ოთხმოცდაათიანები...

ჩვენ ოთხმოცდაათიანებიდან
მოვდივართ!
სიცილით და მხიარული ქცევითა,
ვიცოდით ერთმანეთისა სითბო,
სიყვარულითა,გულისთბობითა,
ლახთით,სერობით, წრეში ბურთითა,
გამოვლილი ცხოვრებითა.

სკოლის დროს მასწავლებელის
დავალებითა:
მაკულატურის და ჯართის აგროვებითა,
მინდორში მხიარული რბენითა,
საშემოდგომოდ ყანაში ტეხვითა,
თბილ და წვიმიან ღრუბელთა,
ყიჟინით,სიმღერით,ხმაურიანი 
შეძახილითა.. 

ერთმანეთისა პატივისცემითა,
მასწავლებელთა დაჯერებითა,
მშობელთა დარიგებების მოსმენით,
თავისხრით ენის უთქმელად 
შესრულებითა...

ზოგჯერ ნახევარ პურით ცხოვრება,
ზოგჯერ უშაქრობითა,
ზოგჯერ სიცივით ხელის ფშვნეტითა,
ზოგჯერ არ დანთებული ცეცხლითა,
ზოგჯერ მამის ნაგროვებ თანხითა, 
ურმით მოტანილ შეშითა,
ზოგჯერ უშუქოდ,ჭრაქზე ანთებულ შუქითა,
ყოველი სიდუხჭირისა,
მოვდივართ დიდი პატივისცემითა.

დღემდე არს მიდინება, დიდი სხივისა,
ნოსტალგიით მოცულ ბავშვობისა,
დღეს შედარებით კი გულსწყვეტით,
უკან მოხედვით გარბენილ  წლეებისა.

დღევანდელისა  დღის გათვლით,
ჰყოვლის ჰქონითა, სინათლისა,
გათბობისა,მთლიანი პურისა,
შაქარლამათი ტკბობისა,
იმ განვლილისა ცხოვრებით 
სულ ჩაიფერფლა,
სანთლის ბამბის ძაფივით...

ის პატივისცემა,
ის თბილი ურთიერთობები,
ის მხიარული ჟრიამული,
ის წრეში ბურთითა თამაში...

ეხლა მხოლოდ სმარტფონში,
ჩაფლულ ბავშვთა თეთრ,
ფერქმთალ  სახითა,
ერთმანეთისა არ ხედვით,
ცხოვრების ხიბლით არ შეცნობითა,


დასანანია დღევანდელი,
ცხოვრებითა ხედვითა,
ოქროს წლეების კარგვითა,
იმ ჩახუტებისა,იმ სითბოს,
გრძნობათა ხილვისა,
არ შეგრძნებითა,..

ყოველი ფერადი დღეები,
ბოძებულითა ღვთისაგან,
მოოქროვილ, მოჭედილ ხანაო,
და გავიაროთ ლოცვითა
ერთმანეთისა ყოფითა!!!


.