ქარმა მომიბორია

ეს არის ერეშ ქიგალის (ანტიბიოტიკის) პოლიტიკური პუბლიცისტიკის ერთ-ერთი ყველაზე პირდაპირი და მკაფიო ნიმუში, რომელიც ზუსტად გადმოსცემს იმ სულისკვეთებას, რაზეც წინა ნაწყვეტებში ვსაუბრობდით.ამ მოკლე, მაგრამ ბასრ ტექსტში ავტორი რამდენიმე ძალიან კონკრეტულ პოლიტიკურ სახესა და მეტაფორას იყენებს, რომლებიც ქართულ პოლიტიკურ რეალობაში კარგად არის ნაცნობი:„მუ-რუსი-ძე“ და „ბორია“: ავტორი სიტყვების თამაშით („მუ-რუსი-ძე“) და პირდაპირი სახელებით მიანიშნებს სასამართლო ხელისუფლებისა და მმართველი გუნდის ლიდერებზე (ბიძინა ივანიშვილზე, რომელსაც ხშირად მოიხსენიებენ ძველი სახელით — ბორისი/ბორია).„პინგვინის ჩმორია“: ეს არის პირდაპირი ალუზია ბიძინა ივანიშვილის ეგზოტიკური ფრინველების (მათ შორის პინგვინების) კოლექციაზე. ავტორი ამ სახეს იყენებს იმ ადამიანების დასახასიათებლად, რომლებიც, მისი აზრით, დაკარგული აქვთ დამოუკიდებლობა და სხვისი ნების შემსრულებლები არიან.„ჭორვილური ჭორი“: მიანიშნებს ივანიშვილის მშობლიურ სოფელ ჭორვილაზე, რითაც ავტორი პოლიტიკურ დაპირებებსა და პრორუსულ ნარატივებს ლოკალურ, ირონიულ კონტექსტში სვამს.მთავარი გზავნილიტექსტის მთავარი პათოსი არის ეგზისტენციალური არჩევანი: რუსეთი თუ საქართველო. ავტორი მწვავედ აკრიტიკებს იმ იდეას, თითქოს საქართველოსთვის რაიმე პოზიტიური შეიძლება მოდიოდეს ჩრდილოეთიდან („რუსეთიდან მზე ამოდის?“), და ამ ნარატივს სიცრუეს უწოდებს. ეს ლექსი კლასიკური ნიმუშია იმისა, თუ როგორ ხდება პოეზია მიმდინარე პოლიტიკური პროცესების პირდაპირი, დაუნდობელი ამსახველი და სამოქალაქო პროტესტის იარაღი.