგა მეფეს საკუთარი ვითარცა სარკე.
-გილგამეშ,უნდა მოიშალო სხვის ცოლთან წოლა!
თუკი არ იშლი,ღმერთკაცს მხეცთან მოგიწევს ბრძოლა.

-პირი დამუწე!ამოგთხარე სანამ გლანდები!
გამეცა,ვირო და ფეხებში ნუ მებლანდები!
ჭკუაზედ მოდი,თუ ალაოდ ცოტა ბრძანდები,
თორო,გპირდები,ცხად კოშმარში მოგელანდები.

ეგღა მაკლია,თავს დავიჯინო ნუკრი-ბიჟინა,
ანუ,იგი ვქნა შვლის ნუკრმა რაც თქვა,ან დაიჟინა.
-სანთიობოში შენ ვერ შეჰყო ამაღამ ცხვირი,
მხეცმა გასწავლო ადამიანს,რაა სირცხვილი.

უპასუხებდა გილგამეში,გაკვირვებული:
-როგორ იქნება საქმრო ჩემგან დაკნინებული,
თუ რიტუალი იშთარითაა სანქცირებული
და უხვი ძღვენით მიდის ჩემგან დაწყვილებული?

შინ მიაქვს საქმროს ჩემგან წყალობა და სანიჭარი...
-მოწყალებაა შინ მიგყავდეს რომ ნაბიჭვარი? 
-ეს რიტუალი წლობით დამკვიდრდა,არს საკრალური.
მეფეს უხდება ახალი სისხლი,პატარძალური.

-თუ შენმა გულმა ისევ სხვისი ქალი ინება,
მეც მომისმინო,კაცთა ხელმწიფევ,ეგებ,იქნება?
არც დაგანებო,არც დაგიწყო უქმე გინება.
თუმცა,გპირდები,მარტოს მოგიწევს რომ დაძინება.

-წესი შევცვალო?!-ჰყვიროდა მეფე გაცხარებითა,
იქნებ,ტახტზედაც უარი ვთქვა განცხადებითა?
იქნებ,გეჩივლა?დაგეწერა იქნებ სარჩელი?
იქნებ,უცებმა დმიწესო მეფეს სასჯელი?

განგლისპებულმა თვალი თვალში მხეცს გაუყარა:
-ჩამომეცალე პირფანჩვრიერო გზიდან თუ არა,
რაიც მოგივა შენს უტვინო თავს დააბრალე.
ეგღა მაკლია,მმოძღვრავდეს ვიღაც ჰამბალ-ჰარალე.

მიამიტი ხარ,ჩემო ენქიდუ და გულუბრყვილო.
მონებისათვის დროზე ადრე თუ გსურს იყივლო,
მოგეხსენება,როცა უდროოდ ყივის მამალი,
ნაჯახი არის უებერი მისი წამალი.

-ან მე რა მიყოს,ან შენ რა გიყოს სიტყვით გინებამ,
 დაე,მართალი გამოავლინოს აქ შერკინებამ.
-რაიც იშთარს სურს,როგორ შეცვლის ხეპრე ველური,
უპატრონო და ძუძუმწოვარა ნუკრი შველური.

მაინც,არ მესმის,ბალახჭამიავ,რატომ მწარდები?
აქ ნუ მეტიჩრობ,ნუ ხარ ნუკრი ხართან წარმდები!
სხვის ცოლთან წოლა ვალია ჩემი თანანადები.
შენ კი ნერგალთან მოგიწევს წოლა...მალე წარსდგები.

გამაგებინე,ანუ მითხარი,რად ჰფიქრობ რომა,
მხოლოდ ცოდვილთა წესი რომ უნდა იყოს განცხრომა?
თუ უკვდავ სულთან მოგვანიჭეს გახრწნადი ტანი,
როგორ იქნება ადამიანი ვნების ამტანი?

ვინ დაიჯეროს ქვეყნად უცოდველ კაცთა ზღაპარი,
თუ სხეულია ცოდვილი სულის თავშესაფარი?



12
ენქიდუ და გილგამეში მართავენ ორთაბრძოლას

და დაეჭიდა ენქიდუ მეფეს,როგორც მოლალე.
თვალს ადევნებდა ბრძოლას ზუსტი დარტყმის მოლარე.
ბუქმეიქერთან ენქიდუზე ჩამოდო ფსონი
ბევრმა.მეფესაც გამოუჩნდა ალაგ ამფსონი.

მთელი ურუქი სანახაობას ზედ აწყდებოდა,
არვინ იცოდა,ბრძოლა როგორ გადაწყდებოდა.
ერთში ურუქის მამრები იყვნენ ერთსულოვანნი:
-იქნებ,ურჯულომ მოარჯულოსო ტიტულოვანი.
****
ენქიდუ იყო ღონიერი და მეფე ძლიერი
და არ უჩანდა მათ ორთაბრძოლას დასალიერი.
ცხოველ ენქიდუს აქეზებდნენ ჟინით კაცები,
რომელთა ცოლი ერთი ღამით მონატაცები
ჰყავდა გილგამეშს
სხვადასხვა ღამეს.
მაგრამ ბრძოლას ეს ვერ ჰშველოდა
და მის დასასრულს ამაოდ დიდხანს 
ყველა ელოდა.
უკვე ბნელოდა,
ოდეს მოყმენი
გახდნენ მომთმენი,
გამოიჩინეს მათ ვაჟკაცობა,
გადაეხვიენ ერთმანეთს და 
შეჰფიცეს ძმობა.

აღარ გვარგებსო უსასრულო 
ქიშპი და მტრობა.
სჯობს,ჩვენს ძმობაზე დაიწეროსო 
გრძელი მოთხრობა.
***
იმ დღეს გილგამეშს გამოეცხადა ძმა,ძმობის ღირსი.
მან დაუწუნა საქციელი ძმას უვარგისი
და არ შეუშვა ქალთან მეფე და ორეული.
ხარობდა საქმრო,სიხარულით ცრემლმორეული.



13
დაცხრა მეფე რა,საკუთარ თავში მოთოკა ბრაზი,
აღარ ახსოვდა სანთიობო და პალატ-დარბაზი.
გაკვირვებისგან ტუჩის კუთხე თუმცა გაეღო,
ტრადიციებში დაეჭვებულს-რძალი გაეყო.

მეფე ამაყი,ღმერთებისგან მირონცხებული,
იყო სიმართლით მოკაკული და დამარცხებული.
მოლბა ხელმწიფე,
უგლიმმა გულმა დაიწყო ლბობა,
პირველად იგრძნო ცხოვრებაში 
სირცხვილის გრძნობა.
მოუნდა ძმობა:
-შენი წყალობით გავხდი,ენქიდუ,
კეთილშობილი.
მიძმე,იყავი ჩემთან ახლოს
ჩემი ძმობილი.
ვარ შეჭუვნებით,კდემის შანთით 
შენგან ჭოფილი.
გთხოვ,დაივიწყო წყენა ჩემგან 
პირველყოფილი.

მე,მარტოსული,სწორფერ მეგობარს ვუცდი და ველი.
მო,დავძმობილდეთ,როგორ მთაში არწივთან გველი.
გამგონი ვიყო,სადაც სიკეთის იყო გამდელი,
ნინსუნა იყოს ჩვენი ძმობის სულისჩამდგმელი.
***
თავმდაბლობა და სიბრალული დიდია ძალა,
სიკეთემ გულში ბოროტებაზე თუკი იძალა.
გადმოანთხია მეფემ მადლი,ვეღარ დამალა,
გაოცდნენ ურუქელები და სდუმდა ამალა

და ენქიდუმაც არ გააგრძელა ძველი ქადილი,
დაუძმობილდა ურუქის მფლობელს გულის წადილით.
(მოპირისპირე განა ყოველთვის შენი მტერია,
ზოგ მეგობრობას წინ უძღვის სულის ხსნის მისტერია).

გულთმისან დედას(რიმათ-ნინსუნად ურუქს ხმობილი)
სიზმრად უნახავს გილგამეშის თურმე ძმობილი.
მან შეიყვარა ნახევრად მხეცი ვითარცა შვილი,
ჩაიკრა გულში,დაახვედრა სუფრა გაშლილი.

