შენ არ არსებობ

მზე როცა სხივებს წაიღებს მწკრივად,
ცა ქარვის მერცხლებს აშეშებს ჩვენთვის.
ყოველ ფუსფუსში იისფრად გვცივა,
რადგან საღამო სიყრმეში შედის.
იქნებ შეჩერდე, უსმინო ამ წამს.
სადაც ზღვა ხდება ნავი ნაპირით...
და რაც გულს ასე გუგუნში ზარავს,
ცხრება ტალღებად, ჰანგად ჩავლილი. 
გახსოვს უჩვენო ყოფა მოწყვეტით?
როცა არარად ღირდა ცხოვრება.
იქ შავ ფიფქებად უფრთო მერცხლები
შორ-ზმანებებით თოვდნენ ოცნებად. 
იმ სამყაროში, სადაც შლამების
ბრმა აღლუმია ყოველ ნაბიჯზე,
ჭაობის ფერით სულის ჩანჩქერი
სხეულში ყოფნას აღარ აპირებს.
ჭაობში გიცან გედი სიწრფელით!
სადაც სიცოცხლით ტკბობა ვისურვე.
ვკრთოდი ეულად ხმელი წიფელი,
შენთვის ბოლო ტოტს ვართვი სისუსტე...
ასე მოგხატე ხატი ღვთაებად.
შმაგმა მხატვარმა ღმერთის სარწმუნოდ.
მკვდარი ფუნჯები სულში ჩამტყდარან;
მე ისევ ვიცი! „შენ“ არ არსებობ...