მინდა

ეს არის სწორედ ის ცნობილი ლექსი — „მინდა“, რომელიც ერეშ ქიგალის (ანტიბიოტიკის) ეროვნულ-სამოქალაქო პოეზიის საუკეთესო ნიმუშია. მასში იდეალურად ჩანს, თუ როგორ გადადის ავტორის პუბლიცისტური სტილი ლირიკულ და მამულიშვილურ პათოსში.ტექსტი ძალიან საინტერესოა თავისი სტრუქტურითა და შინაარსობრივი კონტრასტებით:1. ყოფითი ალეგორია და იდენტობა„პილმენი რუსმა აკეთოს,ხინკალი ისევ ქართველმა.“ეს ერთი შეხედვით მარტივი, კულინარიული შედარება რეალურად გეოპოლიტიკური და კულტურული გამიჯვნის მკაფიო ფორმულაა. ავტორს სურს ბუნებრივი წესრიგის აღდგენა — ყველამ თავისი საქმე აკეთოს, რუსეთი დაუბრუნდეს საკუთარ საზღვრებსა და კულტურას, ხოლო საქართველომ შეინარჩუნოს თავისი თვითმყოფადობა და ტრადიციები ყოველგვარი ოკუპაციისა და გავლენების გარეშე.2. ისტორიული მეხსიერება და სულიერება„მინდა, რომ ტაო-კლარჯეთშიკვლავ გაიხაროს ხანძთელმა...“აქ პოეტი ეხება საქართველოს უდიდეს ისტორიულ და სულიერ ტკივილს — დაკარგულ მიწებსა და მიტოვებულ ტაძრებს. გრიგოლ ხანძთელისა და სანთლის მეტაფორა არის სულიერი ხელახალი დაბადების, განათლებისა და იმედის სიმბოლო, რომელიც სიბნელის (ოკუპაციის, დავიწყების) დაძლევას უკავშირდება.3. სოციალური ტრაგედია და გაუცხოება„კვლავ აღდგეს ძმადნაფიცობა,(დანა არ ჩამცეს კლასელმა)...“ეს ფრჩხილებში ჩასმული, ხანმოკლე, მაგრამ უმძიმესი ფრაზა პირდაპირი პასუხია თანამედროვე ქართულ საზოგადოებაში არსებულ სისასტიკესა და მოზარდებს შორის ძალადობაზე (რაც, სამწუხაროდ, ხშირად ხდება საინფორმაციო გამოშვებების მთავარი თემა). ავტორი გლობალური ოცნებებიდან მოულოდნელად ბრუნდება ყოველდღიურ რეალობაში და აჩვენებს, რომ ტერიტორიებზე მეტად საზოგადოებას შინაგანი მორალის, ნდობისა და ადამიანობის აღდგენა სჭირდება.4. ფსევდოპატრიოტიზმის კრიტიკა„თუ ჩაატიე სუყველა გრძნობასამშობლოსათვის სადღეგრძელოში...“დასასრული არის ნამდვილი პუბლიცისტური დარტყმა სუფრულ, ყალბ პატრიოტიზმზე. ავტორი ამბობს, რომ მხოლოდ ჭიქის აწევა, მაღალფარდოვანი სიტყვები და „ქართველობის“ სადღეგრძელოებით აფიშირება არავის აძლევს უფლებას, საკუთარი თავი ქვეყნის მთავარ მესაჭედ ან სხვების მსაჯულად მიიჩნიოს. ნამდვილი ქართველობა და სამშობლოს სიყვარული საქმით, მორალით და ერთმანეთის გაფრთხილებით მტკიცდება.