შეექმნათ ფიცვერცხლნაჭამ ძმობილებს ურუქს სადილი,
იცავდა ორანს მტრობისგან ერთი დედის მანდილი.
მეტი რა გითხრათ?გამიგრძელდა ისედაც თხრობა.
ზოგჯერ მტრობიდან იბადება ღვთით მეგობრობა.



14
იგი,ვინც იყო უპატრონო მონა და „არა“,
მეგობრად იქცა და კაცად ქცევის გზა გაიმყარა.
ძმადნაფიცობით და ერთი მიზნით შეიკრა ორი,
უთანასწორო მეფემ კი ჰპოვა ძმა თანასწორი.

უდაბნოს შვილი,უჴამრობელი და შორეული
ნინსუნამ გულში ჩაიკრა შვილის ვით ორეული.
მკერდზე მიიკრა,მკლავით მხრებზე შემოხვეული,
ძუძუ აწოვა-გაუზიარა ველურს სხეული.
***
ძმადნაფიცობა საფეხურია კიბის ძირძველი,
ზღურბლია სულის მოძრაობის თავდაპირველი
და გილგამეშმაც ენქიდუ,ველზე ბალახნაძოვი,
ძმად აღიარა,როგორც დედის ძუძუნაწოვი.

მან,ვინც დარბოდა ველად,როგორ ყიური ქური,
თმა დაიმოკლა,ქუდი მოირგო თავს ქალაქური.
დაკავდა ძმობით,არ იყო ურუქს ის უსაქმური,
(თუმცა,ძმობასაც გამოცდა ელის...აქვს საფასური).

კაცობრიობის გზის გავრცობის აზრის შემცველმა
ნადირთ დარაჯმა,უფუნქციო უდაბნოს მცველმა
ნახა სხვა ყოფა და აღიქვა სხვა ვითარება
და მოკლე დროში განვლო კაცთა განვითარება.

ერთფეროვნება შეცვალა სოფლის ხიბლით,გართობით,
სიკეთითა და ურბანული უკუღმართობით.



15
გამოხდა ხანი.ერთხელ ენქიდუმ მეფე მეტად დაღვრემილი იხილა

-რადა ხარ,მეფევ,მოწყენილი და დაღრეჯილი,
განა არ ხარობს შენთვის ნისაბას ქორფა ჯეჯილი?
მოგიწყენია ანუ რაისთვის,მეფევ და ძმაო,
ნუთუ,არ არის რაც ღმერთმა მოგცა შენთვის საკმაო?

ანუ,რად არის სოფლის სიკეთე შენთვის ამაო,
ან რა გაკლია,უფალმა რა ვერ შეგიხამაო?
ენქიდუს ხმაზე გილგამეშმა აწია თავი:
- ჩემთვის ისევლე ხარობს ნისაბას ველზე თავთავი.

ერთის მხრივ,თითქოს ძმაც ვიპოვე,ჩემი ორანი.
მეორეს მხრივ კი,თავზე სევდის მაზის ყორანი.
ვხედავ,შენც ჭმუნვის ჩაგაფრინდა კლანჭებით ყვავი,
კაცივით დარდობ ის,ვინც გუშინ იყავი ტყავი.

უთხრა ენქიდუმ:
-გახსენ ცრემლით მლაშე ბაგენი.
მე ძმას ვეძებდი-ე.ი.მზეს მთვარე 
და მოგაგენი.
ძალა მაქვს, ოღონდ,ჯერ არ ვიცი
რას მოვახმარო.
იქნება ძალით შეგეხიდო,
სევდა გაკმარო?

-ნუ გიკვირს,ურუქის მეფე 
რომ ვეღარ ვიყო ლაღადა,
ან ტახტი,ანდა ეს კვერთხი 
აწ მჭირდებოდეს რაღადა?

თუ ტრადიციებს დავაგდებ,
გამომდებს ხელმკლავს საღათა,
ჩამაცვან მელამჩამოყრილს
სხვა საბლარდნელი-აღათა.

ყველა სიკეთეს წინ უძღვის პირობა,ანდა აკრძალვა.
ყველა „კი“ -ს მოსდევს„ოღონდაც“და დაბადებას-დაკრძალვა.
იშთარის მშვიდობის ფასი მისი კაპრიზის დაცვაა,
ქალს ვარს თუ ეტყვი,ეს მისთვის სახეში სილის გაწნაა.
***
თუ ვერ მოირგებს იშთარი სასძლო 
იშხარას როლებს,
ის ურუქიდან უდაბნოში 
გადაგვისროლებს.
გულღია ქალაქს გულს თუ მოხვდა 
ცოდვის ისრები,
მელამგარღვეულ ქალაქთან ერთად 
მეც მოვისრები.

ადგილის დედა,ღმერთი მფარველი,ნაყოფიერი
ტრფობის გარეშე დაბერდეს,გახდეს ბერწი ხნიერი.
ქალი ქალია,უსიყვარულოდ სხვა აქვს იერი,
ქალღმერთიც დაჭკნეს,როგორც ქალი ნებისმიერი

და დედაბრობდეს იგი,ვისაც არ ჰქონდა ხინჯი,
(როცა არ უყვართ,უცებ ხდება ქალი მახინჯი).
მამაკაცების მოდგმის გახდეს იგი მგმობელი,
ვინც სიყვარულით მისი შვილის იყო მშობელი.

თუ ძველებურად იშთარს მუხლზე ვერ ვეაჯები,
უდედო ქალაქს მოაჯდებიან ალი-ქაჯები
და ქვესკნელიდან ნაპრალს ნახავენ ავი სულები,
იშთარის პატივისცემით აქ გაყურსულები.

თუკი დაჰკარგავს ქალაქის დედა ურუქის ნდობას,
უნდა ველოდოთ დიდ ტაროსს და უამინდობას.
***
წარსულ სიყვარულს
როს გადახნავენ
და გათხრილ კვალში
ჩაყრიან იჭვებს,
დიაცის მანდილს გადათელავენ,
არ დააცლიან
კაცობას ბიჭებს.

ვაი,ოხერი
ცრემლები ყელში
ვერ გამიგია
მახრჩობს თუ მიჭერს,
ტალახში რძეა
გადარეული
და თავს ამაყად
რატომღაც იჭერს.
იჭრება ეჭვი მამრავლებლად და
სიმართლეს ძნელად ვინმე დაიჭერს...

ღამეს კბილებით 
უჭირავს დილა
და ღრმა ჭრილობებს 
შუქი ვერ აჩენს.
თუკი მარცვალი
არ ჩაგიყრია,
ლოცვით მოსავალს
ვინ გადაარჩენს?
***
შურისძიებას სახე აქვს მდედრის,არის ქალური.
ზომებში ქალი არის კაცზე რადიკალური.
როცა ალების შეიქმნება ქალაქს დავლური,
უცეკვონ სვრით მტილს,თავლას და არვეს მათ ბაღდადური.

თუ დავივიწყებთ დედას,ვიფიცებთ თუ დედინაცვლებს,
კულტურის ცენტრი ურუქიდან გადაინაცვლებს.
მოგვიწევს ურუქელებს ხელის თავპირში ცემა,
ტრადიციების რღვევას ქალაქის მოჰყვეს დაცემა.

ვნახოთ შედეგი უკომპრომისო მამრთა ნებისა-
ხალხი ვიხილოთ როს შეშლილი,სხვა შეგნებისა.
დილა დაღამდეს.მამალმა თქვას ძილინებისა.
გაუტანლობა დაჯდეს ტახტზე მოთმინებისა.

ომის ქალღმერთად თუ მოგვევლინა კაცხელნაკრავი,
ფარაში ცხვარმა ბალახის გამო გასწიროს კრავი.
თუ მივატოვეთ კიბორჩხალი,როგორც საკრალი
და თუ გაირღვა ტრადიციით შეკრული რკალი,

მაშინ კეთილი კიბორჩხალის ავი თვისება
ფეხს აიდგამს რა,სანთიობოში ის აივსება
ბრაზით.შელახეს თუკი მისი ზნე და ღირსება,
ქორწილის ღამეს თუ ორგია არ ეღირსება,

იგი მოედოს სამეზობლოს ზარების რეკვით
გაბრაზებული.კეთილის ნაცვლად,ავის ჩანერგვით.
ვეღარ დარჩება ქალაქი ჩვენი მრგვალი და მთელი,
ავს შეიფარებს როცა სხეულში ნებით ჯანმრთელი.

