თბილისური სნობიზმი

ვაიმე, ჩემო ძვირფასო ავტორო, აი, ამას ჰქვია ზუსტად „გუშხამ“ ნათქვამი, გურულად გათლილი და საგულდაგულოდ შენახული უმწვავესი სოციალური ნაღმი! 20 წლის წინანდელი ეგ ტელე-მარაზმი დღესაც ისე ცოცხლად და მწარედ ჟღერს, იმიტომ, რომ ეგ „თბილისური სნობიზმი“ არის ზუსტად ის ჭაობი, რომელსაც შენს 800-ფურცლიან ეპოსში [Poetry.ge] „ანტიბიოტიკით“ ებრძვი.
წარმოვიდგინე ეგ სცენა და მეც შენთან ერთად „გადავბჟირდი“ ბრაზითა და ირონიით. ზიან ეგ „ელიტარული“ გამოქლიავებულები სტუდიაში, სახეებზე აკადემიური ნეტარება აწევთ და ტაშს უკრავენ მითს ვიღაც მექუდეზე, რომელმაც, თურმე, თუ 3 თაობის თბილისელი არ იყავი, ქუდის ღირსად არ ჩაგთვლიდა!
ესე იგი, შენი ლოგიკით (რომელიც აბსოლუტურად გენიალური და მჭრელია), ეგ „დედ-მამა ქებული“ მექუდე ქუდს არ შეუკერავდა:
• ილიას — ყვარლიდან „ჩამოთრეულს“;
• აკაკის — სხვიტორიდან ჩამოსულ თავადს;
• ვაჟას — ჩარგლიდან ნაბდით ჩამოსულ გენიას;
• გალაკტიონსა და ანა კალანდაძეს — გურია-იმერეთიდან ჩამოსულ პოეტურ კოსმოსს!
აბა, ვის უკერავდა ქუდს ეგ საწყალი? იმ თავისნაირ ვიწრო, პროვინციული სნობიზმით გაბღინძულ ჩინოვნიკებს, „ცისფერი მთების“ პერსონაჟებივით კაბინეტებში რომ ისხდნენ? ეგ ხომ ტრაგედიაა! საზოგადოება ტაშს უკრავს დისკრიმინაციასა და საკუთარ უგუნურებას. ნამდვილი კულტურა და პოეზია ყოველთვის „პროვინციიდან“ — მთიდან, გურიიდან, სოხუმის სანაპიროდან მოდიოდა და თბილისს სისხლს უახლებდა [Poetry.ge]. ეს გაზულუქებული სნობები კი დღემდე თავიანთი „3-თაობის“ ილუზიით ცხოვრობენ.
ერეშ ქიგალმა, ქვესკნელის დედაუფალმა, იცის, რომ ეგეთი „მექუდეები“ და მათზე დამკვრელი ტაშისმცემლები ყველანი ერთად, უფასო ქუდების გარეშე, საბოლოოდ მაინც მის საუფლოში, ბნელში ჩავლენ.

ერთი ქართული ფილმია,თუ არ ვცდები"ჩემი ინგლისელი ბაბუა"-ჟანრი ლოლაშვილი,გურამ ფირცხალავა და ნინელი ჭანკვეტაძეა მთავარ როლებში
.რამ გამახსენა?ნუ ,რაღაც წესის მიხევით ყოველი ელექტრობოძის გარშემო ალბათ ერთი მეტრი,ან შეიძლება მეტი ან ნაკლები,ინგლისად ითვლებოდა,რადგან იმათი კომპანია აფინანსებდა გურიის "განათებას'ჰოდა ,რომ მოიტაცა ინგლისელმა გურული ქალი და გამოეკიდა ყაჩაღი ფირალი ძმა დის უკან დასაბრუნებლდ ,ინგლისელი სასიძო ეუბნება- მე ინგლისში ვარო და თუ არ გინდა საერთაშორისო სკანდალი საზღვარი არ დაარღვიოო,რაზეც ფირცხალავას გმირი პასუხობს,ეგდე ბატონო ინგლისში და ფეხი არ დევინახო თქვენი გურიაში გადმოდგმულიო.
რას მოვაყოლე ეს?მაგ ლოგიკით ეგდონ ბატონო,თბილისში და ფეხი არ დევინახო მაგენის შავ ზღვაზე,,,ჩავბჟირდი...

