მე მოწყვეტილი ფოთოლი ვარ

მე მოწყვეტილი
ვარ ფოთოლი
ერთი მუხისა,
ერთი
მარცვალი
გარიყული
ზღვის თავთუხისა,
ერთი ლექსი ვარ
მოხეტიალე ბნელში მუზისა.
ხმადაკარგული,მაინც რომ ბზუის 
ხმა ვარ ბუზისა.

დამატარებენ  უცხო ქარები
უცხო ქვეყნებში,
სხვათა სისხლები
ჩქეფს ხანდახან
ჩემს ღრმა ვენებში

და დირიჟორობს
სხვა სიმფონიებს
სხვა ქართა ბოსი-
ალაგ ნოტოსი,
ხან ევროსი,
ხან ეოლოსი...
ოღონდ ჯერ არ სჩანს
ნისლის მკვლელი-
საქართველოსი.

სიოდ მოვიდა ჩრდილოეთის 
ქარი ბორია,
თითქოს გვალვაში
მარაოსავით მომიბორია.
ბინა დაიდო
ჩემს კერიაზე ჯერ როგორც
მდგმურმა
და როგორც ურმა
ნასახლარზე
დაისადგურა.

ვერ აისრულა რადგან ბოლომდე 
გულის ნადები,
შემოგვისია ბორიშვილი-ბორეადები,
რომ დავივიწყოთ 
ვინ ვართ,სად ვართ
დანაბადები,
რომ ავიკრიფოთ სახლ-კარიდან
კვლა ნაბადები.

შემოგვესიენ,
მოროდიორი
არგონავტები,
არ სჯერდებიან ოქროს საწმისს 
სხვათა ბატები-
მუხას ერჩიან,
როგორც სიმბოლოს,
ჰარამზადები.

თავზე დაგვასვა ჩრდილოეთის ქარმა
შვილები-
კალაისი და ზეტესი-
ბილწი
ბორიშვილები.
ტყე გადაგვიწვეს
ცეცხლს მიუსიენ
წვრილი ქარები,
სისხლით აავსეს
გულზე გამსკდარი
მთის ნაპრალები.
მიწას შეუჩნდნენ
დააქანეს
ფეხქვეშ ქანები
და გამოფიტულ მიწაზე
ზღვისკენ
მივექანები.

ჩრდილოეთის ქარს
სამეზობლო
აჰყვნენ ქარები,
აგრიგალებულს
გამოუჩნდნენ შიდა ფანები,
მომხვდურთა ზუზუნს
მიაგებენ
უცებ ბანები
და წინაპართა
ნაკვალევს 
შლიან
თათრახანები...
***
მე მოწყვეტილი
დავრჩი ფოთოლი
უცხო მხარეში
და მშობლიური
ველოდები
ქარის ჩამოვლას.