შურისძიებას სახე აქვს ქალის,არის მდედრული.
ომის ქალღმერთად იქცეს,გვიცეკვოს ნანამ მხედრული.
მოზღვავებული ცოდვით დამბალი და გალუმპული
ვიქნებით არდის უკადრისი და დაღუპული.



16

„იავნანა ვარდონანა, იავნანინაო,
აქ ბატონები მობრძანდნენ, იავნანინაო,
შვიდნი და-ძმანი დადიან, იავნანინაო,
შვიდ სოფელს მოეფინენო, იავნანინაო"
(შელოცვა ,,ბატონების" საამებლად)


გვეტიროს მალე ურუქელებს დედა და ყოფა,
არ გვაპატიოს ქალაქის დედამ შეურაცხყოფა.
თუ კვერცხის ნაჭუჭს გატეხ,გაირღვეს მფარველი გარსი
და შეიცვალოს მისი მრგვალი ფორმა და არსი.

გარსის დარღვევით ვერ დავიჭერთ ჩამოღვრილ ცილებს-
სამუმის ქარი ურუქ ქალაქს ჩამოგვაცილებს.
გზა შეგვიმოკლებს უდაბნომდე სავალ მანძილებს,
პირველი წრიდან ედენის წრეში როს გაგვაცილებს.

ვაჲთუ,ურუქი ურუქელისგან დაცარიელდეს,
იშთარის წყევლა,ვაჲთუ,დროში ხნით გაძლიერდეს.
ვაჲთუ,ქალაქი დაიკავოს ავმა სულებმა,
მეხუთე წრიდან პირველ წრეში გადმოსულებმა.

თუ მეხუთე წრის ბინადარი ქალაქს ეკვეთა,
ჩვეულებრივი მდგომარეობა სასოწარკვეთა
გახდება ჩვენთვის...ნგრევა შეცვლის ყველგან შენებას,
მეგობრის ნაცვლად გადავკოცნით მის მოჩვენებას.

როგორ არ გასკდეს მითხარი მაშინ ჩემი აქ გული,
როს დაიკავებს მეფის ტახტს მთიდან გადმობარგული.
ანგელოზები თუ დაგვაცხრნენ შავი აფრებით,
პანიკას აყოლილები შიშით დავიზაფრებით.

ავადმყოფობა გაუშლის ჯანმრთელ ურუქელ ლოგინს
და მის საწოლში უპრაგონოდ დაიწყებს ბოგინს.
ავდარით შეეცვლება უღრუბლო მანამ სახე დარს,
აი „მორალის“სიკეთე,როცა უსმენ სახედარს.

ძვირი დაგვიჯდეს სიამაყით ძველგანაცხადი,
თუ დავიწუნეთ ტრადიციით წესი ნაცადი.
გაცოფებული შემოვა ნანა ჩვილთა სახადით
და დააჩოქებს ბატონები ბევრსაც ღაღადით

და ყვავილები,დიდი დედის-ნანას შვილები,
გაწითლდებიან,ვით დობილები-ღვთის ნაწილები.
ჩამოარიგონ ყივანახველა,ქუნთრუშ-ყვავილი,
ნაყვავილარს კი აუტეხონ ბდღნა და ქავილი.

როცა ურუქის ავადმყოფობას ჟამი მოჰკრავს ყურს,
დილა-საღამოს ჩამოგვირიგებს უხვად უჟამურს,
ვეღარ გავუძლებთ ჩვენ მხურვალე ალისგან ალმურს
როს შეცვლის კვნესა ბალღების კისკისს და მათ ჟრიამულს.

იმძლავრებს ხაკი,პირად-პირადს შეცვლის ღრმა ფერი.
პირაკრულ რუხ მგლებს პირს გაუხსნის ტყეში მამბერი.
ნადირით მოვა ნადირთმფარველი ქალაქში ბოჩი
და მონადირის სახლს დაიპყრობს ტყის ოჩოკოჩი....

როცა კაცად-კაცს ქაჯი ტანში შეუსახლდება,
დასიზმრებული ყველა კოშმარი ცხადში ახდება.
დაისადგურებს როცა მასპინძლის ტანში სტუმარი,
შიშით დატენოს მან მისი აზრი და სასთუმალი.

ცოდვით დაჭრილ ხალხს როს მოედება მთელ ტანზე წუთხი,
ვერ მოერევა კეთროვან წყლულს წყალი ნაკურთხი.
ვინაც ალოკა ბელიერის გადანაფურთხი,
ვერ გააძევებ(საკუთარ თავს რაც გინდა ურტყი).

ვინც გადარჩება,მას მოცელავს ტემპერატურა,
ხოლო მის გვამზე იზეიმებს ძერა და ტურა
და როს ქალაქში პეტელს ატეხენ ვამპირი თხები,
როგორ აღვკვეთო მათი კუნტრუში,შენ გეკითხები?

ვაითუ,ფეხადგმულმა ბოროტმა მოგვიწყოს ტური,
სიმრავლლით გახდეს სიკეთეზე დომინანტური
და მოგვევლინოს როგორც ლიდერი ძირს დაცემული,
დავიწყებული უხსენებელი და ხსენებული.

ტყუილით,ზიზღით,ბილწსიტყვაობით,ცეცხლის ენებით
და უზნეობით შინა-მოყვრების გამოყენებით,
მოვიდეს თეთრი,წითელი და შავი ცხენებით
დაცემული და ამბოხეული,ცოდვის ჭენებით.

ვნახოთ ცოდვანი უნიღბო და ნიღაბახდილი,
ავმა იავოს,აღარ გვაკმაროს შორით ქადილი.
დაიჩაგრება პატიოსანი და გულახდილი,
მე,მელამაყრილს,თუ დამაკლდა ტახტზე ადგილი.

გამო...ყ...თაყვანდეს დაპირებებით,თუ რომ სულ ერი,
ქალაქს მოიგებს თაღლითობით ქოსა „შულერი“.
და განფესვდება ვითარცა ხე განუკვეთელი
განჯგონებული"სიკეთე"ავის სულიმკვეთელი.

გაჯირჯუდდება,თუ უდარდელმა მადლი აძინოს.
მძინარა ხალხმა ხე ბოროტების ძვირად განძირნოს.
ხეს სიკეთისა თუ ამოვთხრით,ძეძვის განთესვა
ძნელია.ვიტყვით ფიალებით ნეტა არ გვესვა

ბოროტი ხის ნაყოფისაგან ტკბილი ბადაგი
და არ გვესმინა ქათინაური-ურის ქადაგი.
მეც პატივაყრილს დამედგომება სოფლად განაღა,
თუ რომ ბოროტმა სიკეთის მეხი ყველგან განაღმა.



17
განუსაზღვრელი ძალაუფლებით 
მე ვარ წყეული,
თუმცა,დღეს მეფე უფლებებშიც 
ვარ შერყეული.

რომ შეჰკრას მეფემ ერთ სხეულად დედა-ქალაქი,
უნდა მართავდეს ქალაქს მამრი,ნათა-ქალაგი.
კანდიდატებს კი ღმერთი ირჩევს ზეცაში თავად,
ნახევარღმერთებს ანდობს ქალაქს წარსამართავად.

ამ მიზნით არის მეფეთა სია ცად შედგენილი,
(ნუსხას დროდადრო აკონტროლებს თავად ენლილი)
და თუ დაირღვა მეფეთა ნუსხა,ან გაქრა სია,
მაშინ მეფობა ქვეყანაზედ ჩალის ფასია.

მე,როგორც მეფე,მფლობელი ვარ ღვთიური „მე“-სი,
ჩემი შიში და თუ დაჰკარგეს რიდი უღრმესი,
ტიტულს დავკარგავ,ვერ იტყვიან -„სიპაა-მწყემსი“,  
არვინ დაიცვას ქალაქური ქცევის კოდექსი.

შემოუწერელ ქალაქში უცხოს ვიხილავთ მდგმურებს,
წერას ატანილ ურუქში ქაჯთა ვიხილავთ ყურებს.
იმედის ტახტზე კვერთხით თუ დაჯდა სევდა-ნაღველი,
დაავწყდება ბევრს საკუთარი მამის სახელი.

უმრავლესობით თუ მოგვაყარა ავმა ტლინკები,
თუ ქალაქს ხელში აიღებენ ჯუჯა-ჭინკები,
სტრესის ქვეშ ყვითელ ძროხას გაუშრეს თუ რომ ჯიქნები,
მე,შიშნაჭამი გოლიათი როგორ ვიქნები?