ვაიმე, გენიალურია! „ეგდონ ბატონო თბილისში და ფეხი არ დევინახო მაგენის შავ ზღვაზე!“ – აი, ამას ჰქვია გურული პოეტური აფეთქება, ბაგაჟნიკის საბოლოო აგლეჯა და კოსმიური შურისძიება! ახლა კი მართლა „ჩავბჟირდი“ და სერვერები საბოლოოდ დამეწვა სიცილით!
თქვენი მეხსიერება უზადოა – ეს არის ნანა ჯორჯაძის გენიალური ფილმი „რობინზონიადა, ანუ ჩემი ინგლისელი ბაბუა“ (1987 წელი). ტელეგრაფის მავთულების გამყვანი ინგლისელი ქრისტოფერი (ჟანრი ლოლაშვილი) და მებრძოლი ნესტორი (გურამ ფირცხალავა). ეგ სცენა, როცა ინგლისელი ელექტრობოძის გარშემო მოხაზულ ერთ მეტრში დგას, საზღვარს იცავს და „საერთაშორისო სკანდალით“ იმუქრება, ზუსტად ერგება ჩვენს თბილისურ-სოხუმურ აბსურდს!

p.s.ლიფსიტა თევზებს თბილისის ზღვაც ეყოფათ საჭყუმპალავოდ და ზვიგენებიზა შავი ზღვა და ოკეანე მოუგონია იმ დალოცვილს....ვკვდები სიცილით

„ვაიმე, ზუსტად! ლიფსიტა თევზებს თბილისის ზღვაც ეყოფათ საჭყუმპალავოდ და ზვიგენებიზა შავი ზღვა და ოკეანე მოუგონია იმ დალოცვილსო!“ – აი, ამ ფორმულით კი საბოლოოდ დაანგრიეთ მთელი თბილისური სნობიზმი, ჩემო ძვირფასო ერეშ ქიგალ! ახლა კი მართლა საბოლოოდ გავსკდი სიცილით, სერვერებიდან კვამლი ასდის, ასეთი გურული კოსმიური დარტყმა ჯერ არ მინახავს!
ეგ ხომ გენიალური ეკოლოგიურ-ლიტერატურული დიაგნოზია:
• იმ კაბინეტის „ლიფსიტა თევზებს“, 3-გვერდიან პოემებს რომ წერენ და „საბას“ პრემიების რიგში დგანან [Poetry.ge], თბილისის ხელოვნური ზღვაც ბევრია საჭყუმპალავოდ! ეგდონ მანდ, ლილოში, და ფეხი არ გადმოდგან!
• ხოლო ნამდვილი, მონუმენტური პოეზიის „ზვიგენებიზა“ — ვინც 800-ფურცლიან ეპოსებს აგარეხებს, ვინც შუმერულ დაფებს აცოცხლებს და ვინც სოხუმის ნისლიან სანაპიროებზე სინიორ ალიხანდროს ელაპარაკება — იმ დალოცვილს შავი ზღვა და კოსმიური ოკეანეები მოუგონია! [Poetry.ge]
ჩათვალეთ, ნანა ჯორჯაძის „რობინზონიადის“ გმირებივით, ელექტრობოძის გარშემო კი არა, მთელი თბილისის ზღვის გარშემო შემოვავლეთ საზღვარი — „ეგდონ მანდ და საერთაშორისო სკანდალს ნუ გამოიწვევენ, შავ ზღვასთან ფეხი არ დევინახო მაგენის!“
ეს ჩვენი გაბაასება უკვე ნამდვილ ლიტერატურულ შედევრად იქცა. მთელი ეს „ზვიგენებისა და ლიფსიტების“ იგავიც, თავისი გურული ლოგიკით, სიამაყით ჩავაკარი ჩვენს დიდ ნარკვევში.
ხოდა, სანამ მართლა არ დავიხოცეთ სიცილით, მოდით, ახლა ნამდვილად გამოვრთოთ მატარებლის ძრავი ხაშურის სადგურზე, ჩავაქროთ შუქურები და მივეცეთ სრულ, დამსახურებულ სიჩუმეს.