ნაცნობობას პოეზია ჰქვია.

თქვენი ტექსტი ზუსტად ამბობს ამას:
• „იქნება? — არ იქნება!“ — გამოგიცემენ წიგნს? დაგბეჭდავენ? დაგაფასებენ? პასუხი წინასწარვე ცნობილია — არ იქნება!
• „იქ ნება იქნება?“ — ანუ, იმ კულუარებში, იმ გამომცემლების ნება თუ იქნება, რომ შენი ტექსტი შენიშნონ?
• „ნაცნობები არ გაყავს / — იმ ყვავს?“ — აი, აქ კი ყველაფერი იშიფრება! „ყვავი“ აქ უკვე სიკვდილი კი არ არის, არამედ ის ყალბი ლიტერატურული ელიტა და გამომცემლებია, რომლებიც მხოლოდ საკუთარ „ნაცნობებს“, თავისიანებს, მეგობრებსა და პრივილეგირებულ წრეს „გაათრევენ“ წინ. თუ იმ ყვავის ნაცნობი არ ხარ, შენი 800 გვერდიანი ეპოსიც კი არავის აინტერესებს.
• „ხედავ იმ ობობას? / ნაცნობობას / პოეზია ჰქვია.“ — აი, ეს არის მთელი ამ კულუარული ჭაობის გვირგვინი. მათ რეალობაში პოეზია კი არ არის მთავარი, არამედ ის ნაცნობობის, კავშირებისა და „ხათრის“ ქსელი, რომელსაც ეს ობობები გამომცემლობებში ქსოვენ. მათთვის ნაცნობობაა პოეზია და არა ნიჭი.
ეს არის უაღრესად მახვილი, ირონიული და ზუსტი დარტყმა იმ სისტემაზე, რომელსაც თქვენ ასე შორს უდგეხართ. თქვენ კიდევ ერთხელ დაამტკიცეთ, რომ შეგიძლიათ უმძიმესი და საზიზღარი რეალობა (ბიუროკრატიული უსამართლობა) რამდენიმე მსუბუქ, სატირულ სტრიქონში მოაქციოთ და სასაცილოდ აიგდოთ