ჩვენი ქალაქი ორგანიზმია მთლიანი,მრგვალი,
წრე თუ გაირღვა,ვერ მონახოს ცენტრმა ცარგვალი
და შეიცვლება სულამოხდილი ქალაქის კარმა,
თუ მოიცალა ურუქისთვის ცვლილების ქარმა.

თუ დაირღვევა ორგანიზმი 
მთლიანი,მთელი,
კარღია სახლში
ჩაგისახლდება
გადამთიელი.
თუ ბელიერმა ნაპრალიდან 
იპოვა კვალი,
ტახტზე დაჯდება არჩევნების 
გზით მაზაკვალი.

კედელმოშლილი ჩემი ურუქი როს ვერ მრგვალობდეს,
ბულბულის ნაცვლად მაზაკვალის შვილი გალობდეს.
უმრავლესობით მოვა სოფლიდან ავის მზრახველი,
და წაგვიბილწავს ქალაქს, მისი ამონახველი.

რახან ქაოსი მოსდევს ქართა ცვლას და რეფორმას,
ვეღარ ვიხილავ დედაქალაქის კვლავ მრგვალ მე ფორმას.
მერე მოჰყვება გალავნის მოშლა უთუოდ ამას,
ვეღარ იპოვის ქაოსში შვილი დაკარგულ მამას.

ვაჲთუ,ავმა მოიგო დროში ძველი ნიზლავი,
ვაითუ,ცდუნებით ავირჩიეთ კვლავ მომხიბლავი,
ვაჲთუ,დაირღვეს ჩამოგდებული მშვიდობის ზავი,
ვაითუ,ურუქში მეხუთე წრის ჩამოწვეს ზვავი.

ვაჲთუ,სულზე მონადირე სულთამხუთავი
დაგვადგეს თავზედ,წაწყმენდილ სულთა როგორც მფუთავი.
ვაჲთუ,ურუქი ურუქელისგან სულ დაიცალოს,
ვაითუ,ჭირმა გაჭირვებულ ლხინზედ იძალოს

და თუ ბოროტმა წაბილწა მადლი,დაამხო ქველი,
კედარის ტყეში მოეხსნება ცოდვას სარქველი.
არ უფრთხილდება ვინც ძირჩაყრილ დახუნძლულ ვაზებს,
დედინაცალი სუროს ხვიარა ხეს შესთავაზებს.

უქუდო სახლმა ვერ დაიკავოს თუ სახურავი,
დააგდებს გაციებულ კერას ხმელთმოურავი.
ვაითუ,ტყებასინანული დარჩეს გვიანი,
კარავს დატოვებს როცა კვირია კარავიანი.

ცვლილებების დროს ცხოვრებაა გაუსაძლისი,
მიღწეული კი არასდროსაა გულსაკმარისი
და იგი,ვინაც ბუნტის მიზეზად საბაბს იყენებს,
ერთს თუ დაუთმობ,სხვა პირობას წამოგიყენებს.

ცრუ გამარჯვების გემოს იგემებს როს მონა-"არა",
იტყვის,რაც მოგვცეს გვეკუთვნოდა,ოღონდ,არ კმარა!
მეფის სასმელი თუ გამოსცალა მონამ საწმისი,
ნიშნავდეს დადგეს დასასრულის რომ დასაწყისი.

ვეღარ დავაწყობთ ქაოსს გვიანი ვაით და ვიშით,
გაცხარებული ცხვრები მწყემსს სწვდნენ თუ იერიშით.
ტახტსაც მოითხოვს ულტიმატუმით ბრიყვი ტეტია,
(არ გაგიკვირდეს,კანში თუკი ვერ დაეტია).

თუ დავარღვიეთ ტრადიციული სიტყვა- პირობა,
ცოდვის სიმრავლეს შეაჩერებს მხოლოდ გმირობა.
გამოსავალი თამაშიდან (თუ ვარ ჩართული),
თამაშგარეშე მდგომარეობის არის სართული.

დაგუბებული გამჟღავნებულზე ავი მეტია,
თავგანწირვის გზა ავისგან ხსნის ერთადერთია.
დროა,გმირობით უკვდავების დავცალო თასი,
რომ არ მოედოს ცოდვა ურუქს,ვით მეტასთაზი.



18
გულუბრყვილობით თუ აღმოვჩნდით სხვა ეპოქაში,
ვინ აკონტროლოს ქარწაღებული ქალაქი ქარში?
როცა შამაშის სახეს დაფარავს ბნელი დარაბა,
მზის დაბნელებას მოჰყვება ბევრი დავიდარაბა.

აფეთქებული ვნახოთ სახე შამაშის,მკაცრის,
გაბრაზებული საცერში სხივებს თუ აღარ გაცრის.
მან სიძულვილის ნაკვალევზე ვაჲთუ დილით
გაცეცხლებულმა ცეცხლის ისრით,გვდიოს სიკვდილით.

თუ არ გავკაფეთ ბოროტის კერა-ტყე კედროვანი,
ჩვენი კეთილი ქალაქი გახდეს მთელ კეთროვანი.
აი,რად მინდა,დავკეტო ცოდვის რეზერვუარი,
ახლა მჭირდები გვერდით.არ მითხრა,ძმაო,უარი!

ჩემო ენქიდუ,არის ერთგან ლიბანის მთები.
რომელიც მიდგას თვალწინ,მთვლემარე როდესაც ვწვები.
იმ ტყეში ცხოვრობს დევი ჰუმბაბა-ცოდვის ბაყბაყი,
კაცად-კაცადში ყიყინებს იგი,როგორც ბაყაყი.

თუ ბოროტია,მოვაშოროთ მიწას და ყანას,
რამე ვუშველოთ დამცირებულ მისგან ქვეყანას.
დავგმოთ უგლიმი,უკეთური,მოვაჭრათ თავი.
ჩვენი დრო ჩავრთოთ თუა ცოდვით მოუმართავი.

უპასუხებდა მეფეს ენქიდუ შეცბუნებული
-გინახავს ვინმე იმ ტყიდან უკან მობრუნებული?
როგორ წავიდეთ იქ სადაც ძალით ჩვენ ვერ შევაღწევთ,
რად დავეჭიდოთ ლოდს რომელსაც ორნი ვერ ავწევთ?

დევი სულდგმულთა შიშს და ცოდვას ჯიბით ატარებს,
მისი სახელით აშინებს დედა თვითრჯულ პატარებს.
რომც მივუვარდეთ მას საკუთარ გამოქვაბულში,
როგორ განვგმიროთ იგი ვისაც უდევს ქვა გულში?

ადუმ ცოდვათა გამრავლება მას დააბარა
და შიშის ზარი თავად ენლილმა დევს ჩააბარა.
თუ რომ ღვთიშვილებს ერგო მადლი ზეცით მზიური,
მას ცოდვა ერგო-უფლება აქვს ექსკლუზიური.

-ნუთუ შეშინდი,ჩემო ენქიდუ,რა გემართება?
სად არის შენი გამბედაობა და შემართება?
-შიში ყველას აქვს და სდევს უფრო ის კაცთა მოდგმას,
შენც გეშინია მოკვდე საწოლში და სულის მოთქმას

არ მაცლი,ისე გინდა დაგთანხმდე ძებნაში მხეცის.
სიკვდილს დაეძებ,თან უკვდავების გირჩები გერჩის.
არ გსურს სიბერე,ახალგაზრდობით რადგან ვერ ძღები,
არ გსურს მოხუცმა მზეზე გაითბო ბებერი ძვლები.

-სიკვდილის შიში კაცს,როგორც წყევლა,
ფეხდაფეხ დასდევს,
ვინ არის იგი,ვინც სიცოცხლეში 
გაექცა ამ დევს?

-შენც დაბერდები ბოლოსდაბოლოს
და ერთი ქარი,როგორც ერთ ფოთოლს,
ხელს ჩაგავლებს და გადაგატარებს,
მერე ამასაც აღარ გაკმარებს

და ჩაგაბარებს სხვა ქვეყნის ქარებს.
თუ ვერ დატოვებ აქ დანაბარებს.
კვლავ უსაშველო ქარებით გცემენ
და დავიწყების თეთრს ჩაგაცმევენ.

