სისხლის თაიგულები

როცა მარადისობა გათელილ სახლებს ჰგავს,
ისევ შევხვდებით წარსულის გამთბარ ოთახში?
ჩვენი სისავსე კვლავ მოგვეხვევა ნუგეშად?
სადაც სიცოცხლე შექმნილა დამღით — მოკვდავი.
განშორების გულს ვადარებ დაფლეთილ ფარდას,
რომელიც მზის სხივს მოღალატე სითბოდ ირგებს!
ან რისთვის იყო ყოველი, თუკი დამთავრდა?
ნუთუ ეს გვსურდა — ბრმა სასაფლაოს სიმშვიდე?
ღვთაებამ კაცი შეუნთო ნაკვერჩხალივით.
შენს გამო ცეცხლად ყოფნა მკაცრად დამიწუნეს...
გულის ძარღვები მიდნება შენთვის გაწვდილი,
ახლა ზიზღით სცნობ — ასეთ სისხლის თაიგულებს.