ზამთარი

ხეებიც კი მიეჩვივნენ დასუსხვას,
ბუნებაც კი მიეჩვია გასუსვას,
ყვავილებს დაუმალავთ თავ-თავი,
ოხ, ეს ზამთარი — გადასძახეს
ერთი-მეორეს,
ბოლოს კი ერთხმად გადიმეორეს.

ბუნება იცდის,
ზეციდან მზის სხივს,
გაყინულ ტბებზე იხვების ტივტივს,
გაყინულ რაფებზე მფრინველის შიმშილს.
ბატონობს ზამთარი,
მშიერი უცდის ნადავლს აფთარი,
მესაფლავეს გაუთხრია ცივ მიწაში საფლავი,
დაუმარხავს დედას შვილი, ცრემლს უსვრია წამწამი.

კაცს კვლავ უნათებს სტოლს სანთელი,
გათოშილს ბევრი აქვს
საწერ-სათქმელი,
გატიალებულს, რომ ახსოვს, დღეები ნათელი.

შენი იმედით გადაპენტავს ზამთარს ბურუსით განთქმულს,
შენ კი დაგარქმევს გაზაფხულს ნატრულს.


გ.ქ6