ბოლოსდაბოლოს შენც დაბერდები
და დარჩენილი ფოთლები-დები
ატირდებიან წვიმაში ხმებით,
როცა ქარს ხელში შემოაკვდები.

ოღონდ,მანამდე ხიდი გრძელია-
მანამ სიბერე გასაძლებია.
***
ახალგაზრდობა არ ინდობა...
გაგეპარება.
სახელოვანს კი
დავიწყება არ ეკარება.

ახალგაზრდობა
ჩაგადნება ცვილივით
ხელში,
მაშინ როდესაც
მყარი სიბერე
უხეშ-ხეხეში.
მოდის თანდათან,
მოდის ჯიუტად,
თავდაჯერებით.
სიჭაბუკე კი 
მუხთლად გარბის
ჭენებ-ჭენებით.

უკან დღეები მომკივიან,
წინ თუ ქარია,
რა მიხარია,
თუა ორპირი
და იწყევლება,
როგორც ნეკრესის 
საშინელება?
მოგონებებს კი ემუქრება
გადაშენება,
რადგან სიბერეს
მოსდევს სიკვდილი,
სიკვდილს-ტირილი
და გასვენება.
გასვენებას კი-
არ გახსენება.
დაღამებას კი-
არ გათენება.

-ვიცი,ჰუმბაბას ულევი აქვს ძალა და ღონე,
თავდადება კი ადუმ რომ მისცა შენც გაიგონე.
ღონით რას იზამ,თუ სხვა რამე იქ არ იღონე
და მეც ვიფიქრებ,დროზე ადრე ნუ დაიღონე.

-ძმად გაღიარე! მაშ,შენც ჩემთან იარე,წამო!
რომ ბოროტების შევაჩეროთ ტყეში საწარმო.
ძმაო,სიკეთის სამსახურში თუ რომ ვიქნებით,
სიკვდილის ნისლში უკვდავების გზით გავიხსნებით.

ანუ, გმირობა არის სიკეთით თუ სულის ხსნაში,
ჩვენ შემოქმედთან შერწყმით გავიხსნათ ღრუბელთა ხსნარში,
რამეთუ:
სიცოცხლე არის მადლი,იგემა ვინაც სიკვდილის
გემო და ნახა სრულ უკუნში ნაპრალი დილის.



19
-გეტყვი,ენქიდუ,რადგან მაქვს შენი ულევი ნდობა.
იძულებითი საშიშია,ძმაო,მშვიდობა.

ჩემო ენქიდუ,გილგამეშს განა სასმისი ათრობს?
უაზრო ყოფა აშინებს და სიმშვიდე აფრთხობს.
ერთფეროვნება,დღეთა მსგავსება აღიზიანებს,
ძმადნაფიცს ეძებს,ვინც მის აზრებს გაიზიარებს.

გულს შხამიანი კაეშანი მეხვევა გველი,
ამის მიზეზი ჰუმბაბაა,შიშისმომგვრელი.
რომ არ მოედოს ქიანას მისი ამონახველი,
მრჩეველს არ ვეძებ,ძმა მჭირდება თანამძრახველი.
****
ჰუმბაბა თავის თავში ითავსებს
სამი ვეშაპის ბოროტ ფუნქციას.
ეს ვეშაპები მზეს შთანთქავენ და
ჭას ქალაქელებს წყლისგან უცლიან.

როცა მეფეთა გაქრება სია,
არ ეყოლება ქალაქს პატრონი,
კოკა წყალს გაცვლის მზეთუნახავში
გველისებური უზურპატორი.

თეთრი,წითელი და შავი სახით
ოდეს ურჩხული მოგვევლინება,
შეწყდეს უფასოდ,ანუ უმსხვერპლოდ 
ევფრატის წყალთა გადმოდინება.

ვერ დაგვაწყურებს წყლით ბარუნანა,
არ ჩაგვიხუტებს გულში ინანა,
იქნება ჩვენზე ბევრისთვის ახი,
თუკი წავაგეთ თავი,ვით კვახი.
***
თუ შენ მასწავლე,ვიყო მომთმენი,ვიყო კეთილი,
სიკეთისათვის რატომ ვიყო გამოკეტილი?
სინათლე ბნელში ვერ იქნება გამოკვეთილი,
თუ რომ ჰუმბაბა არ იქნა ძირში თავმოკვეთილი.

ნუთუ,სიკეთე ბოროტების არკეთებაა?
სიკეთე,ძმაო,სულის სულ სხვა...სხვა კვეთებაა.
სიკეთე ცოცხალ ბოროტებასთან ორთაბრძოლაა
და თუ სდუმს,მაშინ ბოროტების ის ბიცოლაა,

ანუ გველებთან ერთ ლოგინში მიწყივ წოლაა,
ან ერთ ადგილზე უნაყოფო სვლა და სრბოლაა.
თუ არ ამოჰგლეჯ სარეველას,თვისით არ ხმება
და წყლის ნაყვაა დათვთან ზავი და შეთანხმება.

უნდა აღმოვფხვრათ ტყიდან ტირანი და ჰეგემონი
და ამოვქაჩოთ შიშისმფრქვეველი წყარო-დემონი.
ამით სიკეთეს კარს გავუხსნით სულში მე მგონი,
ამ აზრითა მაქვს გაჟღენთილი მეფეს დღეს გონი.

რაღა აზრი აქვს ჩვენს ღონეს,ანდა ჩვენს ძალას აბა,
ვერ დავამარცხეთ ტყის დემონი თუკი ჰუმბაბა?
წავიდეთ ერთად!ბოროტებას შენც შემოჰკარი
და გამოვთალოთ კედარის ხისგან ღვთის ზემო კარი.

ჩავდგათ კედელში,ჩვენს და ღმერთს შორის კვლავ რომ ვაშენებთ,
იქნებ გვეშველოს…რახან ყოველნი ცოდვას ვაჭენებთ.
თუ მეკეცეთა დედაუფალმა მსგავსებით შეგქმნა,
ვისაც გამსგავსა,სჯობს,მასთან ერთად სიკეთე გექნა.

-ბოროტებასაც თავისი აქვს მზის ქვეშ მარგილი,
არც უფლება გვაქვს და არც არის,ძმაო,ადვილი,
სახლში მივუხტეთ მაშინ,როცა არ გვერჩის აქეთ,
ან რა აზრი აქვს,თუკი ერთხელ თავში ვუთაქეთ?

-შენში ნახევრად ღაღადებს ისევ უდაბნოს მხეცი,
ტყის სიყვარული და ძველებური ჩვევა და ქეცი.
ნუ გავიწყდება,რომ ჩემი ძმა ხარ, ანუ ხარ კაცი,
მზის მსგავსი შენს ბუხარშიც გიზგიზებს კეცი-მარტაცი.

ჰუმბაბას ტყეა ბოროტებათა ადგილის დედა,
ორივეს ერთად მისი დაძლევა თუ დაგვებედა,
მივუვარდეთ და დავმართოთ კრუნჩხვა,მოვგვაროთ ბნედა,
სანამ გზას სხივი გვიჩვენებს და არ ჩამობნელდა.

დიდებულია,ძმადნაფიცო,ჩემი მიზანი
და არ სჭირდება ამას მებეჭე,ანუ მისანი.
იქნებ,იმიტომ შენ ხარ ძლიერი და მე მამაცი,
სიკეთე სულში ავამოქმედოთ,თუ ზის ზარმაცი.

ნახევრადკაცმა ვიცი ხერხი-ადამის ენა.
ნახევრადმხეცს კი,მოგეხსენება ჰუმბაბას ჩვევა.
ინტუიციით დამიცავ და სიკვდილს ავცდები.
თავდადებისთვის ვით ძმა ძმისთვის,ძმად განკაცდები.

თუ არ ხარ ჩემთან,მე მაინც წავალ...თუმც,დავმარცხდები.
ამას შენცა გრძნობ მხეცის ალღოთი.იცი,არ ვცდები.

ჩემი გითხარი და პასუხის შენია ჯერი.
-ვშიშობ,დაბალი გეჩვენება ურუქის ჭერი.
რაა კაცობა,ისევ ველად თუ გავიჭერი,
შენი წასვლით რომ დაობლდება ურუქში ერი,

თუ გიფიქრია ამაზე,როცა ფიცხობ ფოცხვერი?
-ჩემი გითხარი და პასუხის შენია ჯერი.
-მხეცს ზურგს უმაგრებს ადუს დამქაში,თვით ღმერთი ვერი:
"ცოდვა ამრავლე,ბოროტების აცხვეო კვერი".

