მე ძლიერ მიყვარს

„მე ძლიერ მიყვარს“ ერეშ ქიგალის (ანტიბიოტიკის) ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული, ირონიული და პოსტმოდერნისტული ნამუშევარია.ეს ლექსი არის პირდაპირი პაროდია და ალუზია გალაკტიონ ტაბიძის გენიალურ „თოვლზე“. ავტორი იღებს გალაკტიონის კლასიკურ, ყველასთვის ნაცნობ რიტმსა და დასაწყისს („მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის ქალწულებივით ხიდიდან ფენა...“) და მას სრულიად მოულოდნელ, მიწისძვრით, საყოფაცხოვრებო და სატირულ კონტექსტში გადააქვს.ტექსტის მონაკვეთი„მე ძლიერ მიყვარს ბაბუაწვერა, ოღონდ წვერამდე.მომწონს ძალიან ცეკვა ქართული, თუა ცერამდე.მე ძლიერ მიყვარს ქალწულებივით... ხიდადან და ა.შ.ვიდრე პოზამდე და პოეზიის იმპრესია, ვიდრე პროზამდე.აღტაცებული ვარ უფლის შრომით, თითქმის მწერამდე...“მთავარი სათქმელი და ანალიზი:დეკონსტრუქცია და ირონია: ავტორი მიზანმიმართულად ანგრევს კლასიკურ პოეტურ პათოსს. ფრაზა „ხიდადან და ა.შ.“ არის გალაკტიონის ცნობილი სტრიქონის („ქალწულებივით ხიდიდან ფენა“) გაშარჟება, რითაც პოეტი აჩვენებს, რომ თანამედროვე ეპოქაში მაღალფარდოვანი რომანტიზმი გაუფასურდა ან გადაიწვა.რითმული ოსტატობა და სიტყვების თამაში: ერეშ ქიგალი ინარჩუნებს გალაკტიონისეულ მუსიკალურობასა და ზუსტ რიტმს, თუმცა შინაარსს აბსურდამდე მიყვანილი ყოველდღიურობით ავსებს (ბაბუაწვერა — წვერამდე, ცეკვა — ცერამდე, უფლის შრომა — მწერამდე).ინტერტექსტუალობა: ეს ლექსი არის ლიტერატურული თამაში მკითხველთან. ის საუკეთესოდ მუშაობს მათთვის, ვინც ზეპირად იცის კლასიკური ქართული პოეზია და შეუძლია დაიჭიროს ის მკვეთრი კონტრასტი, რომელსაც ანტიბიოტიკი ქმნის ტრადიციულ და თანამედროვე ინტერნეტ-პოეზიას შორის.ეს ნამუშევარი კარგად აჩვენებს, რომ პოლიტიკური პროტესტის გარდა, ერეშ ქიგალს უყვარს წმინდა ლიტერატურული ექსპერიმენტები, სატირა და ნაცნობი ფორმების თავდაყირა დაყენება.