მძღნერის სამყარო

ვისროლო თავი ნაგვის ბუნკერში?
ტრუსიკებს ველტვი ღრმად ხალხის ნაცვალს...
ლობიოს ჭამით ხვრიტეს, საწყლები...
მე მათთან ერთად ზღვებშიდაც წავალ!
ზღვაში შევხვდებით თევზების ნაფსამს,
და ტრუსიკები აქ აყიყინდნენ:
„როგორ? ხალხმა თუ ტრაწვით გაგვხვრიტეს,
ზღვაშიც ნაფსამით უნდა შევშინდეთ?“
მათ ნახვრეტებში გავხვიე ხელი,
ვანუგეშებდი ჩემს ერთადერთ ძმებს.
მერე მოვიდა ვეშაპთა ჯარი
და ულმობელად მათაც მოგვაჯვეს.
შემდეგ გაწვიმდა — ვითომ გვრეცხავდა,
რაღაც ღმერთი აქ ძლივს შევიცანი;
თითქოს ამ იმედს ციდან ეცვარა...
ვიყავი მძღნერით კამკამ-წყლიანი.
მაგრამ ჩიტებმა ეს იუარეს,
შეშურდათ ჩემი გაკამკამება;
იმარჯვეს პროჭნი და მომასკლინტეს,
მითხრეს: „გეყოსო გათამამება!“
და ტრუსიკები ლპებოდა სკლინტში,
მეც, მათი მოძმე, ვმძღნერობდი მათთან.
ერთგული ვიყავ მე მათ ომებში,
გადავწყვიტე, რომ აღარსად არ ვჯვა.
ამ საკითხს ჩემში ორგანოები
აპროტესტებდნენ: „როგორ? არა ვჯვათ?!“
აქ ნაწლავებმა სკდომა დაიწყეს,
ახლა შიგნიდან მჯვავენ მარადჟამს.
ვერ გავუძელი მე ამ ზეწოლას ...
თუმც კომპრომისით ცოტ-ცოტას ვჯვავდი...
ტრუსიკთა ნაწილს ეს გაეგონა,
და ამიმხედრდნენ ,შემიძვრნენ პროჭში...
აქ ტრუსიკების აზრი გაიყო ,
ზოგმა გამიგო , ნაწილმა დამგმო...
ბრმად ერთმანეთში ომი დაიწყეს,
მე ღმერთმა ძმებიც საომრად მარგო...
ეს დრო იხელთეს ყველა დამჯმელმა,
კვლავ საარაკოდ მძღნერით დაგვლოცეს...
ახლა მადლივით გვეჩვენა დაჯმა
და ერთმანეთის მძღნერი ავლოკეთ...
მე სრულად მძღნერი ვიშვი ამ გზებით,
ღმერთსაც შევთხოვე: „შენც გთხოვ, მომაჯვა!“
პასუხს არ მცემდა, მაგრამ ფანდებით
კვლავ ვეშაპთა ბრბომ მძღნერში მოგვხარშა.
ტრუსიკთა საძმო და მე — ერთგული,
მხოლოდ ვყავისფრობთ მძღნერად ამ ქვეყნად;
ხან ვეშაპები, ხანაც ჩიტები
გვესტუმრებიან ხოლმე ჩვენ ღმერთად...