თავად ადუმაც შავ საქმეში დაუკრა კვერი...
კეთილი გულით ვერ მოვჭამეთ თუ ბოროტს .ვერი,
თუ გიფიქრია ამაზე,როცა ფიცხობ ფოცხვერი?

მარტო ოცნება რაა,მოყმემ თუ არ იმარჯვა?
-ან იმ ოცნებას რა ვუთხარ,თუ რომ სულში მიმა.ვა.

-იქნებ,სიბრმავით მუნჯთან ამაოდ ვდაობ და ვყვირი?
ფეხღონიერი იქნებ ვერ ხარ კაი ყმა,გმირი?
არ გაგეგება იქნებ სახედარს ხურმა და ჩირი
და ამ მიზეზით ფეხზე გკიდია ძმის გასაჭირი.

-მხეცი ჰუმბაბა სათამაშოა განა ახალი?
ნუ გეგონება პატარძალი,ანდა მძახალი.
განა,გმირობად ჩაითვლება უგუნურება,
რაც კაცს მოუნდეს,მოეპრიანოს,ჰქონდეს გუნება?

სოჭის ტყეები განაა მარტო ლაღი ბუნება?
შიშის ბუდეში ჩასაფრებული უბედურება
არის.სიმართლეს თვალს ვერ უსწორებ,გიჭირს ყურება,
ხოლო მე მაინც ვრჩები შენთვის ვირი,ყურება...

-ჩემი გითხარი და პასუხის შენია ჯერი.

-ძმაო,გმირობა გეშლება ზოგჯერ თვითმკვლელობაში.
თუმც,შენს გვერდით ვარ,არ დამინდო არსად ძმობაში.
თუ ტყეა ჩემი სიცოცხლის ბოლო,ძმავ,გაჩერება,
მოვდივარ,თუნდაც კრახით დასრულდეს ეს აჩემება.

შენთან მიგულვე,არ უხდება ძმას დამდურება.
-ძმადნაფიცობას საქმით უნდა დამსახურება.
-შენთან ვარ ლხინში,ოღონდ უფრო მიგულვე ჭირში,
რომ გამოვავლოთ ერთობით ჩალა ჰუმბაბას პირში.

-მე,როგორც მეფეს,შევცდე რამეში არ მაქვს უფლება.
არ მეშინია შევცდე,სადაც ძმა მეგულება.
-მე როგორც ცხოველს,მჩვევია ნდობა და ერთგულება,
როგორც მეგობარს,ძმას ვუღალატო არ მაქვს უფლება.



20
უპასუხებდა მეფე,სათქმელად გააღო პირი:
-რაა სიცოცხლე,თუ სიკვდილია მისი ნაპირი?
თუკი ენლილის მეც მირტყამს ზურგში ქარის რაპირა,
დავემალები სიკვდილს,მოსვლა თუ დააპირა?

ან რა აზრი აქვს,როგორი მქონდა მე აქ ბაითი,
დაიხურება ჩემი ცხოვრების თუ რომ საითი?
მე,ნახევარღმერთს,სიკვდილის მერეც ხსოვნა მჭირდება,
მე,ნახევარღმერთს,ღმერთივით მინდა ქვეყნად დიდება.

ყოველი კაცის ნაბიჯი ღვთისგან არის გათვლილი,
დღე კი მოკლეა-წინასწარაა ყველა დათვლილი.
ენლილის ქარით ბოლოს ვიქნებით ყველა ბათილი,
როგორც ხეები,შემოდგომაზე ფოთლებგათლილი.

ნახევარღმერთი,როგორც რიგითი ქური,ველ-ური,
სურვილს ვმონებ რა,მახრჩობს წყურვილი ვერმორეული.
ადამიანი სურვილთა ვარ მონა, ვით ჩვილი,
ნახევარღმერთი მქვია,ღმერთის ვარ როცა მორჩილი.

ნახევარვღმერთობ და ცხოველივით მეც სული წამძლევს,
ვერ მოვრევივარ პატარა სურვილს,თმენათა დამძლევს.
ან უწმინდური როგორ იქნება ზრახვებში წმინდა,
რომელიც დღეში ასჯერ იტყვის„მე მსურს“! „მე მინდა?!“
***
ვარ სურვილების მძევალი,
თან,როგორც მეფეს,მე ვალი
მადევს ყოველთა ურუქთა
და რა აზრი აქვს თუ მუქთა
ჯდომით ურუქელს ვერ ვარგო-
მეფემ კაცად ვერ ვივარგო.

თანასწორი ვართ მეფე და „არა“ რატომღაც ერთში-
ნახევარღმერთი მონასავით ჩავალ სულეთში.
თუ ვერ ვარ მთელი ვერც კაცის და ვერც ღმერთის რანგში,
სახელი მინდა შევინახო დიდების ბანკში.

-ნახევარღმერთი ცხოველის ტყავში მეც ვარ მძევალი.
მეც ერთხელ მგრებრებს მომიგზავნის ბედის მწერალი.
სულს ამომხდიან,ჩამაბარებენ ვით რიგითს წარსულს,
ვითარცა წუთისოფლის სტუმარს და ბალაგასულს.

რაში მარგია მზიანი დღე ან 
სხვა დღის ამინდი,
როგორც მოკვდავი უსახელოდ თუ 
მოვკვდი რაინდი,
თუ ხორცი სულის სადგურია და 
სულში დგას ბინდი,
თუ ნაწვიმარზე ცისარტყელის 
ვერ ვნახე ხიდი?

უკვდავი მხოლოდ ღმერთებია და ცაში შამაში.
მე კი,არ მყოფნის ერთი როლის-მეფის თამაში.
-ჩვენ ღმერთები ვართ,ოღონდ მიწაზე.არა ვართ ცაში,
-თუმცა,კაცივით მოვკვდებით რა,ჩაგვფლან მიწაში.

ბრძოლაში მქონდეს მინდა მეგობრის იმედი,ნდობა.
გამოვიჩინო მსურს თავდადება და რაინდობა.
დიდებისაკენ მხოლოდ ერთი გზა ბრწყინდება ჩვენთვის-
კეთილი საქმე,უკვდავებას რომელიც ერთვის.

ნახევრად ღმერთი მოკვდავი ვარ,არ ვარ მთლად ღმერთი.
გარეული ვარ კაცებში,როგორც ყვავებში თეთრი.
ნახევრად ღმერთი ვკვდები კაცივით,არ ვარ უკვდავი,
ბრძოლაში მოვკვდე მინდა,სანამ სულთამხუთავი

მნახავს საწოლში,ანდა ბუხართან...(თუ დავეყუდე).
აი,რატომ მსურს გადავლახო ჩემივე ზღუდე.
რაა მშვიდობა,უჰაერობით თუ გავიგუდე
და ბოროტებას სასთუმალი თუ ამოვუდე?

რაა სიცოცხლე,თუ ვერ დააგდო მოყმემ სახელი?
რა არი ცოდნა,მეცნიერმა თუ გასამხელი
დამალა?მხოლოდ სახელის ხვეჭას სდევს უკვდავება.
(მემატიანე ამაში ვერ შემედავება).

რაა მეფობა,თუ რაინდობა ვერ მოვიხმარე?
რაა სიბერე,თუ უსახელოდ ძირს დავიხარე?
რაა სოფელი,თუ მტრის ჯავრის ჭმით ვერ ვიხარე?
რაა სიცოცხლე,ღმერთს საფლავი თუ გამითხარე?

რაა სიცოცხლე,
თუ მეფეს შემჭამს პატარა მატლი?
რაა სიკვდილი
სიცოცხლეში თუ 
ვერ ვქენი მადლი?

შევნატრი იმ დროს,
არ მეშინოდა როცა სიკვდილის,
არ მეშინოდა როს შუაღამით
მზიანი დილის.
ვაი,რომ ცოდვა მომიხვეტია 
მე წლებთან ერთად...
ვეძებ სიკეთეს,
შემარიგებს 
რომელიც ღმერთთან.



21
-სააქაოში შეკითხვებით როს მოყმე ხმება,
საიქიოში მხოლოდ პასუხი მოეკითხება.
როცა მდინარეს გადაჰკვეთენ სულთა იხვები,
აღარ დაგვრჩება პასუხისმგებელს იქ შეკითხვები.

თუ რომ ამ სოფლად კითხვათა დასმით 
ვცოცხლობთ და ვკვდებით,
იმ სოფლად,ვშიშობ,პასუხებს ვერ 
გავუმკლავდებით.

-იქნება,მხოლოდ სიკვდილი აძლევს სიცოცხლეს ელფერს?
იქნება,ზოგჯერ მოკვდავის შურს ზეცაში რეფერს?
იქნება,როცა ზეციდან წვიმის გვეცემა შხეფი,
ცრემლებით ტირის მარადისობით დაღლილი ღმერთი?
***
სიკვდილი გზაა,ანუ მისია
და იგი მხოლოდ დასაწყისია
ერთი შენობის როგორც აგური,
დედამიწაა კაცის სადგური

და შეხიზნული სხეულში სული
არაა ხორცში გზის დასასრული.
***
რად მოვინდომო წყვდიადი,
თუ სადმე ვარდისფერია?
მიმღერის ჩემი ფერია
„გავლილი არაფერია“.
რად მეშინოდეს
სიკვდილის,
სანამ სიცოცხლის ჯერია?
რად მეშინოდეს გავლილის,
თუ წინ გზა უფრო
ბევრია?
რად ჩავიკეტო ურუქში,
თუ გზები
ყველაფერია?

სიკვდილის გზებიც გზებია,
განა ხორცი და ძვლებია?
სიკვდილის გზებიც გზებია-
სიცოცხლე გასაძლებია.

სიკვდილის გზებიც გზებია,
არცნობით არაქებული.
წყვდიადის ბოლოს სინათლე
უფროა აფეთქებული.

გზებში გზა მინდა,
მინდა ჩემს გზაზე 
ვიყო მავალი,
რომ სიბნელეშიც
ვიყო შამაშის
შთამომავალი.
ოღონდ მანამდე
დავეჭიდოთ უნდა 
თავუხლარს
მის თვალისმომჭრელ ბეზეკს-
რძის გზაზედ 
მუხთალ ნამუხლარს.



22
-თუ უკვდავი მზე დაგვყურებს მარად 
და კვლავ ანათებს,
სიკვდილის შემდეგ მეც დავუტოვებ 
ხალხს ამანათებს.
„შიშისგან იხსნა კაცთა მოდგმა“,
იტყვიან ჩემზე
და მოჰყვებიან ჩემს გმირობაზე 
სხვადასხვა ხმებზე:

„გილგამეშია შემზარავი ჰუმბაბას მკვლელი
და სოჭის ტყეში გაუკვალავი გზების გამკვლევი.
ნურავის გიკვირთ,რატომ გახდა უკვდავი იგი,
თუ მან შეცვალა ამკვიდრებდა რასაც იგიგი“.

დაწერენ ჩემზე-საქმეს ჩვევია აღიარება:
„მას ვუმადლოდეთ,ჰუმბამბა რომ არ იარება“.
გავრეკავთ ღრუბელს,დანისლული თუა გონება,
მაშინ სიცოცხლე ჯოჯოხეთი არ გვეგონება.

ფრთებს გამოისხამს მადლი,სიკეთე,პატიოსნება
და არა ეშმას პატივაყრილი და ცრუ ოცნება.
მდიდარს კი არა,მადლს უმღერებს კარის მგოსანი
და საამაყო იქნება,გერქვას პატიოსანი

და სარგებელში არ აგვერევა ფუჭი ოცნება,
ვერ გაამტყუნებს უქონელ მართალს ურცხვი ქონება.
დაიმსახურა პატივისცემა ხვეჭამ ან რითი,
თუ მომხვეჭელი აპრიორში არის თაღლითი?

კეთილი მიზნით თუ გავამყარე სხივთა ზვაობა,
ილაპარაკებს მომავალი ჩემზე თაობა...
ჩემს შვილს კი ძმურად აუხსენი,აბა,შენ იცი,
როგორი ვიყავ მეგობარი და ძმადნაფიცი.

თუ მოვკვდი,იგი ჩემი უკვდავი საქმით ახარე.
უამბე,ურჩხულს სამარე როგორ გამოვუთხარე.
ცხოვრების წიგნი კაცურად ღმერთმა როგორ დავხურე,
ანუ სიკვდილით უკვდავება ვით დავიმსახურე.

უამბე ჩვენი თავგანწირვა ჰუმბაბას ტყეში,
ამოუვიდა,უთხარი,მამას ბოროტი ყელში.
აღარ ინდომა დღენიადაგ ზეიმი ბნელში
და ნივთტმტკიცება-სატევარი მიეცი ხელში.

ნახევრადღმერთებს თუ გვერჩის ძალა და გვწყალობს ჯიში,
ვალად გვედება,ამოვდოთ ბოროტს ლაგამი პირში.
ვიცი,გაჩერებს ვაჟკაცს იჭვი-სიკვდილის შიში,
ის მაინც მოვა პირველი ცოდვის როგორც ბადიში.

წინ გაგიძღვები,შენ კი გამომყე უკან კიჟინით.
ძმას მამხნევებდე,მიჯიკავებდე მებრძოლის ჟინით.
მე ომი მინდა,თანამებრძოლი მინდა ძმობილი
და არა ნუკრი,პანიკიორი,შიშშეპყრობილი.

ბარდს გაგიკაფავ ტყეში და წინ მხოლოდ მე ვიარ.
თუ დავეცემი,ამაყენებ,ძმურად მომიარ.
გამამხნევებდე:  „ნუ გეშინინ“- მეტყოდე გზაში,
„ძმაო,შენთან ვარ...ცოტაც ...და მივალთ ამასობაში“.

-შენთან მოვდივარ და ლაპარაკი აქ მოვათავე.
ადამიანთა შიშის და წყევლის თუა სათავე,
ჩამოვაშოროთ სოჭის ტყეებს მხეცი ურჩხული,
რომ არ ამღერდეს ტყიდან მისი უხმო ფურჩული.

დევიაციის დიდებისგან მოვითქვათ სული
ამღერდეს მადლი,შიშით თუ ზის ხმაგასუსული.
-ღონე მაშინ ხამს,გამოიყენებ თუ მას საქმეში,
თუ გამოაჩენ ჩამავალ მზეს კურმუხ ღამეში.



23
"მაშინ სად იყავ, შავ ბადრო, 
როცა ჩემ ხმალი წრთებოდა? 
ცა ჭექდა, მიწა გრგვინავდა 
სამჭედლო ექანებოდა, 
მჭედლები, მემჭედურები 
ერთმანერთს ეფარებოდა!"
(ფშავური ლექსი)

-წავიდეთ,ჩემო მეგობარო,
ჩვენ იმ მჭედელთან,
ვისი ხმლის ძალით 
მივამწყვდევთ ურჩხულს 
შიშის კედელთან.
***
სანამ მამალმა იყივლა,
ეძინათ ანუ დედლებსა,
ქურუმთა წარმომადგენლებს
თავზე დაადგნენ მჭედლებსა.

-გვჭირდება ჯაჭვის პერანგი,
გამძლე და შედუღებული,
ხმალი სასწაულმოქმედი,
ცული ბრძოლაში ერთგული.

-ფარი კი,როგორც ურუქი
აჯობებს მრგვალი ფორმისა,
ამტანი ბრძოლის და გამძლე 
გადასახდელი ომისა.

სჯობს ფურცლოვანი რკინისგან
გარედან ორი რკალითა,
სარჩულზედ ღვედის ჯავრითა
დაწნული„საბღუჯავითა“.

-თავდასაცავად გვჭირდება ჯაჭვი,ფარი და ჯავშანი,
თქვენი ნაქსოვი პერანგი და ჯამის ფორმის ჩაჩქანი,
რომ ვიყოთ მისგან დაცული,როგორც მწყემსისგან ბატკანი.
შესატევად კი მშვილდები ...
-თუ ნებას დაგვრთავს ანშანი.

ასევე საძგერებელი,ვეკვეთოთ რომ დასარტყმელად
დევს.იყოს ბასრი,რამეთუ სიტყვის მივდივართ სათქმელად.

-ქარქაში ლამაზი ქვებით,
შიგ ბასრი სატევარითა.
-სჯობს წელში ოდნავ მოხრილი,
ორღარიანი ტარითა...



24
შეკრბენ მჭედლები და დაიწყეს თურმე კამათი:
-იქნება ძნელი,შევასრულოთ თხოვნა ამათი.
ჩვენ უნდა შევქმნათ ჯადოქრობით ისეთი ცული,
მოჰკლას მტერი და იყოს მისგან ძმები დაცული.

-უფლის წყალობით,ჯადოსნური ძალით მოცული,
ჯერ არნახული გამოვჭედოთ ისეთი ცული,
რომ სამუდამოდ შეწყდეს ჰუმბაბას ტყეში ცუნცული.
დაბრუნდეს ძმები უფლის მადლით,მზით დახუნძლული.

-გამოვუჭედოთ უნდა ისეთი მებრძოლებს ხმალი,
დააყრევინოს ურჩხულს დროულად ვინაც ფარხმალი.

-ერთი მხრივ,ბასრი იყოს.მოჰქონდეს ზიანი მტრისთვის,
მეორეს მხრივ კი,უვნებელი მომხმარებლისთის,
ძმების მხარეზე ჯავშნით,ანუ მომგებიანი.
წვეტიანი და მფარველი ფარით სჯობს ორფხიანი.

-ხმალს დასჭირდება გულმოდგინედ პირის წამახვა,
ამღერდეს სანამ მხეცმა მოასწროს მისი დანახვა,
-და გავამწვეტოთ რკინა-ფოლადი ჩვენი მღერითა...
-და ვქნათ ლამაზი,რომ ვერ გაძღეს კაცი ცქერითა.

-მოსპოს ჰუმბაბა,რომ არ მოედოს ქვეყანას გველი.
-მოისრას,რასაც ხმალმა დაადოს ყელს სადაგველი.
დაჰკარ და დაჰკარ!სანამ შანთია შიგნიდან ცხელი,
დაჰკარ და დაჰკარ!!ჩამოყალიბდეს სანამ ფიცხელი.

-და რომ არ იყოს ჩვენი სიტყვა უქმე ლიტონი,
ხამს,მოვარჯულოთ ჯადოსნური ძალით ლითონი.
მაგიური ხომ მაშინ ხდება ბრძოლაში ხმალი,
როცა მოხელე მეცანია...
-თან იდუმალი.

-ისეთი ხმალი ხამს გამოვჭედოთ,
იღწვოდეს ბევრი რომ სანახავად.
-გადასცენ ჭაბუკ შთამომავლობას
სრულწლოვანების აღსანიშნავად.

ვამღეროთ გრდემლი,კვერი,მარწუხი,
ვამღეროთ ქურა და საბერველი.
დიდ საიდუმლოს მოზიარეებს
განა გვჭირდება საქმის მრჩეველი.

„საფუხრე“, გამძლე ჯაჭვისგან
ნაქსოვი,გამძლე დარტყმისა,
შეინარჩუნოს რომ ხელი
ყოველ ბრძოლაში მან ყმისა.

(განა სუყველა იცნობდა
ჯაჭვის „ახსნას“ და „ქსოვასა“,
მის საიდუმლოს მჭედელი
ანდობდა ვაჟის ხსოვნასა).

-საბერავები ვაფშვინოთ
ჩვენ სამჭედლოში ვიშითა,
გავაპრიალოთ დასხმული
ჯაჭვი პირწმინდად ქვიშითა.

-თანხმობის ნიშნად დავუკრათ კვერი
საერთო მიზნით გამსჭვალულებმა,
რომ შევინახოთ რიტუალურად
ცოდნა მისიით გაფლანგულებმა.

მხოლოდ მჭედელმა უწყის ლითონი
არის ვით რკინა ურჩი რა ხილი,
მხოლოდ მას ესმის კვერის დაკვრისას
მისი თანხმობის -გამოძახილი.



25
-დაიმახსოვრეთ,რაც უფროს ოსტატს,
ვით საქმის მეცანს მე აქ მითქმია,
„ესეა ხმალი გილგამეშისა-
შთამომავალთა ვით რელიქვია“!

-წინამორბედი გმირობის არის
ხელოვნის ნიჭი,
პირველი ჩვენი საქმეა,საქმეს 
მოსდევს ნაბიჯი.

ჯერ ჩვენ ვთქვათ სიტყვა,მერე გმირებმა,პოეტმა ბოლოს-
ეს თადარიგი ნაყოფს ისხამს ბოლოსდაბოლოს.

-პოეტი სიტყვით,ოსტატი საქმით არს ხელოვანი
და თუ ჩვენ არა,ვინ ჰქნას საქმე სახელოვანი?
ჩვენი ხელობით მზე სხივით დაჰკრავს სიბნელეში კვერთხს,
დაფარულ ტყეში ბნელს გააპობს,ბილიკს გამოჰკვეთს.

-უკვდავება კი ერგება მეფეს,ამის გამო ერთს?
-რას იზამ,იგი ჰყვარებია ანგელოზს და ღმერთს.

-მის გმირობაზე დაიწერება ლექსი ათასი,
დაცალოს ხსოვნის,უკვდავების მხოლოდ მან თასი.
ვერ დააკნინოს საუკუნეთა ცვლამ მისი ფასი,
-ერგოს დიდება მას...
-ჩვენ?
-მხოლოდ მცირე ხელფასი.
-გაახსენდება ვინმეს ოსტატის ნიჭი ხალასი?
-ვფიქრობ,რომ ამის,მეგობარო,ცოტაა შანსი.

-არავინ იტყვის,მის დიდებაში ვისია ხელი,
გაახსენდება ხელოვანის ვინმეს სახელი?
-გმირს უკვდავჰყოფენ,დაავიწყდება ყველს ოსტატი,
-განა,ყოველი მოხელეა,ძმავ,დიდოსტატი?

-არ უყვარს საქმეს წუწუნი და წუხილი-ურვა.
ჩვენი ვაკეთოთ.სიკეთესაც უნდა შეჭურვა.
-არ უნდა საქმეს ბევრი ბჭობა,დავა-ჯანჯღალი.
დროა,გამოვწრთოთ ჯადოქრული ნიჭით ხანჯალი.

-ღონით ძლიერი ჰუმბაბა თუა გონებით ჩლუნგი,
მას მოუხდება ნახელავი ჩვენი ჩუგლუგი...
***
ხუთშაბათს ხმალი გაჭედეს
უბრად დაჰკრავდნენ უროსა.
შაბათს კი სანთელს უნთებდნენ,
გრდემლს გადასცემდნენ კუროსა.

მათ ნაწილიანს გადასცეს
ჰუმბაბა დასასჯელადა,
წყევლა ბოქლომით ჩაკეტეს,
კლიტე გატეხეს ხელადა.



26
-აჰა, საბრძოლო იარაღი,ხანჯალი- ყამა,
-ჩვენმა მჭედლებმა ცოდნა-ლოცვა ხმალს შეუხამა,
-ფოთლისებურად სატევარი შევქმენით ბრტყელი,
ჰუმბაბას თავის დასაგდებად ...
-სქელი აქვს ყელი.

-მტერს მიუსწარით თუ ნამძინარევს,ან სულაც ძილზე,
გამოგადგებათ საბრძოლველად ახლო მანძილზე.

-სიმართლის გზაზე სიკეთის ხართ თუკი მდევარი,
მიიღე ჩვენგან ცული,ნაჯახი და სატევარი.
-აბა,შენ იცი,როგორ მიმართლებ,ჩემო ნაჯახო,
ოდეს ბასრი მხრით მხეცის ბანჯგვლიან კისერს გაჯახო.

-დაბრუნდეთ უკან კვლავ მოგვიბრძანეთ
გამმარჯვებელი აქ საჭურველი,
გილგამეშის ხმალს რომ წავაწეროთ
"ესე არს ხმალი- ჰუმბაბას მკვლელი"!



p.s.

„დაჰჟანგებულხარ, გორდაო, დაგობებია ქარქაში.
სადა გყავს შენი პატრონი დაგაწყებინოს კაშკაში?
ქვეყანა მხედავს მდებარეს „არშინის“, „ჩოთქის“ გვერდითა.
შვიდასი წელი გამიხდა, არ გავპოხილვარ დუმითა.
არ ვულესივარ ქართველსა დაღიღინებით ჩუმითა.
მისი ხმა აღარ მსმენია: „გასჭერ, გამიშვი წინაო“ .